Μη δυνάμενοι να απεξαρτηθείτε από τις πλασματικές υλικές ανάγκες, που δημιουργεί η κοινωνία της αφθονίας(η οποία προϋποθέτει την υπερεργασία, την εξιδανίκευση των υλικών αγαθών, χωρίς να οδηγεί πουθενά αλλού, παρά μόνο στον καπιταλισμό),όντες ευνούχοι, χαρίζετε την ηθική αρετή στις θρησκείες, που την προβοκάρουν, θεωρώντας ανήθικη την αβρότητα του αγκαλιάσματος, του φιλιού, την οικουμενικότητα της ένωσης.
Οι θρησκείες, κλείνοντας τα μάτια στην εγκληματικότητα όλων εκείνων, που έθεσαν σκοπό ζωής τον υλικό πλούτο (είτε επιτύχουν τον σκοπό τους είτε όχι), ζητούν από τους πλουσίους, την ελεημοσύνη της αλαζονικής φιλευσπλαχνίας τους, προάγοντας αυτούς και την υποταγή σε αυτούς, υποκρινόμενες ολιγάρκεια, ανιδιοτέλεια!
Ενώ, τόσο η ολιγάρκεια, η ανιδιοτέλεια, όσο και οι υπόλοιπες ηθικές και διανοητικές αρετές, ευρίσκονται μακριά από τις θρησκείες του πολιτισμού, οι οποίες, ως συνοδοιπόροι της εκμετάλλευσης, ενστερνίζονται την ηθική της την ανήθικη, που απαγορεύει στους ανθρώπους να φιλιούνται, για να τους πείθει να αλληλοεξοντώνονται.
Οι προβοκατόρισσες θρησκείες διασύρουν, υπονομεύοντας, το απροσπέλαστο, αυτό που διαφεύγει, προσαρμόζοντάς το, σε ό,τι εκλογικεύει, αναπαράγει, διαιωνίζει το μικρόβιο της εκμετάλλευσης!
Ο κόσμος δεν αλλάζει, βγάζοντας οι φτωχοί, τα απωθημένα-συμπλέγματά τους, παίρνοντας την θέση των πλουσίων, ως δικτάτορες προλετάριοι, σε ένα κράτος αυστηρής ειδίκευσης, εξειδίκευσης των ανεπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων ενός επεκτεινόμενου συστήματος παραγωγής, μέσα σε μιά υστερική, αλματώδη άνοδο της τεχνολογίας, που δεν είναι φιλική προς το φυσικό περιβάλλον, και παράγει ανάγκες, παρά αποκρίνεται σε αυτές, όπου η γνώση, η ικανότητα θα αποτελούν πάλι, αιτίες εξουσιαρχίας ανθρώπου από άνθρωπο, διατηρώντας, ταξικά-υλικά προνόμια· ούτε αλλάζει, αυξάνοντας οι εργοδότες τα ημερομίσθια και τις κάθε είδους παροχές προς τους υπαλλήλους τους, μικραίνοντας το άνοιγμα της ψαλίδας της ανταλλακτικής υπεραξίας, που ο επιστήμων «σοσιαλιστής» εντόπισε, κρούοντας, στους πλουσίους, τον κώδωνα της ολοκληρωτικής απώλειας. Ο κόσμος θα αλλάξει, όταν απομυθοποιηθούν οι πλούσιοι (και τα υλικά αγαθά που αντιπροσωπεύουν) ως ψυχασθενείς-μανιακοί, που, όντες καταπιεσμένοι, και αυτοί δυστυχούν, αλληλοσφαζόμενοι, φθονούμενοι από τους πάντες, αγοράζοντας-δωροδοκώντας τα πάντα, βιάζοντάς τα – Και πάψουν, να αποτελούν τα ιδανικά των ανθρώπων.
Άλλωστε, ο Αριστοτέλης, αν και διδάσκαλος βασιλέων, δεν διστάζει, τόσο στα «Ηθικά Νικομάχεια», όσο και σε άλλα έργα του, να αποκαλεί τους φιλοχρήματους, ανελεύθερους, και την φιλοχρηματία, ανελευθερία.
