*
Τώρα που απέκτησα
συγγενείς και φίλους
ανάμεσα στους νεκρούς,
ο γάτος μου
όλο και σκαλίζει το χώμα.
Τώρα που κάθε λουλούδι
ανθίζει μέσα στο πένθος,
κι οι γλάστρες μου φέρουν
το όνομα
εκείνων που έχουν πεθάνει,
ο γάτος μου
τριγυρνώντας από τη μια στην άλλη,
με τα μπροστινά πόδια του
σκάβει, με τα πίσω κλωτσάει,
γέμισε χώμα την ταράτσα μου,
κοκαλάκια και νεκροκεφαλές,
πειστήρια αγάπης ανθρώπων
που εκείνος δεν αγάπησε
επειδή δεν τους γνώρισε,
αλλά σήμερα μπήκε στον κόπο
και κουβάλησε ανάμεσα
στα δόντια του, απʼ τη βεράντα
και τον απέθεσε μπροστά
στα πόδια του γραφείου μου
τον Θανάση-αύριο ποιος ξέρει
ποιόν θα ξεθάψει.
*
Κάθεται ο γάτος μου
και χασμουριέται,
η μέρα δεν έχει δειλινό,
το κλάμα έχει στερέψει.
Τα δάκρυά μου
έκανε μαξιλάρι ο γάτος μου
και πάνω τους αποκοιμιέται.
*
Ο γάτος μου
σκαρφαλώνει σε κλαδιά
και χαμόγελα,
γραπώνει τα νύχια του
σε σελίδες βιβλίων,
που και που ανοίγει
κάποιο και το διαβάζει
μπροστά μου,
υπογραμμίζει τις ωραιότερες
φράσεις και δεν παραλείπει
ούτε έναν στίχο.
Ο γάτος μου
ανεβαίνει ένα-ένα
τα μυστικά μου,
από το ένα πετάγεται
κι από το άλλο πιάνεται,
απʼ όλα όσα έχω κρύψει
ποτέ του δεν πέφτει.
Ο γάτος μου
σιχαίνεται, αν έχετε καταλάβει,
τα γυμνά πρόσωπα,
τις λείες επιφάνειες,
τις αδιάφορες γυναίκες.
Στίχοι τόσο καλοδουλεμένοι, κι όμως αβίαστοι – αφουγκράζομαι τη μνήμη του ποιητή στο γουργούρισμα του στοχαστικού του γάτου.
Το ποίημα το βρήκα ιδιαιτέρως εμπνευσμένο. Ανθρώπινα φιλοσοφικό, απο καρδιάς και ψυχής. Η μελαγχολία της ποίησης του Παστάκα βρίσκεται και εδώ, όμως έχω την εντύπωση οτι προχώρησε σε ενδοσκοπήσεις που του γεννά η παρουσία του θανάτου των φίλων, νεκρών ή ζωντανών (….), ενδοσκοπήσεις που για χρόνια προέρχονταν από άλλα γνωστά του πάθη. Έτσι, το ποίημα έχει μια νηφαλιότητα, μια ήρεμη διάθεση να συνδιαλεχθεί με το αίσθημα της απώλειας, και ο γάτος δεν είναι τίποτε άλλο από τη μνήμη του, που σκαλίζει, σκαρφαλώνει, γρατσουνάει, πονάει, επιστρέφει και, όπως γράφει και ο Τριπολίτης, εκδικείται.. Για αυτά που είπαμε και κάναμε, αλλά προπάντων, για αυτά που δεν είπαμε και δεν κάναμε.
Εμπνευσμένο πράγματι. Στίχοι σεμνοπρεπείς, που μπροστά στην απώλεια εγγίζουν τη σιωπή. Κι αυτό είναι ένδειξη ειλικρίνειας και βαθύτατης συναίσθησης για το τι θέλει να ειπωθεί εδώ, τι τελικώς λέγεται και τι αποσιωπάται. Εκεί που υπάρχει μεγάλη θλίψη, υπάρχει όχι μόνο οδυνηρή γνώση μα και μεγάλη αγάπη…
Βολκώφ
Με άγγιξε ότι διάβασα. (Αυτή η σκηνή, να ξεθάβει ο γάτος κοκαλάκια και νεκροκεφαλές…)
Φέρνει συγκίνηση το ποίημα σας. Κυρίως γιατί αισθάνομαι ότι, σαν έμπειρος δημιουργός, εκ του πονηρού επινοείτε το τετράποδο για να μεταφέρει ένα πένθος σας, το όποιο πένθος σας, που δε μπορεί να ορθωθεί από μόνο του. Έξυπνο. Μέσα απ’ αυτό το πρίσμα πιο εύκολα βγαίνει, με μαεστρία τολμώ να πω, η θλίψη σας. Η κάθε θλίψη. Ανθρώπινο μεν, ποιοτικό δε.
Να είστε καλά
Αντινόη
“Ο γάτος μου
ανεβαίνει ένα-ένα
τα μυστικά μου,
από το ένα πετάγεται
κι από το άλλο πιάνεται,
απʼ όλα όσα έχω κρύψει
ποτέ του δεν πέφτει.”
