ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
Θέλω να σας το πω,
μα πώς να αρχίσω –
πώς τ’ όνομα απ’ ασήμι
να δικαιολογήσω;
Λοιπόν, είναι καιρός
ν’ ακούσετε την αλήθεια για εμένα:
μαγεύομαι από παπαρούνες,
γαλαξίες κι άστρα
κι από στίχους ποιητών
που πάνε κόντρα στα ήθη των καιρών
κι επιθυμώ από καρδιάς να σας τους γνωρίσω.
Αδιάφορη μ’ αφήνουν τα τερτίπια των ρεαλιστών.
Προτιμώ –εννοείται– την τρέλα των σουρεαλιστών.
Κι από ζωγραφική γουστάρω τον Σαγκάλ,
ακριβώς επειδή οι φιγούρες του πετάν.
Άργησα πολύ να μάθω –ομολογώ–
πώς να βράζω
ή πώς να τηγανίζω έν’ αυγό!
Είναι όμως, άραγε, τόσο μεμπτό αυτό;
Χάνομαι μέσα στα βιβλία κάθε μέρα,
κάνω δοκιμές συνέχεια στο χαρτί.
Κι έχω την αίσθηση συχνά πως
εγώ μοιάζω με μια ηρωίδα
βγαλμένη από έργο του Σουρή.
Γοητεύομαι ακόμα απ’ ό,τι θαυμαστό,
αναζητώ συνέχεια τις πτυχές μου
τις κρυμμένες για να βρω.
Γράφω βιβλία βάζοντας ψυχή,
πιστεύω πως μέσα σε κάθε τέλος
βρίσκεται μια νέα αρχή.
Στίχο τον στίχο παίζω
με πολλές αβεβαιότητες εγώ.
Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα
της ποίησης, θαρρώ!
Όμως μια βεβαιότητα έχω μονάχα.
Ναι, μία!
Είναι μέσα στη φύση μου,
και δεν θα τ’ αρνηθώ –
γι’ αυτό νιώθω κιόλας
και την ειλικρινή ανάγκη
να σας αποκαλυφθώ!
Πώς θα μ’ αγαπήσετε αν δεν αποδομηθώ;
Πώς θα με λατρέψετε αν δεν απογυμνωθώ;
Πώς θα καταλάβετε
γιατί θέλω την τέχνη της Ποιήσεως
επ’ αόριστον να υπηρετώ;
Διαβάστε λοιπόν αυτό το ποίημα
και κάντε δρόμο να διαβώ!
**
ΑΝΕΓΓΙΧΤΟ
Καμιά φορά ανατρέχεις
στα ποιήματα του Καβάφη,
στις ανομολόγητες θλίψεις και ηδονές.
Και σκέφτεσαι πόσο πολλά στη ζωή σου
έκανες λάθη,
πόσο συχνά αρνήθηκες πάσης φύσεως χαρές.
Ήσουνα πάντα σαν ηρωίδα
βγαλμένη απ’ τον Τσέχωφ –
δεόντως εύθραυστη και κυρίως μοναχική.
Στο μαξιλάρι σου συχνά ο Λαπαθιώτης
κι ο Καρυωτάκης βέβαια, αλλά κι η Πολυδούρη.
Τίποτα δεν κατάφεραν οι στίχοι τους
παρά μονάχα
να σου τρώνε την ψυχή.
Σκιές σε τοίχους σήμερα ανιχνεύεις.
Τα χρόνια πέρασαν και συ είσαι συνεχώς εκεί:
την ποίηση στη ζωή σου συνέχεια να μπερδεύεις.
Γιατί κάτι ανέγγιχτο υπάρχει μέσα σου ακόμη
κι εσύ αναζητάς διαρκώς τον τρόπο
ν’ αγγιχτεί.
*************
Η Ασημίνα Ξηρογιάννη είναι ποιήτρια, κριτικός λογοτεχνίας, θεατρολόγος και φιλόλογος. Σπούδασε φιλολογία και θεατρολογία στο ΕΚΠΑ, και υποκριτική στο Θέατρο–Εργαστήριο «Εμπρός», ενώ έχει ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό της στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Για δεκαεννέα χρόνια εργάστηκε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ως θεατρολόγος και εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού, ανεβάζοντας παραστάσεις με τους μαθητές της και εκπονώντας πολυάριθμα εκπαιδευτικά προγράμματα (κυρίως για τον Σαίξπηρ, τον Αριστοφάνη και τη δημιουργική γραφή). Tα τελευταία χρόνια διδάσκει Ελληνική Λογοτεχνία, Ιστορία και Φιλοσοφία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Έχει γράψει ποίηση, πεζογραφία και θέατρο. Δοκίμια, άρθρα, μεταφράσεις και κριτικές της δημοσιεύονται σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά και ρουμάνικα. Η ποιητική συλλογή τηs Εποχή μου είναι η ποίηση(εκδόσεις Γαβριηλίδης 2013) κυκλοφορεί στη Γαλλία σε μετάφραση του Μισέλ Βόλκοβιτς. Το 2019 μετέφρασε για πρώτη φορά στα ελληνικά ποιήματα του Μαρκ Στραντ στην ανθολογία Προσωρινή Αιωνιότητα(εκδόσεις Βακχικόν 2019). Το 2023 ήταν υποψήφια για το Βραβείο Ποίησης της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης για το βιβλίο της Μια απέραντη ματιά(εκδόσεις Βακχικόν 2023). Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών, και του Πανελλήνιου επιστημονικού συλλόγου θεατρολόγων, και ασχολείται συστηματικά με το κολάζ σε γόνιμο διάλογο με τον ποιητικό λόγο. Το 2009 ίδρυσε το λογοτεχνικό ιστολόγιο Varelaki και το 2021 το blog θεατρική αγωγή. Η καρδιά της γινόταν ποτάμι είναι η δέκατη ποιητική συλλογή της.