Στην απομυθοποίηση των πλουσίων, και τoν περιορισμό των υλικών αγαθών στην χρηστική σημασία τους, θα συμβάλλει τα μέγιστα, η απελευθέρωση- αποποινικοποίηση του ερωτικού ενστίκτου των ανθρώπων, του οποίου ο αυτάρκης, πάνδημος χαρακτήρας, διαφυλάσσοντας την ατομικότητα, προάγει την φιλία της συλλογικότητας, καταλύοντας την ξιπασιά των διαχωριστικών ταξικών γραμμών. Γενάρχα της σοσιαλδημοκρατίας! Εισάγεις τον καπιταλισμό από τον φεγγίτη, αντί της κυρίας εισόδου, γι’ αυτό οι ιθύνοντες σε υποδεικνύουν, ως το αντίπαλο δέος της εκμετάλλευσης!
Ο πολιτισμός, μέσα από την ανικανότητα του αισθάνεσθαι, διά της εισβολής της σεξουαλικής ηθικής(η οποία επέφερε την εξιδανίκευση των υλικών αγαθών), εσήμανε τον ηθικό-πνευματικό θάνατο των ανθρώπων, διαστρέφοντας τον βιοπορισμό και το νόημα της ζωής, σε αιμοδιψή πλουτισμό, που κατέστρεψε την φύση. Επομένως, ο κομμουνισμός του πολιτισμού, δηλαδή, ο κομμουνισμός που, ο Μάρξ, επενόησε, ερείδοντας τον «κομμουνισμό του», στα εκμεταλλευτικά θεμέλια της αλλοτρίωσης της μονογαμικής αποχής έρωτος (όπου, στο μανιφέστο, με πολύ ύπουλο, ειρωνικό, διφορούμενο τρόπο, εναντιώνεται στην πολυγαμία, την οποία αποκαλεί, σαν φαλλοκράτης, κοινοκτημοσύνη των γυναικών, ισχυριζόμενος, ότι αυτή υπήρχε πάντα, μέσα στον αστικό γάμο, τον οποίο ονομάζει, κοινοκτημοσύνη των παντρεμένων γυναικών· στην συνέχεια, την εξομειώνει με την πορνεία, όπως εξομειώνει και την μοιχεία, που την χαρακτηρίζει ανεπίσημη πορνεία, και τέλος υπόσχεται, να την καταργήσει (την καταργημένη εδώ και χιλιάδες χρόνια), μαζί με τις αστικές σχέσεις παραγωγής), της τεχνολογίας, της υλικής αφθονίας· ένας τέτοιος κομμουνισμός, που διατηρεί, ενθαρρύνοντας, τον ευνουχισμό, την μόλυνση του φυσικού περιβάλλοντος, τον καταναλωτισμό, την ιεραρχική εξουσία, τον ανταγωνισμό, την εργασιακή μανία, με κίνητρο, την υλική ανισότητα· ένας τέτοιος κομμουνισμός δεν υφίσταται, παρά μόνο, ως άλλη μορφή καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, η οποία(όπως οι πράξεις, τα γεγονότα που συνθέτουν την ιστορία, κατέδειξαν), κακοποίησε, δυσφήμισε, συκοφαντώντας, την κομμουνιστική ιδέα, που δεν μπορεί, να είναι τίποτε άλλο, από την απελευθέρωση της μοναδικότητος των ανθρώπων, μέσα σε συνθήκες ισηγορίας, συνθήκες ολιγαρκούς υλικής αυτάρκειας με γεμάτα κελλάρια (από την ενασχόληση με την γεωργία, την κτηνοτροφία, όπου η μηχανή, θα είναι διακόνισσα, και όχι άνασσα), και ελεύθερο χρόνο, συνθήκες αναγνώρισης-προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος και ελέγχου των γεννήσεων, συνθήκες, που μόνο η απενοχοποίηση του έρωτα εξασφαλίζει. Ο Μάρξ, ενώ επεσήμανε, δίκην ψυχαναλητού, την εξιδανίκευση των υλικών αγαθών, με την ρήση: – το εμπόρευμα, φετίχ στις ψυχές των ανθρώπων- είπε την μισή αλήθεια! Την άλλη μισή, ότι το εμπόρευμα γίνεται φετίχ στις ψυχές των ανθρώπων, γιατί έχει ακρωτηριασθεί, εκθρονισθεί το ερωτικό-σεξουαλικό ένστικτό τους, και στην θέση του ενθρονίσθηκε το εμπόρευμα, δεν τόλμησε(δικαιολογημένα, σύμφωνα με αυτά που έγραψε στο μανιφέστο), να την πει. Εάν η δόλια βία που χαρακτηρίζει την ζωή των ανθρώπων (ξεπερνώντας την βία του ζωϊκού βασιλείου), αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη φύση, ώστε τα πράγματα, να μην είναι αντιστρέψιμα, και κάποιοι να φαντάζουμε ευήθεις! Μην χαίρεστε για την νίκη σας! η νίκη σας είναι καδμεία!
