ΧΡΟΝΙΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ
Ήρθε η Κ. κρατώντας
Σ΄ ένα δίσκο γραμμοφώνου το κεφάλι μου
Η βελόνα καρφωμένη στη φλέβα της σιωπής
Καθώς το στόμα μου τραύλιζε
Ένα τραγούδι για κωφαλάλους
Ξάφνου ανέβασε στροφές ο έρωτάς της
Και ο θάνατος άρχισε να περιστρέφεται
Με τόση ορμή
Που εκκωφαντική απλώθηκε η σκιά του
ʽʼΕίδες πώς ακούγεταιʼʼ μου ʽπε η Κ.
ʽʼΠαρά τη σκόνn αιώνων
Πουʼ χει μαζέψει πάνω του
Τι κάθεσαι, έλα να χορέψουμεʼʼ
Έκλεισα τα αυτιά μου
Στο τραγούδι της σειρήνας του ασθενοφόρου
Κι έμεινα εκεί να αρρωστήσω κι άλλο
Με την πάρτη της
Χρόνιο περιστατικό εξάλλου
Τι δουλειά έχω εγώ
Να τρέχω στα επείγοντα
Με όσους σπεύδουν να κρυφτούν
Κάτω από τη ζωή τους
Λες και θα προλάβουν το θάνατο
Με εκείνους που τρέχουν
Προς την έξοδο κινδύνου
Ξεχνώντας πως απʼ το σώμα του
Δεν ξέφυγε κανείς
ʽ ʼΚλαις; ʽʼ με ρώτησε
ʽʼΜπα, σκόνη μπήκε στα μάτια μουʼʼ
Γύρη που μεταφέρει ο αγέρας
Μεταξύ ζώντων και τεθνεώτων
ʽʼΔεν είναι τίποτα
Κάποιο σκουπιδάκι του χρόνου
Μη σταματάς
Συνέχισε να χορεύεις
Το κομμάτι τα σπάειʼʼ
***
ΠΡΕ(ΒΕ)ΖΑ ΘΑΝΑΤΟΥ
Δώστε μου λίγη
Πρέ(βε)ζα θανάτου
***
ΣΚΟΝΗ
Ξεσκονίζεις τα παπούτσια σου
Ξέχασες όμως
Ότι είσαι ολόκληρος σκόνη
***
ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
Το ποίημα
Ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης
Με θαλάμους αερίων
Από τις αναθυμιάσεις
Της πάλαι ποτέ ψυχής
***
ΣΤΗ ΛΗΓΟΥΣΑ
Το σώμα πάντα
Στη λήγουσα τονίζεται
Ο Θωμάς Ιωάννου γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1979 στην Άρτα. Μεγάλωσε στην Πρέβεζα. Σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα. Ειδικεύεται στη Νευρολογία.
Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (Σημειώσεις, Οδός Πανός,Μανδραγόρας, Ένεκεν). Η συλλογή ʽʼΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15ʼʼ είναι το πρώτο του βιβλίο.
Ζει και εργάζεται στα Ιωάννινα.











Ενδιαφέρον. Σε μαγνητίζει να επανέλθεις, ειδικά το πρώτο. Σε αυτή την δυστοπία περπατάμε με αμοιβαία αποκλειόμενο, σε μεγάλο βαθμό αν όχι απόλυτα, το ενδεχόμενο συνάντησης. Βουστροφηδόν.
Ίσως εκεί ξεκινά και μια αδυναμία κατά τη γνώμη μου. Εκεί που χρειάζεται ήρωας που θα σε ζορίζει να ταυτιστείς πριν σκορπίσουν οι όποιες συντροφιές.
Καλή συνέχεια στον Θωμά.θα τον ψάξω περισσότερο.
Καλή συνέχεια και στο ποιείν, πάντα φιλόξενο και με ανοιχτά τα παράθυρα και τις πόρτες για βίζιτες ή μπανιστήρι, αναλόγως.
Ευχαριστώ το poiein για την ανάρτηση.