Είναι αυτή η αίσθηση του απόκοσμου που έχουν οι γάτες. Τα μάτια τους, οι κινήσεις τους, η μυστηριώδης διακριτικότητά τους, τα ελαφρά πατήματά τους… Σα να ξέρουν όλα τα μυστικά μας, γιατί απλά αυτές ζούνε σε ένα βαθύτερο μυστικό. Σα να επικοινωνούν με άλλους κόσμους, όπου το παρελθόν το παρόν και το μέλλον είναι ένα. Και εκεί μέσα σε κάποιο νιαούρισμα, βρίσκουμε μια μεταμορφωμένη φωνή που λέει παιχνιδιάρικα και παραπονιάρικα: “Τι σου θυμίζω;”
Εξαιρετικά ανθρώπινο το ποιήμά σας κ. Παστάκα.
Όχι μόνο εξαιρετικά ανθρώπινο αλλά και επαρκώς γατίσιο το ποίημα του κυρίου Παστάκα, που μας υπενθυμίζει την τρυφερή σχέση των ποιητών με τις γάτες τους . Μου έφερε στο νου μια ανάλογη συνομιλία με γάτο από τον πλούσιο σε εκκεντρικές εμπνεύσεις Μπωντλαίρ καθώς και το προσφάτως δημοσιευμένο στο περιοδικό ‘δέκατα’ ποίημα του Γιώργη Παυλόπουλου.
Τα δύο τελευταία ποιήματα του Παστάκα πληρούν τους στόχους που έθεσαν και με το παραπάνω.
Το πρώτο όμως θέλει δουλειά ακόμη . Τι ρόλο εξυπηρετεί ο χωρισμός του σε δύο στροφές τη στιγμή που η αφηγηματική αλληλουχία παραμένει αδιάσπαστη και η μία είναι άνευ λόγου υπερδιπλάσια της άλλης σε έκταση ; Ακόμη η κεντρική ιδέα του πρώτου ποιήματος είναι προβληματική. Δεν νομίζω ότι οι γάτες έχουν τη συνήθεια να ξεθάβουν αντικείμενα και να τα κομίζουν στα αφεντικά τους . Μια τέτοια αναφορά κάνει το ποίημα αναντίστοιχο με την πραγματικότητα στην οποία αναφέρεται , αυτή της καθημερινότητας των οικόσιτων γατών . Τέλος η ιδέα της νεκροκεφαλής και των οστών είναι ένα μάλλον γκροτέσκο σχόλιο που δεν ταιριάζει με νηφαλιότητα του κλίματος των υπολοίπων ποιημάτων.
Ποιός είναι αφέντης
μάτια μου
και ποιός είναι ο γάτος
Γιατί θαρρώ δεν σου είν’
κρυφό πως τα γατιά δεν
έχουν αλλο αφέντη απ’ την
ψυχή που εφτά φορές γεννιέται
κι άλλη δεν έχουν κόλαση
παράδεισο δεν ξέρουν
μονάχα με τ’ ασπρόμαυρα τα
ματια τους θωρούνε
Απο το κόσμο κρύβονταί
το κόσμο όμως γροικούνε
το τίποτα το ολότελά
κοιτάνε και γλυστρούνε σα εμάς
πίσω
εκεί πού ο νούς σου ολόγλυκα
στερνιάζει και θυμάται
κι εκεί που η μνήμη δεν ζητά,
νικά κι αποκοιμάται
εκεί Φιλε
που η αγάπη σου
ξεχείλησε και τρέχει
εκεί
που μόνο η ουρά του
γάτου σου κατέχει
Στην ευτυχία
εκεί…
Σωτήρη μου είσαι απίστευτος
πιές απόψε ενα ουισκάκι στην υγειά μου
κι εγώ θα κάνω το ίδιο….
Βαγγέλης
Ποιος άλλος θα σου επέστρεφε πειστήρια του σκοταδιού , θα σε συντρόφευε στην αναρρίχηση της μέρας
Καμιά φορά η αγάπη δανείζεται την ισχύ των προβολέων ενός μέσου να μετακινηθεί εντός στο σκότος , στο φως. Και κάνει τόσο καλά τη δουλειά του
Είναι να μη ζηλέψεις, τίποτα δεν του ξεφεύγει, η επιστροφή του ηρεμία της αγνωσίας, το σκαρφάλωμα ξανά του χαδιού, είδα, πέρασα αθόρυβα, από όλη σου τη ζωή, βραχύβιος αίλουρος, δεν έχω εντυπώσεις, σου φέρνω αυτά που κατέχεις, που ζήτησες, γνωστούς , αγνώστους, λόγους , αιτίες, και μια ματιά απ` τα μελλούμενα. Μα αυτό άστο. Στα παραδίνω, κάμε ό,τι θες.