Αγαπητέ κύριε Καζάση, εάν δεν κάνω λάθος, όλοι οι άγιοι, οι φιλόσοφοι και οι ποιητές έχουν καταδικάσει τον κόσμο.
Η Αγία Γαβριηλία είχε πει ότι «Κι ο Χριστός μας είπε: «Από την αγάπη που θα έχετε μεταξύ σας θα καταλάβουν όλοι ότι είσαστε μαθητές μου». Όχι από τίποτε άλλο. Ούτε από τη σοφία, ούτε από τη διοικητική ικανότητα, ούτε από τίποτε… Έχεις αγάπη; Έχεις απλότητα; Έχεις ταπείνωση; Τα έχεις όλα! Όλα αυτά είναι συνώνυμα. Δεν μπορείς να αγαπάς και να θέλεις να υπερέχεις του άλλου. Γιατί θα τον βλέπεις κι εκείνον σαν εικόνα του Θεού.»
Δεν μπορώ να τον ακολουθήσω, αλλά πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος για να ζει ένας άνθρωπος είναι η αγάπη, η απλότητα και η ταπείνωση. Εσείς τι πιστεύετε; Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να ζει ένας άνθρωπος;
Να είστε πάντα καλά.
Ερωτήσεις:
Λένε, και συμφωνώ, ότι ο εσωτερικός αγώνας είναι πιο σημαντικός (και πιο δύσκολος) από τον εξωτερικό, αλλά ένας άνθρωπος που δεν είναι άγιος είναι σωστό να αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο ή δεν έχει αυτό το δικαίωμα;
Ένας μη άγιος και μη σοφός δεν ξέρει ποιο είναι το δίκαιο και το σωστό… Οπότε πώς μπορεί να αγωνιστεί για έναν καλύτερο κόσμο; Μήπως θα τα κάνει χειρότερα;
Μήπως όλοι αυτοί οι μη άγιοι και μη σοφοί που αγωνίζονται ο καθένας με τον δικό του τρόπο για έναν καλύτερο κόσμο, στο τέλος καταλήγουν πάντα στον πόλεμο και σε όλα τα δεινά που ο πόλεμος συνεπάγεται;
Οι άνθρωποι θα σταματήσουν ποτέ να αλληλοσκοτώνονται μεταξύ τους;
Θα ήθελα να αναφέρω και τα εξής.
Άπειρες ειδήσεις για τον Akylas και την Eurovision, και σχεδόν καμία για τον Αριστοτέλη Χαντζή που κινδυνεύει να πεθάνει γιατί κάνει απεργία πείνας για να μην τον διώξουν από το σπίτι του στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας.
Άπειρες ειδήσεις για πολιτικούς που ζουν στον κόσμο τους, για celebrities, για ποδόσφαιρο, και σχεδόν καμία για τα κέρδη των πλουσίων ή για τη φτώχεια ή για τους κοινωνικούς αγώνες.
Θα ήθελα να αναφέρω και κάτι άσχετο: Δεν ξεχνώ ότι η τραγωδία του Νίκου Καζαντζάκη «Καποδίστριας» ξεκινά με τους δυο σπιούνους του Καποδίστρια, αλλά σχετικά με τους ανθρώπους που μας παρακολουθούν δεν είναι μόνο τα ερωτήματα του ποιοι είναι, πόσοι είναι, είναι μία ομάδα ή περισσότερες, από ποιους πληρώνονται, πόσο πληρώνονται, πού ζουν, πώς ζουν, πώς διασκεδάζουν, ζουν σε αυτήν ή σε άλλη διάσταση, σε αυτό ή σε κάποιο άλλο παράλληλο σύμπαν κ.τ.λ. κ.τ.λ. Νομίζω ότι το πιο σημαντικό ερώτημα, και συγχρόνως το πιο τρομακτικό, είναι πόσο επεμβαίνουν στις ζωές μας και με ποιους τρόπους. Άνθρωποι με αυτή τη δύναμη μπορούν πραγματικά να τρελάνουν έναν άνθρωπο.
