¶λλοι τα λένε κύματα
¶λλοι τα λένε κύματα,
μα κάτω απΆ το λειψό φεγγάρι
σκιές αλωνίζουν τη θάλασσα.
Χτυπιούνται, αγκαλιάζονται,
γίνονται πόλεμος, έρωτας
και πυρετός της νύχτας.
Ξεντύνονται σκίζοντας τα ρούχα τους,
αρπάζονται με βία
κι ανταριάζουν.
Στριφογυρίζουν ως την αμμουδιά
κι εκεί ησυχάζουν,
γίνονται βότσαλα.
Δεν είναι κύματα·
κι οι γλάροι έτσι τα ξέρουν,
ίσως κάτω απΆ τον ήλιο…
μα τη νύχτα τα πράγματα αλλάζουν.
Γύρω μυρίζει πεθαμένη θάλασσα
Βρήκα την αλυσίδα που έβλεπα στα όνειρά μου
με τη βαριά της άγκυρα
περασμένη στην καγκελόπορτα
της πλαζ στην Αρετσού.
Μονάχος παρηγοράω
τα έρημα ερωτικά αποδυτήρια,
την αμμουδιά που ψάχνει για ιδρωμένα κορμιά,
για βρεγμένα ίχνη βημάτων που άλλαξαν πορεία.
Έξω απΆ την περίφραξη, ψαράδες
σκεπάζουν την άσφαλτο με βυσσινιά δίχτυα
κι οι στεναγμοί του δρόμου εγκλωβισμένοι
ψάχνουν μεγάλη τρύπα
να χωρέσουν, να ξεφύγουν.
Θα φωνάξω δυνατά
να σπάσει ένα κομμάτι από την εγκατάλειψη
και μια γωνίτσα από κοφτερό φεγγάρι,
να τα κάνω μαχαίρι
ολόιδιο με τις κραυγές των γλάρων,
να κόψω σε λουρίδες τα παιδικά μου χρόνια,
να τα ξαπλώσω εδώ κι εκεί πάνω σε ψάθες.
Γύρω μυρίζει πεθαμένη θάλασσα
σαν παλιά φωτογραφία.
Νυχτερινές επιπλοκές
Έλεγα πως δεν θα τύχαινε ξανά σΆ εμένα
και να που απόψε λιώνει το φεγγάρι
στο σκοτάδι,
γέμισε με ασήμι η Σαλονίκη
κι είναι κρεβάτια που ακόμα πλημμυρίζουν
ματωμένα όνειρα.
Οι νύχτες που θα Άρθουν δε θα Άχουν πια φεγγάρι.
Στον απέναντι μαντρότοιχο μια μορφή από γκράφιτι
κρύβει απόψε με τα χέρια το πρόσωπό της
απΆ τον κόσμο.
Οι καύτρες απΆ τις φετινές φωτιές στα δάση
έγιναν άστρα,
σκαλώνουν σΆ ένα σεντόνι τσαλακωμένο
-σαν την πατρίδα η μια του άκρη
σέρνεται σε πάτωμα σαθρό από σαράκια.
Μια στοίβα σβησμένα φεγγάρια
κάτω απΆ το κρεβάτι
σκεπάζονται με άδειες νύχτες
κι ονειρεύονται.
1. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Δηλώνω απολογητικά πως την ποίηση του Θοδωρή Βοριά δεν την γνώριζα-είχα ανακαλύψει όσο έπρεπε- μολονότι και γνωστός στο χώρο του διαδικτύου είναι και “εργάτης” της τέχνης κυριολεκτικα (πολύτιμη η καθημερινή δουλειά του στα διαδικτυακά “Λογοτεχνικά Επικαιρα” και μεταφορικά (όπως φαίνεται από τα ποιήματά του).
Το βιβλίο του για μένα ήταν μια πολύτιμη έκπληξη και το λέω χωρίς ίχνος κολακείας.
Λιτός, συμπυκνωμένος και καίριος στα λόγια και στα αισθήματά του.
Περισσότερα όμως προσεχώς..
Προς το παρόν ένας στίχος που μου άρεσε ιδιαίτερα:
“Κλέβεις ανύποπτες στιγμές
για να τις κάνεις ποιήματα,
εσύ, ένας ένστολος εν υπηρεσία!
Καλοτάξιδο…
στις 7/18/2008 11:22 am
2. Απάντηση από Monody
Ο Θοδωρής Βοριάς, είναι ένας σεμνός δημιουργός.
Είναι ο ποιητής που διασχίζει με αθόρυβα βήματα
τα δύσκολα τοπία των λέξεων.
