Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Τα Επίκαιρα

Τα Επίκαιρα

Τα Επίκαιρα

«Ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα: Ώρα δράσης για τους εμβολιασμένους» (γράφει ο Θεοδόσης Κοντάκης)

Το καλοκαίρι του 2021 εμβολιάστηκα ενάντια στον κορωνοϊό. Η απόφασή μου βασίστηκε στην προσωπική επιθυμία μου να έχω κάποια προστασία, καθώς έχω περάσει εδώ και χρόνια την ηλικία των 50, και επίσης να έχω περισσότερη ελευθερία κινήσεων, έπειτα από μήνες εγκλεισμού, στο πλαίσιο ενός κράτους που κατήργησε βασικές ελευθερίες.

 

Χιλιάδες άλλοι συμπολίτες μου αποφάσισαν διαφορετικά, για πλήθος από διαφορετικούς λόγους. Δεν έχω δικαίωμα να ψέξω το σκεπτικό τους και τις αποφάσεις τους. Εξάλλου και το δικό μου σκεπτικό και η απόφασή μου μπορεί να εγείρει αντιρρήσεις σε άλλους. Το να πούμε ότι οι χιλιάδες αυτοί άνθρωποι είναι «αρνητές» και ακόλουθοι ακραίων θεωριών είναι μια κακόπιστη γενίκευση.

 

Αφορμή για τούτο το σύντομο άρθρο, που πιθανότατα θα δυσαρεστήσει ακόμη και φίλους, αποτέλεσε η χθεσινή (29/11/2021) ανακοίνωση ότι το πιθανότερο νέο μέτρο για τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι ο αποκλεισμός των συμπολιτών μας που δεν έχουν εμβολιαστεί, ακόμη και από τους εξωτερικούς χώρους εστίασης, έστω και αν έχουν υποστεί πολύ πρόσφατα έγκυρο και δαπανηρό τεστ.

 

Αυτό που σκοπεύω να κάνω προσωπικά είναι να βάλω τα φετινά Χριστούγεννα τον εαυτό μου στη θέση των ανεμβολίαστων φίλων και συνανθρώπων και να παραιτηθώ μια απόλαυση που επιδεικτικά τους αποκλείει. Διότι το να φαίνομαι να ευωχούμαι, ενώ οι άλλοι δεν μπορούν καν να με πλησιάσουν, το θεωρώ ηθικά ταπεινωτικό. Ούτε μπορώ να πω στον ανεμβολίαστο φίλο, «εγώ τώρα έχω κανονίσει μια ωραία βραδιά στο εστιατόριο, εσύ γύρνα στο σπίτι».

 

Καταλαβαίνω ότι σε μια τέτοια απόφαση θα υπάρξουν αντιρρήσεις. Έχω σκεφτεί τουλάχιστον τέσσερις, και θα τις συζητήσω (πρόθυμα θα δεχτώ από σας και άλλες). Πρώτον, μήπως προσπαθώ να καθοδηγήσω τους άλλους. Η απάντηση σε αυτό είναι ότι σε καμιά περίπτωση δεν το θεωρώ ηθικά υποχρεωτικό για κανέναν άλλον. Αρκετά έχουμε υποστεί την τρέλα καθενός που ασπάζεται μια νεόκοπη θεωρία, και αμέσως την διατυμπανίζει κατηγορώντας όλους τους υπόλοιπους. Θεωρώ, όμως, ότι οι εμβολιασμένοι είναι αυτοί που σε μια νέα, απίστευτη, φασιστική εκτροπή της κοινωνίας μπορούν τώρα να «κάνουν τη διαφορά», αποκλείοντας τους εαυτούς τους από τέτοια «προνόμια» που διχάζουν.

 

Μα (η δεύτερη αντίρρηση) θα πει κάποιος, ποιος τους είπε να μην εμβολιαστούν; Δεν «θέτουν και εμάς σε κίνδυνο»; Θα απαντήσω ότι αρνούμαι έστω και για μια στιγμή να δω αυτόν που μου μιλάει ως κίνδυνο. Το να προστατευτώ είναι δικό μου ζήτημα και ο άλλος έχει δικαίωμα να κυκλοφορεί όσο θέλει. Αυτό το υποστήριζα από την αρχή της πανδημίας, όταν δεν υπήρχε εμβόλιο για κανέναν. Θα πω ακόμη ότι, με τα συνεχή τεστ στα οποία αυτοί οι άνθρωποι υποβάλλονται, νιώθω συγκριτικά μεγαλύτερη ασφάλεια με τη δική τους συναναστροφή από ό,τι με εμβολιασμένους προ πολλών μηνών, όπως και εγώ που τρομάζω να σκεφτώ πόσους έχω πιθανά, ανυποψίαστος, κολλήσει.