Θα ήθελα να αναφέρω και κάτι άλλο άσχετο: Νομίζω, μπορεί να κάνω και λάθος, ότι η παρακολούθηση των σπορ (ποδόσφαιρο κ.τ.λ.) είναι ένα είδος φαντασίωσης, όπως, π.χ., το πορνό (πιο απλή περίπτωση) ή η ποίηση, το μυθιστόρημα, ο κινηματογράφος (πιο σύνθετες περιπτώσεις). «Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού» έγραψε ο Καρλ Μαρξ, ενώ γνωρίζουμε και το τέλος του Σωκράτη, ο οποίος ήταν η αλογόμυγα της πόλης. «Ο κόσμος θέλει να απατάται.»
Θυμάμαι και τον Τζιμ Μόρισον: «Η τέχνη στολίζει τους τοίχους της φυλακής μας, / μας κρατάει αμίλητους, απασχολημένους, αδιάφο- / ρους.»
Πιστεύω ότι το Σύνταγμα είναι ένα πολύ επικίνδυνο κείμενο και θα πρέπει να καταργηθεί, διότι αν πιστέψεις αυτά που γράφει κινδυνεύεις να σε δολοφονήσουν άμεσα.
Καλημέρα και καλό μήνα.
Αγαπητέ κύριε Καζάση, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όλοι οι μεγάλοι (πλούσιοι, κυβερνήτες, αρχιερείς, φιλόσοφοι και ποιητές) το μόνο που κάνουν είναι να βασανίζουν εμάς τους μικρούς. Οι πλούσιοι μας βασανίζουν με τη φτώχεια, οι κυβερνήτες με τη βία και τα ψέματα, οι αρχιερείς με ακατανόητες θεωρίες και οι φιλόσοφοι και οι ποιητές με το να μας μπερδεύουν σαν σαλάτες. Η απάντηση σε όλους αυτούς είναι η αγάπη, αλλά ποιος μπορεί να αντέξει τον Γολγοθά;
Μακάρι, βέβαια, να κάνω λάθος, και οι μεγάλοι να είναι καλύτεροι από τους μικρούς.
έπειτα // Ίσως τελικά / ο Σαίξπηρ και ο Ντοστογιέφσκι / είναι σαν την επιστήμη· / βοηθούν και κάνουν καλύτερο τον άνθρωπο, / αλλά, δυστυχώς, / υπάρχουν και τα πυρηνικά.
Νομίζω, πάντως, ότι τα ΜΜΕ ξεπερνούν στην ποίηση ακόμη και τον Σαίξπηρ. Είναι εντελώς σουρεαλιστικά.
Θέλω παγκόσμια ειρήνη και αγάπη, αλλά φοβάμαι.
Διονύση: Ο Μίκης Θεοδωράκης από τα βασανιστήρια, εάν δεν κάνω λάθος, έτρεμε, ο Καζαντζάκης αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία και ο Παπαδιαμάντης στη Σκιάθο, ο Σολωμός και ο Καβάφης ζούσαν εκτός Ελλάδας, τον Παπανούτσο θέλαν να τον δολοφονήσουν, τον Δραγούμη τον δολοφόνησαν, ο Συκουτρής, ο Καρυωτάκης και ο Γιαννόπουλος αυτοκτόνησαν, και υπάρχει πάντα ο Στρατηγός Μακρυγιάννης. Έχεις διαβάσει τα βιβλία του.
Δεν έχω τίποτα με τον κύριο Μητσοτάκη. Ούτε βέβαια αυτός ευθύνεται για όλες τις δολοφονίες, τις εξαφανίσεις, τα άλλα εγκλήματα και τις αυτοκτονίες. Μόνο που έχω την αίσθηση ότι ζούμε σε δύο διαφορετικές Ελλάδες. Και βέβαια, αν δεν ήταν ο κύριος Μητσοτάκης, θα ήταν ο κύριος Τσίπρας ή όποιος άλλος κύριος δίχως να αλλάζει τίποτα ουσιαστικά. Δε φταίνε τα άτομα, αλλά οι θεσμοί. Αν ο πρωθυπουργός δεν είχε σωματοφύλακες και αμειβόταν με τον κατώτατο μισθό θα έβλεπε διαφορετικά τα πράγματα.