«…Ίσως έρχονταν μια γυναίκα
Βγαλμένη από τ ’αρώματα
της φλαμουριάς»
και ακόμα
«…Αν λιποθυμήσεις
θα σε πάρω στα χέρια
να σε απλώσω σ’ άλλο ποίημα»
Ο Θοδωρής, είναι ο παρατηρητής
που δεν περιγράφει απλώς
αλλά ζωντανά αποτυπώνει
« Τις νύχτες οδηγούνται, ιδρωμένοι,
οι αιχμάλωτοι του έρωτα
πίσω από το Ποσειδώνιο.
Μισόγυμνοι παραδίνονται
σε στεναγμούς κι αγκαλιάσματα,
στα σκοτεινά αποδυτήρια…»
και ακόμα
«…Έσταζε από υγρασία
το δερμάτινο μπουφάν σου.
Έτρεμαν τα χέρια του άλλου
την ώρα της συναλλαγής
-έρωτας και λεφτά,
υποταγή και θράσος.
Τα αρρωστιάρικα φώτα
στο πάρκο της ΧΑΝΘ
δεν εμπόδιζαν την πράξη,
ίσα ίσα έσβηναν μοναχά τους
σαν τα έπιανε ντροπή.»
Όταν φυλλομέτρησα για πρώτη φορά το βιβλίο του Θοδωρή
το πρώτο που βιάστηκε να με χαράξει
ήταν το ποίημα Γύρω μυρίζει πεθαμένη θάλασσα
το οποίο θεωρώ το ψηλότερο κύμα του.
Οι Νυχτερινές επιπλοκές είναι το βιβλίο
που θα σας κρατήσει τρυφερά το χέρι
και θα σας οδηγήσει…
« Σε μια φωτογραφία
πώς να χωρέσει λίγος έρωτας
κι απ’ το κορμί σου να στάξει
μια σταγόνα θηλυκότητας στα δάχτυλά μου; »
Γιάννης Τόλιας
Υ.Γ. Με σήμα Γ και εν ώρα υπηρεσίας, γράφονται τα πιο ωραία ποιήματα!
στις 7/18/2008 2:20 pm
3. Απάντηση από Ignis
Εν ώρα υπηρεσίας
Κλέβεις ανύποπτες στιγμές
για να τις κάνεις ποιήματα,
εσύ, ένας ένστολος εν υπηρεσία!
Γέρασαν οι τοίχοι
σ’ελέγχουν κάθε νύχτα,
σε υποπτεύονται
γιατί έσκυψες στο δρόμο
ή γιατί βρήκες κάτι
και το έβαλες στη τσέπη σου.
Ήξερες να κρύβεις τα κλεμμένα
λίγα παλιόχαρτα τσαλακωμένα,
κρυμμένα μες στην τσέπη
ήταν τα όνειρα κι οι στίχοι σου.
Όταν έσφιγγε το κρύο
έχωνες εκεί τα χέρια
και τα ζέσταινες.
Αυτό είναι όχι μόνον ένα από τα ωραιότερα και δυνατότερα ποιήματα της δεύτερης ποιητικής συλλογής του Θοδωρή Βοριά, μα ένα από τα ωραιότερα ποιήματα που έχω διαβάσει. Και το έχω δει στις δυο εκδοχές του, ένα αυτό στο βιβλίο τώρα, κι άλλο λίγους μήνες πριν, αλλού, δεν ξέρω ποιο από τα δυο να προτιμήσω, ειλικρινά! Είναι που η εικόνα που καθρεπτίζεται σε αυτό, ξεφεύγει από μια συνήθη περιγραφή και γίνεται θερμή, τόσο θερμή που η συμπάθεια της ανάγνωσης κυριεύει.
Οι στίχοι, σκόρπιοι στο νου μέχρι να μαζωχτούν μαζί και να χτίσουν το ποίημα, γίνονται κάρβουνα στα χέρια αναμμένα, όταν η ίδια η ζωή τού επιτάσσει να είναι αλλού. Και πυρώνει το ποίημα ως να βρεθεί χαρτί, κι εκεί να κατατεθεί. Μαγική διαδικασία επώασης. Τροφής ειλικρινούς ζωής, από όσα αναδύονται, από αυτά τα σπαράγματα καθημερινότητας που συλλέγει η ματιά του, περιδιαβαίνοντας.
Η φλόγα του δημιουργού που δεν παύει, που ανθίσταται στα άλλα, και μένει εκεί, ανεμοδείκτης, ωροδείκτης, σελιδοδείκτης του Είναι του.
“….
Δεν σηκώνω τα χέρια ψηλά, δε σκύβω το κεφάλι,
στα βιβλία που τυπώνω
θα βάλω για σελιδοδείκτη τη φωνή μου,
κομμένη σε πέντε γράμματα: ΦΩΤΙΑ.
Ο τοίχος τους δεν θ’αντέξει,
χρόνια τρίβω πάνω του τα χέρια μου
-έτσι μ’έμαθαν ν’ακονίζω το μαχαίρι.”