 

Το τρίτο, που ήδη διαβλέπω να στρέφεται προς εμένα, είναι «δεν σκέφτεσαι όλους αυτούς τους εργαζόμενους που περιμένουν τις γιορτές για να κερδίσουν λίγο παραπάνω και που μπορεί να μείνουν χωρίς δουλειά;». Αλλά για να γίνω πιο σαφής -όσο και πιο δυσάρεστος ίσως- θα κάνω εδώ μια παρέκβαση, αναφερόμενος σε μια πρόσφατη είδηση. Πρόκειται για την κατακραυγή προς τον ηθοποιό Άρη Σερβετάλη, επειδή αποφάσισε να μην δίνει, σύμφωνα με τα νέα μέτρα, παραστάσεις μόνο για εμβολιασμένους. Σε λιγότερο ακραίους τόνους, ο πρόεδρος του σωματείου των ηθοποιών έψεξε τον συγκεκριμένο ηθοποιό ότι δεν σκέφτεται τους συναδέλφους που θα μείνουν χωρίς δουλειά. Απορώ με την ευαισθησία αυτήν, ειδικά όταν κόπτονται για τους εργαζόμενους ακόμα και τα μέσα που πέρσι υποστήριζαν θερμά τη διακοπή της εργασίας τους. Αν ο Σερβετάλης διέκοπτε τις παραστάσεις για τον πιο απίθανο προσωπικό λόγο, δεν θα αντιδρούσε κανείς. Εξάλλου δεν είναι ο ηθοποιός, όπως ούτε ο ποδοσφαιριστής ή άλλος επαγγελματίας, δούλος των συναδέλφων του και του κοινού, αλλά διατηρεί το αυτεξούσιο.

 

Αλλά και την καριέρα του είναι κάποτε καλό να θέσει κανείς συνολικά σε κίνδυνο, αν ζει σε ανώμαλες εποχές που τον εμπλέκουν σε ηθικά διλήμματα ασυνήθιστα. Αν, π.χ. θεσπιζόταν νόμος να μπαίνουν στο θέατρο μόνο άτομα της λευκής φυλής (πράγμα που ακούγεται πια απίθανο, αλλά είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που συμβαίνει σήμερα, αφού εξάλλου κάθε ρατσισμός και φασισμός συνηθίζει να υπερασπίζεται «το δημόσιο συμφέρον» με άλλα «επιχειρήματα» κάθε φορά), θα σταματούσαν να παίζουν και πολλοί άλλοι, και καλά θα έκαναν. Όταν όμως λέμε ότι «είμαστε όλοι ένα» ή άλλα ηχηρά παρόμοια περί κοινότητας και διαφορετικότητας, λέμε μπούρδες αν κάνουμε τα αντίθετα, δίχως να διαφέρουμε από αυτόν ή αυτήν που ένιωσε «ανάταση» όταν συνέβαλε στον «καθαρισμό της χώρας από τα μιάσματα», με αντίστοιχες προφάσεις για την άμεμπτη ηθική του.

 

Θα πει, τέλος, κάποιος: «εσύ θα το τηρήσεις αυτό που προτείνεις»; Θα προσπαθήσω, αλλά μπορεί και να το παραβώ, καθώς η επιθυμία για απόλαυση μπορεί να νικήσει τους όχι πολλοί δυνατούς χαρακτήρες. Το αν θα κάνουμε μια προσπάθεια να βάλουμε φρένο στον κοινωνικό ρατσισμό, όσο είναι καιρός, ή θα προτιμήσουμε να πίνουμε έξω τη σοκολάτα μας ακούγοντας «Last Christmas I gave you my heart», ενώ άλλοι αποκλείονται από την απλή αυτή απόλαυση, είναι θέμα που μπορεί να απασχολήσει καθέναν και καθεμιά ξεχωριστά.

 

Κλείνω, αν και θα προτιμούσα κάτι πιο εορταστικό, με την πιο πικρή διαπίστωση. Κινδυνεύουμε όλοι άμεσα από τη βαριά ασθένεια, όχι του κορωνοϊού αλλά του να αλλοτριωθούμε ηθικά και κοινωνικά. Για τούτη την ύπουλη και καταστροφική ασθένεια υπάρχει, ευτυχώς ένα αλάνθαστο Self-test. Aς κοιτάξουμε μέσα μας και ας συγκρίνουμε την τωρινή μας κατάσταση με τον σταθερό «δείκτη», δηλαδή τις αρχές που μάθαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια, από οποιονδήποτε σεβόμαστε, και που μας κράτησαν όρθιους ατομικά και συλλογικά. Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας: διατηρώ την ανθρωπιά μου απέναντι σε όλους; Σκέφτομαι, και για την παρούσα κατάσταση, με βάση τις αρχές που είχα πάντα, ή έγινα άλλος άνθρωπος; Θα ντρέπομαι όταν περάσει η θύελλα για όσα είπα και έκανα, ή θα χαρώ που υπήρξα σταθερός και δεν αδίκησα; Γιατί, αν κοιτάξουμε τον εαυτό μας και δούμε συμμετοχή σε ενέργειες που πληγώνουν τους άλλους και περιφρονητικές εκφράσεις και ειρωνικούς μορφασμούς για τους «αντίθετους», τότε είμαστε αναμφίβολα στην πλευρά των «θετικών».

Διαβάστε περισσότερα
Τα Επίκαιρα

«Μια τρελή συνάδελφος» (γράφει ο Νίκος Βουτυρόπουλος)

 

Τρελή με βούλα, τι βούλα; αυτοκρατορικό χρυσόβουλο, πες καλύτερα, σίγουρα πράγματα, δεν υπάρχει άνθρωπος στο σχολείο να μην της αναγνωρίζει την ύψιστη αυτή τιμή. Ασφαλώς και πρόκειται για τιμή, εδώ που τα λέμε δεν είναι λίγο να ‘χεις απογειωθεί απ’ την πραγματικότητα και να παραμένεις στα συννεφάκια σου χρόνια ολόκληρα, αν μη τι άλλο πρέπει να ‘σαι άριστος αεροπτεριστής.

Απ’ την πρώτη στιγμή κιόλας μας έκανε άνω-κάτω, τι πρόγραμμα μαθημάτων, τι συνελεύσεις του συλλόγου, πανταχού παρούσα με τις ατέρμονες απαιτήσεις της. Σιγά μην άφηνε όρθιους μαθητές και γονείς, σωστός οδοστρωτήρας εθνικών οδών. Τα προσόντα της; Πρώτα-πρώτα η διαπεραστική φωνή της, ικανή να φτάσει μέχρι τις πύλες του Άδη, μετά το κενό βλέμμα της και τέλος το χαμόγελο-γκριμάτσα, με τις άκρες των χειλιών να χαιρετίζει όποιον άμοιρο βρίσκει στον δρόμο της. Ποιος είναι αυτός ο δρόμος; Αδύνατο να υποψιαστώ, απαιτούνται ικανότητες αεροπτεριστή για τέτοιες διαγνώσεις. Καθόλου περίεργο που δεν άργησε να ξεκινήσει ο χαρτοπόλεμος αναφορών και μηνύσεων, η γενικευμένη δυσαρέσκεια δεν είναι σπάνια στην εκπαιδευτική κοινότητα, μήπως είναι σε άλλους χώρους;

Να πούμε την αλήθεια, αντιπαθητική δεν είναι, γιατί οι προθέσεις της παραμένουν αστυνομικό μυστήριο, είναι απλά αφόρητη κάθε που ανοίγει το στόμα της να σχολιάσει τα πάντα, ατενίζοντας το υπερπέραν και μειδιώντας αρχαϊκά. Τώρα ποιος κρίνει ποιον και γιατί; να ένα ερώτημα που αφορά όλους μας. Και πόσο δύσκολη είναι η διάκριση μεταξύ ατομικότητας και συμπεριφοράς; πόσο μάλλον μεταξύ εκτίμησης και βεβαιότητας. Στο κάτω-κάτω μαριονέτες άλλων δεν είμαστε όλοι, ξέρουμε άραγε πού πάμε και τι μας περιμένει; Η ζωή είναι έκπληξη, δηλαδή πέρα απ’ την πλήξη, ευχάριστη, δυσάρεστη… σ’ ένα μπαρ έλεγε κάποιος: η ζωή είναι ντομάτα/ή την τρως στο πιάτο/ή την τρως στη μάπα. Η νεοελληνική κοινωνία είναι βαφτισμένη στον έμμετρο λόγο, εδώ πρέπει να υποκλιθεί σύσσωμη η ανθρωπότητα. Όπως και να ‘χει, ζωή κάποτε δεν ήταν οι άνθρωποι και τα άλυτα προβλήματά τους, αλλά το νερό και τα πετρώματα, αργότερα τα φυτά και τα ζώα. Έτσι η ανθρώπινη τρέλα μοιάζει με σωματίδιο της ύλης μπροστά στη διαδοχή των κοσμικών αιώνων, ενοχλητική μεν, βασανιστική μέχρι καταστροφής, ούτως ή άλλως μια ενόχληση στη φύση δεν είναι ο άνθρωπος; πανθομολογουμένως επικίνδυνων διαστάσεων αν κρίνει κανείς απ’ τα τεράστια οικολογικά ζητήματα.

Ένα σχολείο τώρα τι άλλο μπορεί να ‘ναι παρά μια φωτοτυπία του ευρύτερου ανθρωπογενούς περιβάλλοντος, δε λέω φυσικού γιατί η φύση στις μεγαλουπόλεις περιορίζεται συνήθως σε κάποιες γλάστρες στο μπαλκόνι, άντε και σε καμιά γάτα ή καμιά εκφυλισμένη σκυλίτσα στον καναπέ.  Μες στην επικών διαστάσεων χυδαιότητα που ζούμε, το να ‘ναι κάποιος αθεράπευτα ενοχλητικός, όχι χυδαίος ή κακόβουλος, είναι μικρό πταίσμα, ίσως και μια περίπτωση για ενασχόληση ειδικών. Πάντως ο κλάδος των εκπαιδευτικών διαθέτει πολλές τέτοιες περιπτώσεις, πράγμα που δικαιολογεί ως ένα βαθμό και την πεισματική άρνησή τους για αξιολόγηση, αυτό είναι μια καραμέλα που πιπιλιέται εδώ και χρόνια. Ποιος θα αξιολογήσει ποιον και πώς παραμένει ένα θέμα για μεταφυσικό στοχασμό. Για να μη μακρηγορώ, καθένας είναι άξιος των λόγων και των έργων του, ποτέ των προθέσεών του, για να θυμηθούμε λίγο και τον Ησίοδο. Η συνάδελφος λοιπόν, ανεξάρτητα από τις προθέσεις της (υπάρχουν φορές που ούτε εμείς οι ίδιοι ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε, μιλάμε ή πράττουμε απλά για να γλιτώσουμε απ’ την ανία ή τον φόβο του κενού) απ’ τα λόγια και τα έργα της κρίνεται. Έλα όμως που τα έργα των εκπαιδευτικών είναι τα λόγια τους…

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα
Τα Επίκαιρα

“Η Βιολογία στις Πανελλήνιες” (γράφει ο Δημήτριος Μουζάκης)

Συναντώ δεξιά και αριστερά την πεποίθηση ότι για να μεταβληθεί η φιλοσοφία των θεμάτων των Πανελλαδικών (περί Βιολογίας ο λόγος) απαιτείται αλλαγή του συγγράμματος, αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος, εξέλιξη του Homo sapiens σε άλλο βιολογικό είδος και άλλα … κοσμοϊστορικά.

Κολοκύθια ριγανάτα, φρονώ ταπεινά. Διατηρούμενης της ύλης, του σχολικού βιβλίου και του εκπαιδευτικού συστήματος ως έχει, μπορεί ευκολότατα η εξέταση από… δοκιμασία διαδοχικής σπαζοκεφαλιάς, να γίνει εξέταση Βιολογίας (περισσότερης έστω), αλλάζοντας, απλώς, τους θεματοδότες (ή, ορθότερα, τις προθέσεις τους), δίχως ουδεμία έκπτωση στο βαθμό δυσκολίας των θεμάτων. Στέκομαι ιδιαίτερα σε αυτό το τελευταίο, διότι συχνά ψυχανεμίζομαι την ύπαρξη μιας συλλογικής πεποίθησης, ότι μόνον μέσω… σπαζοκεφαλιάς μπορεί να επιτευχθεί δυσκολία. Ε, λοιπόν, όχι.

