I   Το τζετ τρυπά σαν ασημόψαρο των σύννεφων τις στρώσεις – σύννεφων που αρχεία δε θα κρατήσουν απ’ το διάβα μας μήτε απ’ της θάλασσας το κάτοπτρο ή τα κοράλλια τ’ απασχολημένα με τα ήθη τα δικά τους· δεν είναι πύλες από βράχια θρυμματιζόμενα, σελίδες μόνο ενός νωπού πολιτισμού που γίνηκε σμπαράλια. Μια τρύπα οπότε ανοίγει στην περγαμηνή τους, κι έξαφνα, σε μια αχανή ερείπωση φωτός, προβάλλει εκείνο το νησί, γνωστό στον ταξιδιώτη Τρόλοπ, και στον συνταξιδιώτη Φρουντ, σαν μη παράγον τίποτα. Ούτε καν ένα έθνος. Ο ίσκιος του τζετ κυματίζει πάνω από ζούγκλες πράσινες, σταθερά, σα σπάρος μέσα από φύκια. Το φως μας, μοιρασμένο με τη Ρώμη και το λευκό χαρτί σου, Ιωσήφ. Εδώ, όπως κι αλλού παντού, είναι ο ίδιος αιώνας. Σε πόλεις, σε λασπερούς καταυλισμούς, το φως ποτέ δε γνώρισε εποχές. Κοντά στο σκουριασμένο λιμάνι γύρω απ’ το Πορτ οφ Σπέιν, λαμπρά προάστια ξεθωριάζουνε σε λέξεις – το Μαραβάλ, το Ντιέγκο Μαρτίν – αυτοκινητόδρομοι μακριοί σαν τη μετάνοια, καμπαναριά τόσο μικρά που μετά βίας ακούς τα σήμαντρά τους, μήτε τα αιχμηρά θαυμαστικά των ασβεστωμένων μιναρέδων … Συνεχίστε να διαβάζετε το Derek Walcott, «Κατακαλόκαιρο» (1984) / Αποσπάσματα (εκλογή – μετάφραση: Νίκος Κωσταγιόλας) [Α΄ ΜΕΡΟΣ].