[author] Του Βασίλη Λαλιώτη [/author]
Ο καθένας μπορεί να επιλέγει ένα βάθος και μιαν αναγωγή των υστερικών εκρήξεων που προκαλούνται δι’ “ασήμαντον αφορμήν” και σε μια πραγματικότητα που έχει γίνει πολύ σύνθετη, καθώς η κοινωνία ετοιμάζεται για την τελική της έκρηξη.
Πέρα όμως από τις υστερίες, υπάρχει η πραγματικότητα που λέει, ότι είναι ο ειδικός και άτακτος τρόπος της διαχείρισης της κρίσης από την ημεδαπή εξουσία το στοιχείο που κάνει τα πράγματα εκρηκτικά. Το 20%, τόσο προσδιορίζεται περίπου που έκανε τις καλές μπάζες την περίοδο της κλεπτοκρατίας, δεν έχει συμβάλει καθόλου στην αντιμετώπιση της κρίσης.
Στο ποσοστό αυτό, αυτοί οι χυδαίοι και αγράμματοι και αστοιχείωτοι και μνησίκακοι, συμπεριλαμβάνουν και τους διανοούμενους και όλο αυτό το συρφετό, ποιητών πεζογράφων εφημεριδογράφων παραγόντων του πολιτισμού, οι οποίοι υπήρξαν τα αγαπημένα παιδιά του κλέους της κλεπτοκρατίας και τώρα τους χωρίζει άβυσσος από το κοινό τους καθώς έχουν πέσει στα μαλακά.
Η βίαιη επαναταξικοποίηση της κοινωνίας δεν αγγίζει ακόμα καλά τους διανοούμενους που για την ώρα μοιάζει να πενθούν από θέση ακόμα ευσταθή τον αόρατο πόνο των άλλων.
Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο δεν έχει φανεί, γιατί για την ώρα κανείς δεν επιθυμεί κανένα κοινωνικό συμβόλαιο που να περνάει από την ατιμωρησία των υπευθύνων και των ανικάνων.
Οι κοκορομαχίες των καραγκιόζηδων που οι φαμίλιες στέλνουν στο κλαρί της δημοσιότητας δίνουν και παίρνουν στα όρια του ποδοσφαιρικού, κάποτε ποικίλονται με υποθέσεις Δημουλά και Εταιρίας Συγγραφέων, δίκαια ή άδικα δεν έχει σημασία.
Το ειδικό δίκαιο σε μια χώρα που βασιλεύει το γενικό άδικο είναι ένα είδος πολυτελείας, που ευτυχώς ακόμα σε κάποιους παρέχεται. Πίσω από την υπόθεση Δημουλά και ταυτοχρόνως εξελίσσεται η απόλυση της εκπαιδευτικού επειδή τόλμησε να μηδενίσει το γιο του πρωθυπουργού επειδή έκανε χρήση του πρωθυπουργικού δικαιώματος να αντιγράφει σε διαγώνισμα.
Αυτά η συλλογική μνήμη τα καταγράφει σιωπηλά ως δείκτες σήψης και παρά τις σύντονες προσπάθειες των λήντερ οπίνιον να δημιουργήσουν ενοχές για τα συμπεράσματα περί εμφυλιοπολεμικής καταστάσεως στη χώρα, φοβάμαι ότι πολύ σύντομα θα τα βρούμε μπροστά μας…
Ο τόνος που έχουν οι γραφές από τα παπαγαλάκια της εξουσίας το κάνει σχεδόν αδιάψευστο.
**************************
Ο Βασίλης Λαλιώτης γεννήθηκε το 1959 στην Αμαλιάδα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και ισπανικά στη Σαλαμάνκα. Έχει συνεργαστεί με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει πλούσιο ποιητικό και μεταφραστικό έργο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Μεταπολιτευτικά η Ελλάδα ζει σε περίοδο ενός ακήρυχτου εμφύλιου. Το “ιδεολόγημα” της εξυγίανσης του δημόσιου τομέα αναμασήθηκε κατά το δοκούν τα τελευταία 30 χρόνια, επιφέροντας τον πλαστό διαχωρισμό σε δημόσια και ιδιωτική Ελλάδα, δηλαδή τίποτα παραπάνω από ορδές υπαλλήλων, προσδιορισμένες κυρίως από κομματικά κριτήρια και διαφορετικά ωράρια εργασίας. Ασφαλώς ούτε το ένα ούτε το άλλο αποτελεί τεκμήριο παραγωγικότητας, έγιναν όμως συντελεστές ανάδειξης ενός, ας επιτραπεί, τρίτου εθνικού διχασμού, κάτι που δεν υφίσταται πουθενά αλλού παγκόσμια. Και βέβαια την ίδια στιγμή ο διαχωρισμός μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού χώρου λάμπει δια της απουσίας του. Οι υπηρεσίες πολεοδομίας έχουν άριστη γνώση του φαινομένου.
Επανεξεταση ολων των κεκτημενων, με ορους οικονομικης δημοκρατιας
Tα τρια δεδομενα που ακολουθουν συνεβαιναν λιγοτερο ή περισσοτερο και προ του 2008, απλως η κριση τα εχει επιδεινωσει :
1. η διαρροή ειδικευμένου δυναμικού στο εξωτερικό ήδη συνεβαινε, κατα την μεταολυμπιακη κριση 2005-2008, λογω της αναντιστοιχιας προσφορας και ζητησης επιστημονων και αλλων τεχνικων
2.η διαρκής δημογραφική γήρανση του ελληνικού πληθυσμού θα συνεχιζεται ανεξαρτητα απο την οικονομικη κατασταση των κατοικων της χωρας, οπως και σε πολλες ευρωπαϊκες χωρες.
3. οι μακροπρόθεσμες συνέπειες από την υψηλή ανεργία των νέων και τη μακρόχρονη ανεργία των μεγαλύτερων θα αντιμετωπισθουν μεσοπροθεσμα στα πλαισια επανεξετασης των νεων δεδομενων και των κεκτημενων επι 4 δεκαετιες.
Η μοναδικη λυση που μπορω να σκεφτω περιλαμβανει την επανεξεταση ολων των κεκτημενων, πισω απο τα οποια εχουν οχυρωθει και αμυνονται σθεναρα, για να μην πω λυσσαλεα, οι διαφορες κοινωνικες κατηγοριες και ταξεις, κυριως σε ορους οικονομικης δημοκρατιας (εισοδημα, τιμες, μισθοι, φορολογια, κερδος,…) ., την αμεση επιβολη των αναγκαιων μεταρρυθμισεων
και ενα νεο αναπτυξιακο οραμα, με ευκαιριες για τους περισσοτερους πολιτες αυτης της χωρας.
ΥΓ Παντα υπηρχαν ταξεις, απλως οι ανοητοι/ες τις λησμονουσαν, εφοσον με το πλαστικο/δανεικο χρημα μπορουσες να αγορασεις μερικα απο τα “αντικειμενα-φετιχ” της αστικης ταξης.
……..
Τρακαρισμενους με την ζωη βλεπω, πονηρους που αλλαζουν καπελο αναλογα με τις δημοσκοπησεις και την πολιτικη συγκυρια, ικανους που εβαλαν μερικα χρηματα στην ακρη, εναν στρατο μικρων, μεσαιων και μεγαλων “σωτηρων” που παλευει για ενα διορισμο, μια δουλεια, μια θεση σε Δ.Σ.,…., ΔΥ να κλαινε στον τοιχο των δακρυων για τα απειρα προνομια τους και την απειλουμενη ισοβιοτητα, οικογενειες με μπιζνες και πολιτικες μπιζνες, δεξιους, πασοκους και αριστερους εργολαβους και υπεργολαβους της πολιτικης, υπαναπτυξη, μαυρη οικονομια, φορoδιαφυγη, φοροκλοπη, 40 χρονια τωρα, αυτα βλεπω.
Αξιοκρατια δεν βλεπω, οικονομικη δημοκρατια επισης,….
προσυπογράφω
Για την Αναπτυξη-1
Αφηστε τους ενθουσιασμους για την Deve-λοπη
να πατε ευθυς μεταναστες στην Ευρωπη
σε Βελγιο, Γαλλια, Γερμανια
να πατε να κανετε και υπερωρια.
Την γκομενα μου αφηστε μη γινει φασαρια
την Deve-λοπη την ψηλη, ριξτε τα στην Μαρια
οσο εγω εδουλευα αργιες και γιορτες
στα μπλογκια κωλοβαραγαν οι συριζιστες
Στο Συνταγμα ελυνατε θεματα παγκοσμια
πανευρωπαϊκα, ελληνικα κι εγκοσμια
κανατε σημαια τον Γιαννη Μπαρουφακη
και οχι τον μηχανικο τον Γιωργο Προκοπακη.
Η Deve-λοπη ηλθε για τους εργατικους
αυτους που οι τεμπεληδες λετε μικροαστους
γιατι το χρημα το φυσατε στην Κοβα της κονομας
αριστεροι μηχανικοι κοντευει ενας αιωνας.
Γι αυτο σας λεω τεμπεληδες της ευφορης κοιλαδας
τυρια και βουτυρα απʼ ολα τα μερη της Ελλαδας
λιαζονται στο Φλοραλ και στο Μοναστηρακι
4 ευρω ο esperesso , τα μισα στο Κολωνακι.
18.05.2013
Αφωτιστος Φιλελλην
(συνεχιζεται)