Στο φετινό τρίτο ζήτημα, στο μάθημα της Βιολογίας, αντιγραφή ενός τμήματος DNA συνέβαινε σε περιβάλλον ραδιενεργών ριβονουκλεοτιδίων ουρακίλης και δεοξυριβονουκλεοτιδίων γουανίνης. Οποία πρωτοτυπία! Ο θεματοδότης ζητούσε από τους υποψηφίους να μετρήσουν ραδιενεργά νουκλεοτίδια σε διάφορες φάσεις της αντιγραφής, με την ελπίδα να ξεχωρίσουν οι καλοί από τους μέτριους και τους κακούς στη βάση της παρατηρητικότητας και της ορθής καταμέτρησης νουκλεοτιδίων. Θεός φυλάξοι αν γίνει γιατρός κάποιος που δεν πρόσεξε ότι τα ριβονουκλεοτίδια γουανίνης δεν είναι ραδιενεργά και τα μέτρησε κι αυτά ως τέτοια! Είναι μέγα και ουσιώδες το σφάλμα, ελλιπής η βιολογική γνώση.

Θα τολμήσω να προτείνω κάτι διαφορετικό.

Δίκλωνο μόριο DNA αντιγράφεται in vitro σε περιβάλλον ραδιενεργών νουκλεοτιδίων. Αν στο μίγμα των μορίων που τελικώς προκύπτουν υπάρχουν δύο μη ραδιενεργές πολυνουκλεοτιδικές αλυσίδες, να προτείνετε ένα μηχανισμό αντιγραφής αν αυτές βρίσκονται στο ίδιο και έναν αν αυτές βρίσκονται σε διαφορετικά μόρια DNA. Aν ο αριθμός των νουκλεοτιδίων του μορίου είναι ίδιος με τον αριθμό των φωσφοδιεστερικών δεσμών που εντοπίζονται σε αυτό, από τι οργανισμό μπορεί το μόριο αυτό να παρελήφθη; Η άποψη πως μεταλλαγές συμβαίνουν in vivo μόνο κατά την αντιγραφή σάς βρίσκει σύμφωνους; Αιτιολογήστε τις απαντήσεις σας.

Το θεματάκι καμώθηκε εντός πενταλέπτου για τις ανάγκες του κειμένου και δεν επιθυμεί, φυσικά, να διεκδικήσει δάφνες πρωτοτυπίας ή μεγαλειότητος. Επιθυμεί να προτείνει, ωστόσο, μιαν άλλη προσέγγιση εξέτασης περισσότερης Βιολογίας, με την παραδοχή ότι η πρόθεση του θεματοδότη δεν είναι να εντυπωσιάσει με τη στρυφνή διατύπωση μιας δαιδαλώδους σπαζοκεφαλιάς, αλλά να εξετάσει εγγράμματους εφήβους (με στοιχειώδη ευχέρεια κατανόησης κειμένου και ευ εκφράζεσθαι) επί της κατανοήσεως βασικών βιολογικών εννοιών.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Διαβάστε περισσότερα
Τα Επίκαιρα

“Δημώδη κορωνοϊού” (γράφει ο Δημήτριος Μουζάκης)

Οι περί πανδημίας πληροφορίες που διακινούνται μεταξύ των τζωνάσηδων της εποχής (και όχι μόνο) μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις κατηγορίες.

Α) Πληροφορίες που βασίζονται στην πραγματικότητα. Χάριν παραδείγματος, τα mRNA εμβόλια έχουν λάβει επείγουσα και όχι κανονική έγκριση από τους οργανισμούς φαρμάκων, δεν μπορούμε να είμαστε απολύτως βέβαιοι για τις μακροπρόθεσμες παρενέργειές τους (μολονότι μάλλον απίθανο να παρουσιαστούν σημαντικές τέτοιες), ο Sars-CoV-2 ενδέχεται να είναι εργαστηριακό προϊόν.

Β) Πληροφορίες ημιμαθείς που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα. Χάριν παραδείγματος, το εμβόλιο της Οξφόρδης είναι παλαιάς τεχνολογίας εμβόλιο διότι περιέχει ιό. Η αλήθεια: κανένα εκ των τεσσάρων εκτάκτως αδειοδοτημένων εμβολίων δεν περιέχει αντιγόνο έναντι του οποίου θα παραχθεί ανοσοαπόκριση, όλα περιέχουν νουκλεϊκά οξέα που θα δώσουν εντολή σε δικά μας κύτταρα να παράγουν αντιγόνα. Το όχημα μεταφοράς των νουκλεϊκών οξέων δεν αποτελεί κριτήριο κατάταξης σε παλαιάς κ νέας τεχνολογίας σκευάσματα.

