Με το ίδιο αμέτοχο κοστούμι
ξανασκάβω το ανυπεράσπιστο βουνό της σιωπής
ψάχνοντας αδιάκοπα για το ρημαγμένο «είναι»
***
ανασύρω τη λευκότητα αυτών των εξόριστων εννοιών
προδίδοντας το ανάστημα της οριστικής του ανεπίλυτου ενεστώτα
***
συνωμοτώ σε ένα κονσέρτο μιας βαθιάς σιωπής
ακυρώνοντας την απάθεια του πρώτου βιολιού
***
αποστολέας μιας αμετάφραστης σιωπής με ελλειπές μέτρο
ακουμπάω τον άνεμο της αναβολής
συμπληρώνοντας τη λεπτότητα της αφάνειας
μιας ξενιτεμένης εικόνας
***
προσδένομαι στις υποσημειώσεις μου
ως ένας απλός εναπομείναντας
που επέλεξε την ευπρέπεια του συμπυκνωμένου του κενού
και των θαμμένων παρενθέσεών του
***
ανάμεσα σε δύο παγιδευμένες σιωπές
βουλιάζει το καθαρό νερό μιας θάλασσας.
να θυμάσαι πως κανένας δεν αψήφησε τον σύρτη
***
οι ξυλοκόποι δεν έκοψαν ακόμα αυτό το ερειπωμένο δέντρο.
μια αδυνατότητα το μετάφρασμα αυτής της εύθραυστης σκιάς
***
πίστεψα σε μια γλώσσα δίχως λέξεις
μα δεν κατάφερα ποτέ να τη μιλήσω.
είχε δύσκολο συντακτικό
με ακίνητους κανόνες
************************************************************************
Στο οπισθόφυλλο παρατίθεται σύντομο σημείωμα από τον Άγγελο Ευαγγέλου, Επίκουρο Καθηγητή στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο κ. Ευαγγέλου αναφέρει: «Το έργο Ακίνητη Σιωπή αποτελεί το μέστωμα του στιβαρού ποιητικού μινιμαλισμού του Ανδρέα Γεωργαλλίδη. Στίχοι που δονούν ταυτόχρονα τη γλώσσα και τον κόσμο που αυτή περιγράφει, συνεχίζοντας, μέσω της φιλοσοφικής διάθεσης και της εννοιολογικής πρόκλησης, να προσκαλούν τον αναγνώστη να σκεφτεί και να αισθανθεί με ένταση».