Ανίδεος γουργουρίζει σε ενεργειακό σημείο απλώνοντας την ουρά του στην παρουσία σου για μερίδιο αγάπης
Ένας γάτος σου κι αυτός χτίζει ήδη μιαν απουσία
Ήδη σου `χει φύγει. Ανταλλάσσοντας μέλλον
Γράφε, χάιδευέ τον. Μην κάθεσαι, αφού είσαι εσύ.
Ό,τι καινούριο, σε αντικατάσταση, δεν είναι το ίδιο, κι ούτε έχει πια την ίδια ουρά
(Σου `γραψα ό,τι αυτομάτως αποκόμισα, εκτός από κεντρικές ιδέες, δεν τις χρειάζομαι , πού βαραίνει ο στίχος, πού μικραίνει, δεν τα χρειάζομαι. Διδαχές; Αυτό
κάποτε. Μόνο έκαμα τ` άλλο. Ανέγνωσα το ποίημά σου όσο πιο γρήγορα μπορούσα
σαν ένα μακρόστενο πρόσωπο στα τριάντα εκατοστά για πρώτη φορά .Για να μην ξεφύγει τίποτα.. Σ` ευχαριστώ, είχα κι εγώ κάποτε μια γάτα)
Η απώλεια είναι πάντα εδώ .Ο ίσκιος μας.
Κι αυτό το σκάψιμο και το γραντζούνισμα
πολλές φορές δεν έχει δειλινό .
Σαν σήμερα στην μέρα μιας μάνας που ανασαίνει στο φως ,στις γλάστρες ,στις λέξεις , στο πάντα .
Κι άλλων που μας κοιτάνε με τα μάτια ανοιχτά .
Τελικά όμως ότι αγαπάμε δεν πεθαίνει .Κι η θλίψη ,συναγερμός στη βιομηχανία της λήθης και αντίσταση στη λαγνεία της ματαιοδοξίας ¨” στα γυμνά πρόσωπα ,στις λείες επιφάνειες ¨”στους αδιάφορους μελλοθάνατους που γέμισαν τη γη.
Κύριε Παστάκα ,η μεγάλη νύχτα δεν είναι στο χώμα ,στις μέρες μας είναι ..
Νά είστε καλά που μας μελαγχολείτε ποιητικά για να θυμόμαστε .
Χαίρετε φίλοι ,
σας προσκαλώ στο νέο blog μου . Μια χιουμοριστική , πνευματώδη έως και σκανδαλώδη θα έλεγα ιστοσελίδα αφιερωμένη στον έρωτα , την τέχνη και τη ζωή .
Σχόλια , καταχωρήσεις και συνεργασίες ευαπρόσδεκτα όλα !
Το link είναι : http://romanticromantic.blogspot.com/
Παρακλώ διαδόστε το σε φίλους και γνωστούς
για την ανανέωση της πρωτοπορίας του σκανδάλου!
για τον έμπρακτο υπερρεαλισμό !
Μετά τιμής
Μανώλης Μάκαρης
Κύριε Αλλαντοπώλη,
όσο με αφορά τολμώ και μπαίνω και γράφω μια γνώμη για να με διορθώσει κάποιος και να ξεστραβωθώ.
Πρέπει αυτό να γίνεται με ειρωνεία;
Αντινόη
Αντινόη όπως δεν πρόλαβες να δεις πριν απαντήσεις, τα μηνύματα του συνήθους υπόπτου σβήστηκαν. Μην ασχολείσαι…Είναι ασήμαντο(ς).
Και για να προλάβω τους κακεντρεχείς, αν έμπαινε με ένα όνομα ή ψευδώνυμο σταθερό, δεν θα τα σβήναμε, ό,τι και να έγραφε. Αλλά επειδή θέλει παιχνίδια, βαριόμαστε και κατευθείαν στα σκουπίδια.
Κάθε άποψη είναι σημαντική…
Αντινόη
Αντινόη συμφωνώ μαζί σου. Απλά δεν δεν ξέρεις την ιστορία του. Το κλείνω εδώ.
Οι γάτες που κυνηγάνε σκιές, φαντάσματα τα αποκαλώ. Ετσι στα καλά καθούμενα αρχίζουν και τρέχουν και παίζουν με τον αέρα. Σαν να υπάρχουν παρουσίες στο δωμάτιο. Ο τρόπος που καρφώνουν το βλέμμα τους στο κενό, σαν να αντιλαμβάνονται μιά άλλη διάσταση, αόρατη σε μας. Αξιοθαύμαστες.
Οι γάτες που μοιάζουν να αντιλαμβάνονται τις διαθέσεις μας. Νομίζω πως ο δεσμός που μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ ενός ανθρώπου και μιάς γάτας είναι ψυχικός.
Για όλες εκείνες τις φορές που με κοιτούσαν οι γάτες μου και νόμιζα πως κάποιος αγαπημένος νεκρός κρυβόταν στο βλέμμα τους, τις λατρεύω.
Αγαπούν τα χάδια και αγαπούν με πάθος αλλά δεν ορίζονται.
Μου άρεσε ιδιαίτερα το ποίημα.