Δεν υπάρχει διάλογος με τον θάνατο

Στον Αντώνη Φωστιέρη

 

Δεν υπάρχει διάλογος με τον θάνατο.

Εξάλλου τι να πεις;

Ποια επιχειρήματα να του εκθέσεις;

Αφού στο τέλος πάντα αυτός νικάει.

Το μόνο που μπορείς είναι να ουρλιάξεις.

 

Απέναντι στον θάνατο

το μόνο που υπάρχει

είναι αυτό: η μοναξιά του ουρλιαχτού.

 

Όμως, εμένα τι με νοιάζει ο θάνατος;

 

Όταν θα ’ρθεί δεν θα ’μαι εκεί να τον υποδεχτώ.

Φαίνεται λίγο αγενές αυτό,

αλλά σιγά μην τον υποδεχτώ,

έτσι απρόσκλητος που έρχεται.

 

Με τους αγενείς ας είμαστε αγενείς.

`

****************

Η μελαγχολία του Ηράκλειτου

Στον Ηλία Γκρή

 

Την πολυκοσμία δεν την μπορούσε.

Του άρεσε η μοναξιά και η σιωπή.

Τα δημόσια πράγματα δεν τον συγκινούσαν.

 

Κι όταν ο Δαρείος τον προσκάλεσε

να επισκεφτεί την αυλή του αυτός αρνήθηκε.

 

Στο τέλος πήρε τα βουνά «μισανθρωπίσας»

και ζούσε σκεπτόμενος

και υποσιτιζόμενος

τρώγοντας φυτά και χόρτα.

 

Τον κατασπάραξαν, λένε, τα σκυλιά

και ξεψύχησε με κοπριά σκεπασμένος

κοιτώντας τον Ήλιο του Αιγαίου.

 

`

*****************************

Το ατίθασο μέλλον

 

Παιδί είναι το μέλλον,ατίθασο.

Κανείς δεν το εξουσιάζει.

Η ζωή μας κυλάει με αναβολές και χάνεται

η ευτυχία όλο πάει για αργότερα

και οκαθένας μας πεθαίνει μες στις έγνοιες.

 

Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος. Κι αν είδες

είδες.[1]

 

Και μετά; Από το τίποτα ξαναγυρνάς στο τίποτα.

 

Με ένα ωραίο τραγούδι θα από-

χαιρετίσουμε τη ζωή που ζήσαμε.

 

[1] Οδυσσέας Ελύτης, Ο κήπος με τις αυταπάτες, Ύψιλον, 1999.

`

********************

Η άγνοια της μετάνοιας

 

21 Δεκεμβρίου 1599

 

Όταν ο Μπελαρμίν ο Ιεροεξεταστής,

σύμβουλος του ιερού δικαστή

και εφημέριος του Ιερού Σωφρονιστηρίου,

ζήτησε από τον ΤζορντάνοΜπρούνο

να αποκηρύξει τις ιδέες του,

εκείνος, μετά από οκτώ χρόνια στη φυλακή

και πέντε μέρες βασανιστηρίων,

δήλωσε ότι:Δεν επιθυμούσε να μετανοήσει,

δεν υπήρχε λόγος να μετανοήσει,

δεν υπάρχει ζήτημα για το οποίο μπορούσε να μετανοήσει,

αγνοούσε για ποιο πράγμα έπρεπε να μετανοήσει.

 

Τότε, ο Μπελαρμίν αποφάσισε:

Να κάψει τα βιβλία τού συγγραφέα,

να κάψει τον ίδιο τον συγγραφέα,

να κάψει κλαδιά δρυός φελλοφόρου.

 

Δεν έβρεξε. Ήταν πολύ όμορφα.

`

**************************

 

`

Ο χρόνος

αἰὼνπαῖςἐστιπαίζωνπεσσεύων· παιδὸς ἡ βασιληίη.[1]

Ηράκλειτος, 46. (52).

 

 

Ένα παιδί που παίζει με τα ζάρια.

Ανώριμο και ανεξέλεγκτο.

Παιδί ο χρόνος;

 

Και η τύχη μετατρέπεται σε αβεβαιότητα.

Είναι άχρονη πραγματικότητα ή μήπως είναι αλλαγή;

 

Όμως, ο αειθαλής χρόνος έχει κατεύθυνση

σαν το βέλος από το πριν στο μετά.

Δεν έχει επιστροφή.

 

Κι ας ζούμε μόνο στο παρόν.

Ζούμε μόνο στιγμές.

 

Και είμαστε σάρκα ο χρόνος.

Και το ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω.

Και το νερό που φεύγει μέσα από τα δάχτυλα.

 

 

[1] Ο αιώνας είναι ένα παιδί που παίζει, ρίχνοντας ζάρια· ενός παιδιού η βασιλεία.

`

 

`

**********************************************************************

`

`

 

Ο Γιάννης Ηλ. Παππάς γεννήθηκε στην Άρτα (Χαλκιάδες) το 1962. Τελείωσε το 1ο Λύκειο Τούμπας στη Θεσσαλονίκη. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Για δύο χρόνια παρακολούθησε μαθήματα ιταλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στα Πανεπιστήμια της Perugia και του Bari της Ιταλίας. Από το 1990 εργάζεται ως καθηγητής φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Υπήρξε συνδιευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού “Ελίτροχος” της Πάτρας (1993-1999). Από το 2002 μέχρι το 2015 ήταν πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Πάτρας.
Επίσης από το 2003 είναι εκδότης – διευθυντής του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού περιοδικού “Διαπολιτισμός” (www.diapolitismos.net). Στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (Τμήμα Φιλολογίας) έχει εκπονήσει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα το συγγραφέα Αντρέα Φραγκιά. Έχει οργανώσει πολλά συνέδρια και εκδηλώσεις στην Πάτρα, στην Αθήνα και αλλού. Μεταφράσεις και ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, έντυπα και ηλεκτρονικά (Εξώπολις, Η λέξη, Οδός Πανός, Ποίηση, Το Δέντρο, www.poiein.gr, www.diapolitismos.net). Κριτικά του κείμενα για νεοέλληνες συγγραφείς, έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Έχει μεταφράσει τα “Ποιήματα” του Cesare Pavese, εκδόσεις Printa, 2004. Μαζί με τον ποιητή Σωτήρη Παστάκα, μετέφρασε 12 σύγχρονους Ιταλούς ποιητές [περ. “Πλανόδιον”, τχ. Δεκέμβριος 2007]. Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2008, η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο “Στην άκρη του ονείρου”. To 2011 κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική του συλλογή “Το ανεκτίμητο τίποτα”. Το 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη η πρώτη του συλλογή διηγημάτων “Θαμπές ζωές”. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών.