Κώστας Σοφιανός, Πανδώρας Έπαινος

Kύριε Διευθυντά
Επιτρέψτε μου να μοιραστώ με τους αναγνώστες της έγκριτης εφημερίδας σας, τη χαρά που αφειδώλευτα μου έδωσε το σχόλιο υπέρ του στοματικού έρωτα που ετόλμησε σήμερα (12-5-2007) η σνομπ μεγαλοκοπέλα του ΔΟΛ – η ευρυμαθής, ευφυεστάτη και χαριτόβρυτος Πανδώρα. Με ελάχιστες λέξεις ήρε τα εμπόδια που χώριζαν φεμινίστριες και φαλλοκράτες, επανακαθορί-ζοντας τον θεσμό της φαλλο-κρατίας στην αρχαία, την κυριολεκτική του λειτουργία. Στοιχείωδες, επομένως, χρέος φιλαληθείας και εντιμότητος με υποχρεώνουν, ήδη, να δηλώσω, ότι κυρίως για την Πανδώρα διαβάζω το ΒΗΜΑ – και νά που επιτέλους δικαιώθηκα: η Οθωμανική ολοκλήρωση, που με τόσο ανυπόκριτο πάθος επιδιώκουν οι συνηγορούντες υπέρ των δικαίων της γείτονος (διχοτόμηση του Αιγαίου, αυτονόμηση της περιοχής ευθύνης του τουρκικού προξενείου Θράκης, νομιμοποιήση του Αττίλα, κλπ) καθίσταται πλέον εφικτή. Και δεν θα αργήσει, ελπίζω, η ημέρα, όποταν, συμφιλιωμένοι, οι ημέτεροι, και οι της αντίπερα ακτής, ισλαμιστές και κεμαλικοί, θα χειροκροτούν ενθουσιώδεις την κοσμοπολίτισσα Πανδώρα τη στιγμή που, καταλλήλως προ-ετοιμασμένος, ο στρατηγός Μπουγιουκαντή, θα της προσφέρει φιλόφρονα, την πίπα της ειρήνης. Αν μάλιστα της προσφερθούν ταυτοχρόνως, επί πινακίου, και οι άφρονες κεφαλές των Τ. Παπαδόπουλου και Λιλλήκα (το αίτημά της για τίς κεφαλές όλων όσοι ψήφισαν ΟΧΙ, μηδέ της του Χριστόδουλου εξαιρουμένης, φοβάμαι πως δεν θα ικανοποιηθεί), εκείνη μεν θα αχθεί εις τα ακρότατα όρια του ιδεολογικού οργασμού, εμείς δε θα εντοπίσουμε, οριστικά και αμετάκλητα, το σημείο G της εξωτερικής μας πολιτικής.

Τελειώνοντας διευκρινίζω ότι, επ΄ουδενί, θέλω, με τη συναισθηματική αυτή παρέμβασή μου, να μειώσω τη συμβολή των λοιπών παραγόντων του “εκσυγχρονιστικού” μπλοκ του συγκρο-τήματος, (Σωμερίτη, Ψυχογυιού, Χάρη και των τα όμοια φρονούντων) στην εργώδη προσπάθεια αποκοπής του, αμφιβόλου προελεύσεως μπουλουκιού που συναποτελούμε, (όπως “επιστη-μονικότατα” αποδεικνύουν οι ιστορικοί της ανοϊκής αριστεράς και “παιδαγωγικότα” θα διδάσκονται εφεξής τα παιδάρια της ΣΤ΄Δημοτικού), οι νεο-(έλληνες;), όχι, βέβαια, από τις παραδοσιακές τέχνες (στις οποίες, εμπειρικώς υποθέτω, συγκαταλέγει και τον στοματικό έρωτα η Πανδώρα) αλλά από ό,τι, συλληβδην, θα μπορούσε, ρατσιστικά προφανώς και εθνολάγνα, να θεωρηθεί δεσμός συνεχείας με όποια παράδοσή μας.

Και, μιά που τόφερε ο λόγος: καιρός, νομίζω, είναι η διαμάχη για το βιβλίο Ιστορίας (που ασφαλώς δεν είναι για πέταμα, πλην, ασφαλέστατα, σηκώνει πολλή συζήτηση) να περιοριστεί στο φυσικό της, το πολιτικό, πεδίο. Γιατί άλλο το τί θεωρείται ιστορικώς δεδομένο (ζήτημα επιστήμης και για επιστήμονες) και άλλο το τί από τα δεδομένα της επιστήμης πρέπει να διδαχθούν, ανάλογα, προφανώς, με την ηλικία τους τα παιδιά (ζήτημα ασφαλέστατα πολιτικό, στο οποίο έχουν λόγο και οι αλλοδαπές οικιακοί βοηθοί των ιστορικών). Αυτά για να μην προβάλλεται, προς αντίκρουση των αντιφρονούντων, το εκ καθέδρας επιχείρημα των μετρίως ενημερωμένων Δημοδιδασκάλων και Δημοδιδασκαλισσών, που μυρικάζοντας κακοχωνεμένες θεωρίες, προβάλλονται ως επιφανείς, τάχα, της επιστήμης, στα όπου κώμη και χωριό, προκατ πανεπιστήμια της Ψωροκώσταινας.
Μετ΄εξαιρέτου τιμής

Κώσατς Σοφιανός
(δικηγόρος Αθηνών και εν προκειμένω του Διαβόλου)
________________________________________
Λέξεις 448 αντί 546, περίπου, επιστολης κυρίου Αγκαβανάκι.

*

Στοματικός έρωτας και ελληνοτουρκική φιλία

…σου στέλνω επιστολή που έστειλα στο “ΒΗΜΑ” εξ αφορμής γουστόζικου σχολίου
της “ΠΑΝΔΩΡΑΣ” (σχολιάζει χθεσινή επιστημονική είδηση περί του κινδύνου
δημιουργίας καρκίνου εξ αιτίας συχνών στοματικών, ερωτικών, συνευρέσεων!).

Υποθέτω ότι θα σε διασκεδάσει. Αν το κρίνεις σκόπιμο μπορείς να το
διαβιβάσεις με φαξ σε κυπριακές εφημερίδες που, κατά την κρίση σου, θα
διασκεδάσουν εξ ίσου.

Και μη χειρότερα