Και γίνονται οι εικόνες, η νύχτα (που πάντα “κρύβεται στην τσέπη” ) τα ξεραμένα φύλλα, οι γκρίζοι δρόμοι, οι τοίχοι, λευκό χαρτί για να εγκατασταθούν επάνω τους οι στίχοι καθώς η μαύρη μολυβιά ταξιδεύει, και ταξιδεύει….ταξιδεύει την πορεία της μέσα στους χρόνους και την ζωή…για να μην τρομάζει τον ποιητή της αυτή η λευκότητα. Μια και πλέον την ορίζει.
Δεν πρόκειται να ξεμάθει πια να γράφει.
Έφτασε.
Τώρα που έμαθα
Τώρα που έμαθα να κρύβω λόγια
κάτω από σωρούς ξεραμένων φύλλων,
συνήθισα στο σκοτάδι
Τώρα που έμαθα,
αγγίζω τη νύχτα κι αυτή πονάει,
αναπνέω μα δεν ζω με τ’οξυγόνο
των γκρίζων δρόμων,
μήτε του σπασμένου λιθαριού
που ήταν κάποτε καρδιά.
Τώρα που έμαθα,
μπορώ ν’ ανοίγω την καρδιά μου,
τη θάλασσα που την φοβόμουν,
να μαζεύω σκουριασμένες άγκυρες
τυλιγμένες γύρω από ευσυνείδητους καπετάνιους.
Τώρα που έμαθα
το μυστικό των λευκών χαρτιών
-που δεν είν’ άλλο
από τη μαύρη μολυβιά που ταξιδεύει-
τρέμω τους άσπρους τοίχους
που δεν έχουν πάνω τους σημάδια
κι όλο νομίζω βλέποντάς τους
πως ξεμαθαίνω πια να γράφω.
Δεν αντιγράφω κανένα άλλο ποίημα, μην χαλάσω την ευχαρίστηση και την αδημονία του να προμηθευτούν οι αναγνώστες του Ποιείν τις Νυχτερινές Επιπλοκές.
(όλη η ενότητα Ανιλίνες εξαιρετική, αδιάσπαστη, μα το ιδ’-”Στρατευμένος”- κορυφαίο!)
Από μένα, συγχαρητήρια.
(και δεν είναι τυπική η λέξη)
Και καλοτάξιδο.
στις 7/19/2008 7:21 am
4. Απάντηση από Σωτήρης Παστάκας
Αυτό που εντυπωσιάζει στην ποίηση του Θοδωρή Βοριά και κερδίζει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή, είναι η σεμνότητα και η λιτότητα λόγων και συναισθημάτων (όπως επισήμαναν οι προλαλήσαντες), η δυνατότητα της αποτύπωσης κι όχι της περιγραφής. Με άλλα λόγια η δημιουργία ενός κλίματος μέσα στο οποίο λαμβάνει τόπο η δράση των ηρώων κι από χειρονομίες είναι γεμάτα αυτά τα ποιήματα.
Ο Θοδωρής Βοριάς είναι εδώ για να μας πει πως είναι ζωντανή η “σχολή της Θεσσαλονίκης”, με όλες τις αρετές που εξέθεσα πιο πάνω, και που την κάνουν ευκόλως διακριτή στην σύγχρονη ποιητική παραγωγή.
Θοδωρή Βοριά, καλωσόρισες!
στις 7/19/2008 8:05 pm
5. Απάντηση από Γιάννης Βούλτος
Θοδωρής Βοριάς
Ένας συνεπής και αξιόλογος τεχνίτης του λόγου.
Μια γραφή ζωντανή, σε εξέλιξη.
Μεστές ουσίας οι Νυχτερινές Επιπλοκές εμπλέκουν τον αναγνώστη τους στις βιωματικές, στις ξάγρυπνες νύχτες της Θεσσαλονίκης του Βοριά, όπου «Κανένας τοίχος δε φωνάζει ονόματα», όπου «Η νύχτα δεν παρηγοριέται με τ’ αδύναμα φώτα της πόλης».
στις 7/19/2008 8:12 pm
6. Απάντηση από Giwrgos Beis
Symfwnw me ton Swtiri Pastaka.
στις 7/20/2008 3:09 am
7. Απάντηση από Dark Virtual Poetry
Ήταν ο μόνος που αποφάσισε
να πάει πιο νωρίς
στο ραντεβού με τ’ όνειρο.
Οι υπόλοιποι μείναμε εδώ
ν’ αναρωτιόμαστε πως κατάφερε
και έχασε με τόση επιδεξιότητα
το ρολόι του
για τον Θοδωρή Βοριά
που οι στίχοι του
“μιλάνε”
Καλοτάξιδο
_Σκοτεινή Πριγκήπισσα_
στις 7/21/2008 9:35 am