κώστας καραμανλής, γιωργάκης παπανδρέου, σαμαράς, βενιζέλος, προβοκάτορας τσίπρας, κούλης πρέπει να δικασθούν στην πλατεία συντάγματος μπροστά σε, και από τρία εκατομμύρια πολίτες.
Μια και με προκαλέιτε! αλλά προκαλείτε, και έναν ολόλκληρο λαό που πεινά, κρυώνει, και οι καρκινοπαθείς κάθονται στις ουρές των εοπυ, εξαντλημένοι από τις χημειοθεραπείες, περιμένοντας, να προμηθευθούν τα φάρμακά τους, ενώ θα μπορούσαν, να τα προμηθεύονται από τα φαρμακεία τής γειτονιάς τους. Στο σπίτι των κρεμασμένων δεν ομιλούν για,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
έτσι σάς φωτίζει, εμπνέοντας, η αγία κυρία Γαυριηλία Παπαγιάννη; Να ειρωνεύσθε τους δυστυχείς, τους κατακτημένους από την αποικιοκρατική ευρωπαϊκή νομενκλατούρα, προβάλοντας τούς τοποτηρητές τους, που καταστρέφουν έναν λαό;
Δικαίωμά σας βέβαια να λέτε ό,τι θέλετε, προκαλώντας, και προβάλλοντας τούς σταυρωτήδες τού ελληνικού λαού. Μπράβο στο περιοδικό < ποιείν για τον πλουραλισμό του ).
Όμως προκαλείτε, και θα παίρνετε απαντήσεις, όταν προβάλετε, προφέροντας, ονόματα μισητά.
Αγαπητέ κύριε Καζάση, δεν ειρωνεύθηκα κανέναν, αλλά σας ζητώ συγγνώμη αν σας στενοχώρησε το σχόλιό μου. Δυστυχώς έχετε δίκιο σε αυτά που γράφετε.
Αγαπητέ κύριε Καζάση, διαβάζω ότι «Το 27,5% των κατοίκων της χώρας, δηλαδή περίπου 2,8 εκατομμύρια, βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.» και «Σχεδόν ένας στους τρεις πολίτες στη Βουλγαρία και περισσότεροι από ένας στους τέσσερις στην Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με νέα στοιχεία που δημοσιοποίησε η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, βασισμένα σε δεδομένα της Eurostat για το 2025. Η Ελλάδα καταγράφει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με 27,5%, πίσω μόνο από τη Βουλγαρία (29%) και οριακά πάνω από τη Ρουμανία (27,4%). Το ποσοστό αυτό βρίσκεται σημαντικά υψηλότερα από τον μέσο όρο της ΕΕ, που διαμορφώνεται στο 20,9%.»
Και αισθάνομαι μία απέραντη θλίψη, απελπισία και φόβο.
Όπως είπε ο Λάκης Λαζόπουλος πριν μερικές ημέρες, «ένας φόβος έχει απλωθεί σε όλη τη χώρα».
Ντρέπομαι, αλλά ομολογώ ότι ο φόβος με νίκησε.
Διαβάζω ότι «Το 27,5% των κατοίκων της χώρας, δηλαδή περίπου 2,8 εκατομμύρια, βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.», και σκέφτομαι: αυτοί οι άνθρωποι δε θα έπρεπε να είναι η πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης; Της κάθε κυβέρνησης; Αυτοί οι άνθρωποι δε θα έπρεπε να είναι η πρώτη προτεραιότητα όλων μας; (Δεν ειρωνεύομαι κύριε Καζάση.)
Όπως δεν πιστεύω το δόγμα «πίστευε και μη ερεύνα», δεν πιστεύω και το «δούλευε και μη ερεύνα». Αν, ως ανθρωπότητα, δε δουλεύουμε για τους φτωχούς, για ποιους δουλεύουμε; (Ζητώ συγγνώμη, αν άχαρα επαναλαμβάνομαι.)