Γ) Πληροφορίες εντελώς κατασκευασμένες και προκλητικά φανταστικές. Χάριν παραδείγματος, ηλεκτρομαγνητισμός στο σημείο της ένεσης, καταστροφή του ανοσοποιητικού από τα εμβόλια, παγκόσμια συνωμοσία για τη μείωση του πληθυσμού.

Αυτόπτης της πρόσληψης των πληροφοριών αυτών και άλλων από ορισμένους, η κατάθλιψη της κατάντιας του εκπαιδευτικού συστήματος (που αφήνει σε εμβρυϊκή κατάσταση την κριτική επεξεργασία) και της οικογένειας (που καλλιεργεί επιμελώς μια βλακοναρκισσιστική διαταραχή) καθίσταται αναπόφευκτος.

Διαβάστε περισσότερα
Τα Επίκαιρα

«Άλλος για Σείριο τράβηξε και άλλος για Αμοργό…» (γράφει ο Σπύρος Αραβανής)

«Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά» [τίτλος από το «En Sirio, hay niños», από το ποίημα «Cometa» του Λόρκα] που είναι λογικό να δακρύζουν βλέποντας στη γη οι δημιουργοί να λένε τραγούδια και να γράφουν στίχους και μουσική χωρίς να αποδίδονται τα πνευματικά τους δικαιώματα (ούτε καν για την ηθική τους δικαίωση στις Πανελλήνιες, η αναφορά στην πρωταρχική πηγή των στίχων- τραγουδιού, αλλοιώνοντας, εκτός των άλλων και τον τίτλο του κτλ.).
Είναι λογικό να δακρύζουν που τους βλέπουν να είναι ακούραστοι του ονείρου κυνηγοί και να κεντάνε με συνθήματα τους τοίχους υπό την πρόσφατη «απειλή» του τρομονόμου.
Ειναι λογικό να δακρύζουν για τους δημιουργούς που αναπαράγεται η παραπληροφόρηση για το έργο τους στα “έγκριτα” μέσα ενημέρωσης, χωρίς το στοιχειώδη σεβασμό της διερεύνησης. Οι στίχοι αυτοί του Γκάτσου, που εξετάστηκαν στις Πανελλήνιες,  δεν έχουν καμία σχέση με την «Αμοργό» του. Τσάμπα πήγε το πρόσφατο βίντεο του Υπουργείου Πολιτισμού για να τιμήσει τη μνήμη του. Ναι, εκείνο το οποίο συνδέει τη γραφή της «Αμοργού» με πλάνα από θάλασσα και νησί, ενώ όπως έγραψε ο Τάκης Παπατσώνης: «από το στόμα του ίδιου του ποιητή έμαθα ότι ολόκληρο το ποίημα “Αμοργός” μυρίζει Πελοπόννησο και πως ο τίτλος του μόνο ηχητικά σαν ένα τμήμα Ελληνικό διαλέχτηκε χωρίς άλλη αξίωση». Λογικό μού φαίνεται. Άνοιγμα της τουριστικής σεζόν έχουμε. Εκείνο στο οποίο στα 3/4 του βλέπουμε και ακούμε (δεν έφθανε μόνο το δεύτερο;) τον σκηνοθέτη-ηθοποιό Μάνο Καρατζογιάννη. Φαντάζομαι γιατί ήταν δύσκολο να βρεθεί κι άλλο οπτικό υλικό…Για τη δε απαγγελία του, θυμίζω απλώς τι είχε γράψει ο Αρανίτσης για την “Αμοργό”: «Η µαγνητική δύναµη που ασκεί αυτό το ποίηµα έγκειται ίσως στη συνειδητή του νηφαλιότητα. ∆εν υπάρχει ούτε ίχνος δράµατος ή δέους ή διδαχής στην “Αµοργό”».

Κατά τ’ άλλα, σε σχέση με το θέμα των εξετάσεων,  μετά την «ατομική ευθύνη» σειρά είχε η νεανική. Σε επετηρίδα μπήκε και η σωτηρία του κόσμου.

`

*«Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά – (1987-1988) / Κασετίνα 3 δίσκων από ζωντανές ηχογραφήσεις στο Μουσικό Κέντρο. ΣΕΙΡΙΟΣ (1987-1988). Διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις. Στο τραγούδι «Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά», συνθέτης: Μάνος Χατζιδάκις, στίχοι: Νίκος Γκάτσος, τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας.

 

Διαβάστε περισσότερα