Η Αμερική προσπαθεί εδώ και δύο αιώνες να αφηγηθεί μια καλή ιστορία. Δεν είναι σίγουρο ότι τα καταφέρνει.

Ήρωας του Μέλβιλ είναι μια φάλαινα, του Χέμινγουεϊ ένας ξιφίας, δύο ζώα που πλέον απειλούνται με εξαφάνιση και επρόκειτο να μεταποιηθούν σε χρήσιμα προϊόντα.

Η αέναη πάλη του ανθρώπου ενάντια στην φύση είναι μία αυτονόητη αλήθεια. Και στη μία και στην άλλη περίπτωσηπρωταγωνιστές είναι δύο ψάρια που τραβούν τις κλωστές και κινούν τις ανθρώπινες μαριονέτες.

Δεν απαιτείται η παραμικρή αναφορά στην απουσία ηθικού ερείσματος ή πνευματικότητας στο κυνήγι άγριων ζώων σε μοντέρνους καιρούς. Ούτε ανάλυση της κοινωνικής συνθήκης του Νέου Κόσμου.

Οι δυο πρωταγωνιστές παλεύουν βουβοί να επιβιώσουν. Τρόπαια δεν υπάρχουν. Μένει να τα δούμε στον χώρο της σύγχρονης γεωπολιτικής; Πάντως οι μυθοπλασίες των ινδιάνων φαίνονται τουλάχιστον ανταγωνίσιμες με τη λογοτεχνική παραγωγή της Αμερικής.

Αλλά πρόκειται για μία ελάχιστη γνώμη, ας την πούμε εντύπωση, ίσως καν επίκαιρη.

Η φίλη σου είμαι, Χόρχε Μάριο. Η καλόγρια του Λόρκα. Που επέτρεπες να τον διαβάζουν οι μαθητές σου, όταν ακόμα ήσουν ένας νέος δάσκαλος, επειδή τους άρεσε περισσότερο. Επειδή απλώς τους άρεσε. Κουβαλώ ένα πράσινο σακίδιο στους ώμους γιατί ο συμπατριώτης μας Μπόρχες έλεγε «Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί». Στάθηκα εδώ μπροστά σου. Ξεστομίζουν τη φράση: «Έσπασε το πρωτόκολλο» – Πώς τολμούν οι γελοίοι να μιλάνε έτσι για τη φιλία μας; Ναι, προχώρησα μπροστά από θρόνους, διαπέρασα ηγέτες, άφησα πίσω μου βασιλιάδες. Το μόνο που άκουγα σε όλη τη διαδρομή ήταν η φωνή της Storni- κι αυτή από τη χώρα μας: «Ποια είναι αυτή η γυναίκα που έτσι τολμά/ Μόνη μες σ’ ένα κόσμο νεκρό να περπατά;». Η φίλη σου είμαι, Χόρχε Μάριο. Μονάχα μια μοναχή μονάχη. Κι έτσι σε αποχαιρετώ σκουπίζοντας τα πιο δικά μου δάκρυα με ένα τυχαίο μαντίλι.

Πρόσφατο άρθρο της ιστοσελίδας Alfavita (γιατί άραγε με λατινικούς χαρακτήρες;) δείχνει να υπερασπίζεται σχολείο της Κρήτης, που τόλμησε να ανεβάσει τη θεατρική παράσταση: Εχθρός της Τάξης.

Κάποιος ανώνυμος τηλεφωνεί στην αστυνομία, ακολούθως αστυνομικοί παρευρίσκονται στην παράσταση, διαμαρτυρίες… Και, ποιος λόγος προβάλλεται; Ένα ανθοδοχείο με λουλούδια-σημαίες του εθνικού μας συμβόλου, που αναποδογυρίζεται στη διάρκεια της παράστασης.

Σκηνοθετική παρέμβαση ή παραλλαγή στο πρωτότυπο κείμενο ή μήπως μια εικονική υπενθύμιση -ειδικά για χώρους ευαίσθητους όπως τα σχολεία- ότι τα σύμβολα δεν αγγίζονται; Τι άλλο μας μένει πια ως μνήμη μεγαλείων;

Όντως πρόκειται για «περασμένα μεγαλεία» που καθόρισαν, χωρίς την παραμικρή υπερβολή, την ιστορία της μεσογείου. Όμως, γιατί υπάρχει πάντα κι ένα όμως, στις ναυμαχίες οι Έλληνες υπήρξαν διαχρονικά αποτελεσματικότεροι, τι να φοβηθούν τώρα; Τους εαυτούς τους

….Τίτλος του πρόσφατου βιβλίου του καθηγητή Κοινωνικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Τζόναθαν Χάιντ. Θέμα του βιβλίου είναι η βαθιά επίδραση της σύγχρονης τεχνολογίας, πιο συγκεκριμένα των κινητών τηλεφώνων και κοινωνικών δικτύων, στην εκπαίδευση των νέων και στη κοινωνική συνοχή. Αλλά αυτά αφορούν μελέτες που έχουν γίνει σε αγγλόφωνες χώρες.

Όσον αφορά τα καθ΄ ημάς, θα πρέπει μάλλον να αλλάξει ο τίτλος και να γίνει: Η Γενιά της Παράνοιας. Γιατί; Μα όταν ισχύει, ή έστω υπάρχει, η ρητή απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων στον χώρο των σχολείων, ενώ σε περίπτωση καταλήψεων επιτρέπεται η χρήση του κινητού για διαδικτυακά – ας τα ονομάσουμε έτσι – μαθήματα, σε ποιο συμπέρασμα οδηγείται ένας έφηβος;

Ότι μπορεί να χρησιμοποιεί το κινητό του σε μια διαδικτυακή, δηλαδή εικονική τάξη, αλλά όχι σε μια πραγματική. Αν αυτός ο προγραμματισμός γίνεται για να προστατεύσει τα παιδιά από τις οθόνες, τότε κακώς γίνεται, γιατί δεν τα προστατεύει.

Είναι ένα από τα κατάλοιπα της εποχής του covid, που εφαρμόζεται ως αντίμετρο για ένα άλλο κατάλοιπο της εποχής της μεταπολίτευσης.

Ο καθένας τώρα μπορεί να παραλλάξει τον τίτλο κατά το δοκούν.