Πρόσφατο άρθρο της ιστοσελίδας Alfavita (γιατί άραγε με λατινικούς χαρακτήρες;) δείχνει να υπερασπίζεται σχολείο της Κρήτης, που τόλμησε να ανεβάσει τη θεατρική παράσταση: Εχθρός της Τάξης.
Κάποιος ανώνυμος τηλεφωνεί στην αστυνομία, ακολούθως αστυνομικοί παρευρίσκονται στην παράσταση, διαμαρτυρίες… Και, ποιος λόγος προβάλλεται; Ένα ανθοδοχείο με λουλούδια-σημαίες του εθνικού μας συμβόλου, που αναποδογυρίζεται στη διάρκεια της παράστασης.
Σκηνοθετική παρέμβαση ή παραλλαγή στο πρωτότυπο κείμενο ή μήπως μια εικονική υπενθύμιση -ειδικά για χώρους ευαίσθητους όπως τα σχολεία- ότι τα σύμβολα δεν αγγίζονται; Τι άλλο μας μένει πια ως μνήμη μεγαλείων;
Όντως πρόκειται για «περασμένα μεγαλεία» που καθόρισαν, χωρίς την παραμικρή υπερβολή, την ιστορία της μεσογείου. Όμως, γιατί υπάρχει πάντα κι ένα όμως, στις ναυμαχίες οι Έλληνες υπήρξαν διαχρονικά αποτελεσματικότεροι, τι να φοβηθούν τώρα; Τους εαυτούς τους
Η Τέχνη, και δη το σχολικό θέατρο, δεν έχει ως σκοπό να λιβανίζει αξίες με τρόπο τυπολατρικό. Έχει σκοπό να αφυπνίζει, να ενοχλεί ενίοτε, να προβληματίζει, να θέτει ερωτήματα. Όταν στο όνομα της προστασίας ενός συμβόλου ξεκινάμε να τιμωρούμε μια παράσταση, δεν υπερασπιζόμαστε τη σημαία — υπερασπιζόμαστε την ακινησία.
Το σχολείο οφείλει να είναι το πιο ανοιχτό πεδίο πειραματισμού. Αν δεν τολμά εκεί το ερώτημα, τότε πού; Σε ποιους χώρους, αν όχι στις σχολικές αίθουσες και τις ερασιτεχνικές σκηνές, θα καλλιεργηθεί η σκέψη που δεν αναπαράγει, αλλά αμφισβητεί, ερμηνεύει, επαναπροσδιορίζει;
Το θέατρο δεν προσβάλλει. Η ζωή μας προσβάλλεται όταν σταματά να αντέχει την ερμηνεία της.