Προσωπικά θα επέλεγα περισσότερα πολύστιχα ποιήματα, που αφθονούν στη συλλογή, παρά τα σφηνάκια των δυο τριών στίχων
Αν και θεωρώ και τα σύντομα ποιήματα αυτάρκη, πιστεύω πως μεγαλύτερα σε έκταση ποίηματα θα έδιναν μια πιο σαφή εικόνα
Δε θα μπω στη διαδικασία αν είναι ή όχι ευφυολογήματα
Εξάλλου προσέρχομαι στην ποίηση με την αλαζονεία της σιγουριάς για την αποτυχία μου
που λέει και ο Σάμιος Ερέβιος
ΜΕΛΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ
Αρνήθηκα να παραδοθώ
Να σηκώσω ψηλά τα χέρια
Σε αυτό που λένε ζωή
Δεν άφησα να πέσει κάτω
Ούτε μια λέξη
Έτοιμος πάντοτε για καβγά
Όπλιζα τα κοντόκαννα λόγια μου
Μήπως κάποτε σημαδέψουν σωστά
Όμως τα λόγια ποτέ δε βρίσκουν στόχο
Ξώφαλτσα περνάνε απ’ τις ψυχές
Οι πράξεις είναι που σκοτώνουν
Αυτές δεν ξέρουν από γράμματα
Όμως ποτέ δεν κάνουν λάθος πτώση
Οι πράξεις είναι πάντα ευθύβολες
Αρκεί να πέσουν σε χέρια αποφασισμένα
Εσύ όμως περίμενες
Άλλοι να ανοίξουν πυρ
Απροετοίμαστος συλλαμβάνεσαι
Με κατάλοιπα πυρίτιδας στα δάχτυλα
Ίχνη μιας γραφής που στράφηκε εναντίον σου
Που δε θα πυροδοτήσει ποτέ
Μια κατά ριπάς πραγματικότητα
Λίγο να διστάσεις
Και συνεχίζεις να ζεις
Διάτρητος από λάθη
Μελλοζώντανος
Που παρακαλεί να του δοθεί
Η χάρη να πεθάνει
ΑΠΩΛΕΙΑ ΥΨΟΥΣ
Είναι ο ουρανός
Σε ελεύθερη πτώση
Κι εσύ τρομάζεις
Στον ελάχιστο σεισμό
Μην τυχόν χάσεις τη γη
Κάτω απ’ τα πόδια σου
Ίσως και να ζηλεύω
Που έχεις τα μάτια σου ανοιχτά
Κι εγώ χαζεύω
Σκοντάφτοντας εδώ κι εκεί
Μετρώντας πόσο χαμήλωσε
Ο ορίζοντας των παιδιών
Ελπίζοντας πως θα έρθει μια μέρα
Που αψηφώντας τη βαρύτητα
Θα πέφτουμε προς τ’ άστρα
Ίσως και να ζηλεύω
Που εσύ πατάς στα πόδια σου
Κι εγώ μιλάω για πράγματα ανεδαφικά
Όμως ρε φίλε θυμάσαι τι μπόι
Ρίχναμε σε μια νύχτα μέσα
Και ξυπνούσαμε έτοιμοι
Να αρπάξουμε τον ουρανό από τα πόδια;
Ενώ τώρα
Κρέμεται πάνω απ’ τα κεφάλια μας
Κι ούτε ματιά δεν του ρίχνεις
Μονο αν τύχει και βρέξει
Τότε τον βλαστημάς
Που τόλμησε να κλάψει
Για το ύψος που έχασε
Στα μάτια των παιδιών
ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15
Φοράς πάλι το ίδιο σώμα
Ξέχασες όμως να κουμπώσεις
Την επίμαχη πληγή
Προκαλώντας το παρελθόν
Να επέμβει
Όμως αυτό αδιάβροχο στέκει
Στην απέναντι όχθη
Δεν αποδέχεται τη διαιτησία του χρόνου
Αποσύρεται και η στάθμη του
Διαρκώς χαμηλώνει στη ζωή μας
Αφήνοντας τα σώματά μας ακάλυπτα
Και τα βλέμματά μας
Αποτυγχάνουν να διασταυρωθούν
Γέφυρες που δε φτάσανε στην άλλη όχθη
