ΒΡΑΔΥ La fleur des vignes pousse Et j ’ai vingt ans ce soir. (Ανθίζει το λούλουδο των αμπελιών Και γώ απόψε  γίνομαι είκοσι χρονών)                                        Апdгé Theuriet   Προσεύχομαι στο φως του παραθυριού – Είναι ωχρό,  φτενό, ίσιο. Σήμερα σιωπώ απ’ το πρωί Κι η καρδιά – ραγισμένη. Στον νιφτήρα μου Πρασίνισε ο χαλκός. Μα έτσι μαζί του παίζει το φως Πού  να κοιτάς το τέρπεσαι. Έτσι άκακο και απλό Στη βραδιάτικη γαλήνη, Αλλά σε τούτο το άδειο ιερό Σαν  γιορτή είναι χρυσαφένια Και δική μου απαντοχή.   3 Νοέμβρη 1910 Κίεβο   ****   ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ   Καυτό ακόμα το προσκέφαλο Κι  από τις δυο του  τις μεριές. Να πού και το δεύτερο κεράκι Σβήνει, και  του κόρακα  το κρώξιμο Ολοένα στεντόρειο. Τούτη τη νύχτα δε κοιμήθηκα, Αργά για να σκεφτείς τον ύπνο … Πόσο ανυπόφερτα λευκή Η κουρτίνα στο λευκό παράθυρο. Χαίρετε!   ** Άνοιξη 1910   Ίδια φωνή,  ίδια ματιά, Ίδια λιναρένια μαλλιά. Όλα όπως ένα χρόνο πριν. Μέσα από το γυαλί οι ακτίνες της μέρας Των λευκών τοίχων τον ασβέστη φωτοβολούν … Φρέσκων κρίνων το … Συνεχίστε να διαβάζετε το «Ανθολογία Άννα Αχμάτοβα» (Ανθολόγηση-μετάφραση από το πρωτότυπο- επίμετρο: Στάθης Λειβαδάς) [ A΄ ΜΕΡΟΣ].