Κι έμειναν χέρια που τείνουν
Μα φευ τους προλαβαίνει ο καιρός
Και ούτε μια στάλα σμίξιμο
Δεν απομένει στην αφή
Κι εκεί που έλεγες θα μας σκεπάσει
Ένας ποταμός, ένα ρέον πάθος ορμητικό
Που θα σαρώσει τα φράγματα
Μια στέγνα τώρα στο στόμα
Και οι λέξεις μας ξεζουμισμένες
Τι γύρευες στην Ιπποκράτους
Με τα μαλλιά σου λυτά;
Ένα σμάρι φόβων
Που διέσχιζε την άπνοια
Αργοπορούσε η μέρα στο πρόσωπό σου
Και τα δάχτυλά σου ξεχάστηκαν
Επάνω στο παλτό μου
Λες και γύρευαν το κουμπί μου
Άργησε να προχωρήσει
Σε άλλο πλάνο ο Θεός
Βράδιασε
Και ο ήλιος εκεί
Να στέκει παρείσακτος
Μεσίστιο φως
ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΜΟΣΧΕΥΜΑΤΟΣ
Προσπάθησα να κάνω το χαρτί
Να σε αγαπήσει όπως εγώ
Ή έστω να σε ανεχθεί
Όμως αυτό αντιδρούσε
Σε απέρριψε
Σαν ασύμβατο μόσχευμα
Ήξερε
Ότι αν έρθεις
Αυτό θα πεθάνει
Και θα γίνει ζωή
Θωμάς Ιωάννου
ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15
Εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2011
ΜΕΛΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ
Αρνήθηκα να παραδοθώ
Να σηκώσω ψηλά τα χέρια
Σε αυτό που λένε ζωή
Δεν άϕησα να πέσει κάτω
Ούτε μια λέξη
Έτοιμος πάντοτε για καυγά
Όπλιζα τα κοντόκαννα λόγια μου
Μήπως κάποτε σημαδέψουν σωστά
Όμως τα λόγια ποτέ δε βρίσκουν στόχο
Ξώϕαλτσα περνάνε απ’ τις ψυχές
Οι πράξεις είναι που σκοτώνουν
Αυτές δεν ξέρουν από γράμματα
Όμως ποτέ δεν κάνουν λάθος πτώση
Οι πράξεις είναι πάντα ευθύβολες
Αρκεί να πέσουν σε χέρια αποϕασισμένα
Εσύ όμως περίμενες
Άλλοι να ανοίξουν πυρ
Απροετοίμαστος συλλαμβάνεσαι
Με κατάλοιπα πυρίτιδας στα δάχτυλα
Ίχνη μιας γραϕής που στράϕηκε εναντίον σου
Που δε θα πυροδοτήσει ποτέ
Μια κατά ριπάς πραγματικότητα
Συμφωνώ με το Γιώργο Μίχο.Τα τετράστιχα δεν είναι και πολύ αντιπροσωπευτικά της συλλογής, κατά τη γνώμη μου.Από κάποιες δημοσιεύσεις μπηκα στον κόπο να πάρω τη συλλογή και ο Μελλοζώντανος όπως και κάποια άλλα με εντυπωσίασαν
Μπράβο στον κο Ιωάννου
Καλημέρα σας, κ. Γιώργο Μίχο. Έτσι είναι. Απώλεια. Πέρα από Ευτυχισμένες Οικογένειες, κοντά στο Κάθισμα του Αετού, με Ανήσυχη Παρέα, αγκαλιά με τη Θέληση και την Τύχη, περνώντας τα Κρυστάλλινα Σύνορα, χαμογελώντας στον Θάνατο του Carlos Fuentes, ο Artemio Cruz συνδέει αδελφικά τα ιστολόγια του Κόσμου, σήμερα 16.5.2012.
Θερμά συγχαρητήρια στον κο Θωμά Ιωάννου για το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα 2011.
http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=486313