Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Τα Επίκαιρα

Τα Επίκαιρα

Τα Επίκαιρα

“Το επιστημονικό ήθος ως άτρωτη παγκόσμια συλλογικότητα” (γράφει ο Δημήτριος Μουζάκης)

Ιt works, bitches

O Richard Dawkins σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης

Οι κοινές, κοινότατες αλήθειες πως οι εταιρείες-κολοσσοί συχνά συμπεριφέρονται με τρόπο ανήθικο και πως με το χρήμα αγοράζουν πολιτικούς και συνειδήσεις είναι ευρέως εμπεδωμένες, αλλά, ταυτοχρόνως, κι επικίνδυνες.

Γίνονται ιδιαίτερα επικίνδυνες όταν εκτείνονται ως την αντίληψη πως σ υ μ β α ί ν ε ι μια παγκόσμια, καθολική, επιστημονική συνωμοσία, η οποία επιμένω ότι ούτε συνέβη ούτε πρόκειται (ευτυχώς) να συμβεί ποτέ.

Επί τρεχούσης υγειονομικής κρίσης είδαμε πολιτικούς και επιστήμονες να αυτοαναιρούνται επανειλημμένως (δείτε, επί παραδείγματι, τις αντιφατικές δηλώσεις Σωτηρίου Τσιόδρα και Αδώνιδος Γεωργιάδου περί της χρήσης μάσκας κατά την εξέλιξη της πανδημίας). Είδαμε παγκοσμίου κλάσεως επιστήμονες να διαφοροποιούνται σε βαθμό παροιμιώδη από την κυρίαρχη γραμμή με δηλώσεις ή και επιστημονικές δημοσιεύσεις: αναζητήστε τις δηλώσεις του νομπελίστα Λουκ Μοντανιέ περί κατασκευής του Sars-CoV-2 σε κινέζικα εργαστήρια (αλήθεια που κατά τον ίδιο αποκρύπτεται) ή τη δημοσίευση του Ιωάννη Ιωαννίδη για τα ευρέως εφαρμοζόμενα απαγορευτικά, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι ασήμαντη η ωφέλεια εξ αυτών στη διασπορά του ιού και μεγάλη η ζημία που αυτά επιφέρουν.

Τέτοια γεγονότα θα έπρεπε να μας πείθουν ότι, ευτυχώς για την ανθρωπότητα, παγκόσμια δύναμη που μπορεί να οδηγήσει σε συλλογική πειθαρχία τους επιστήμονες δεν υπάρχει. Δυστυχώς, όμως, αντί γι’ αυτό, πειθόμεθα ότι οι περισσότεροι επιστήμονες είναι πουλημένοι και οι ολίγοι ομιλούν την αλήθεια.

Αν ήταν, όμως, έτσι, η επιστήμη αντί να υπερδιπλασίαζε το μέσο όρο ζωής μέσα σε λίγες δεκαετίες, θα τον ταπείνωνε.

Διαβάστε περισσότερα
Τα Επίκαιρα

“Νίκη όπου έχουμε νικηθεί” (γράφει ο Δημήτριος Μουζάκης)

Ο φασισμός, λένε, νικιέται με την παιδεία. Ποια παιδεία, όμως; Την παιδεία που σου απαγορεύει να χρησιμοποιήσεις τη λέξη «λαθρομετανάστης» διότι αντιλαμβάνεται το περιεχόμενό της διαφορετικά από το κοινό λεξικό; Την παιδεία που σου επιτρέπει να καταλαμβάνεις κατά το δοκούν δημόσιους χώρους στο όνομα της ελευθερίας; Την παιδεία της τυφλής απόδοσης φασιστικής προέλευσης της αντίθετης –όποια κι αν είναι αυτή– άποψης; Την παιδεία που εξαναγκάζει πληθυσμούς οι οποίοι δεν επιθυμούν να συμβιώσουν στην υποχρεωτική συμβίωση; Την παιδεία που νομιμοποιεί φόνους, βασανισμούς και ολοκληρωτικά καθεστώτα στο όνομα της ισότητας; Την παιδεία που επιτρέπει την καταστροφή της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας στο όνομα της επανάστασης και του μίσους έναντι του πλούτου; Την παιδεία που σε νομιμοποιεί να εφαρμόζεις μόνον τους νόμους που σου αρέσουν; Την παιδεία που αντιλαμβάνεται τον πολίτη απολύτως ανεύθυνο και τον πολιτικό που τον εξυπηρετεί εξ ορισμού ένοχο;

Αστυνομεύστε τις λέξεις, ανεχθείτε κλειτοριδεκτομές, ρωτήστε τους παρελαύνοντες πώς να ορίσετε τα φύλα, διαγράψτε και υβρίστε όσους διαφωνούν μαζί σας, λεηλατήστε περιουσίες, δολοφονήστε όσους δε συμμερίζονται τις απόψεις σας, κάντε καταλήψεις, βανδαλίστε, φτύστε στα μούτρα το νόμο, βασανίστε τους αστυνομικούς που κυκλοφορούν στην πόλη, διοριστείτε με ρουσφέτι και σκοτώστε χάριν ανθρωπιστικού ιδεώδους τους πολιτικούς που σας διόρισαν ή ψηφίστε ναζιστές, να τους εξολοθρεύσουν αυτοί, επειδή θυμώσατε για όλη αυτή την οικονομική, την πολιτική και ηθική χρεοκοπία.

Είναι η παιδεία που νικά καθημερινά το φασισμό.

Διαβάστε περισσότερα
Τα Επίκαιρα

«Η κάμπια που έγινε σαράκι» (γράφει ο Σπύρος Αραβανής)

Κάποτε μια κάμπια μεταμορφώθηκε σε σαράκι και μπήκε στην Αίθουσα του Θρόνου αρχίζοντας να τρώει με λαιμαργία το πανάκριβο και αρχοντικό του ξύλο.
Ο Βασιλιάς τότε έντρομος διέταξε όλους τους ειδικούς της χώρας να φέρουν όσο γίνεται γρηγορότερα τα καλύτερα φάρμακα για να προλάβουν το κακό.
Πάνω δε στη βιασύνη του μπέρδεψε ακόμα και τα λόγια του, δεν είχε όμως το κουράγιο ούτε να γελάσει.
Ο λαός αντίθετα, έξω από το παλάτι, μαθαίνοντας για τον πανικόβλητο Βασιλιά, είχε σκάσει στα γέλια συνεχίζοντας ανέμελος τον καθημερινό του μόχθο στα Σιτηρά, τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, εκείνη ειδικά την περίοδο ευδοκιμούσαν.
Η ζημιά όμως είχε γίνει και ο Θρόνος καταστράφηκε.
Έτσι, ο Βασιλιάς περίλυπος ζήτησε από τους υπηρέτες του να τον πετάξουν κρυφά σε ένα δάσος και να μην αποκαλύψουν ποτέ και σε κανέναν το μυστικό.
Ο Θρόνος με τα χρόνια ρίζωσε και έγινε ένα αναπαυτικό παιχνίδι-κάθισμα για τα παιδιά των χωρικών που τον ανακάλυψαν πρώτα σε μια από τις εξερευνήσεις τους.

Διαβάστε περισσότερα
Τα Επίκαιρα

«Ονειρο+πόλος» (γράφει ο Ντέμης Κωνσταντινίδης)

«Και τώρα τελευταία τον πετούν στην κατανάλωση, συνδέοντάς τον με τις ασημαντότητες της νεοαντιστασιακής κομφορμιστικής «αμφισβήτησης» – μα η δίψα του κόσμου για τις πηγές γίνεται όλο και εντονότερη.»

Πόσο μπροστά κοιτούσε, αλήθεια, ο Βύρων Λεοντάρης όταν έγραφε αυτό, στα 1973 (Θέσεις για τον Καρυωτάκη, Σημειώσεις, τχ1). Μιλούσε, άραγε, μόνο για τη μεταπολίτευση, που την έβλεπε να έρχεται με διαθέσεις οδοστρωτήρα, ή και για το σήμερα; Έχει, νομίζω, τόσα να μας πει εκείνο το “κομφορμιστική αμφισβήτηση”. Με κάτι τέτοια, εκφράζοντας θαρρετά την πραγματική εικόνα, χωρίς στρογγυλέματα και ψιμύθια, μπαίνεις για καλά στη μαύρη λίστα.

Όσοι βολεύονται κάτω από σημαίες ευκαιρίας, όσοι συνασπίζονται για να ορίσουν στον τόπο μας τις αξίες (τότε και τώρα), συμπεριλαμβάνοντας μέσα σε αυτές και τους εαυτούς τους (πώς αλλιώς;), δεν πρόκειται να σου το συγχωρήσουν. Βεβαίως, δεν θα καταφέρουν ποτέ να φέρουν στα μέτρα τους τους “αυτοκτόνους” και τους “βλάσφημους”, λίγο τους νοιάζει. Αυτό που προέχει είναι να μη συζητιέται η πραγματική εικόνα, αυτή η τόσο απεχθής και αναλλοίωτη. Ο μηχανισμός της απώθησης, όπως τον περιγράφει ο Λεοντάρης, θυμίζει κλειστές τοπικές κοινωνίες με “τρελούς του χωριού”.

Με ανθρώπους δηλ. (καλλιτέχνες, εν προκειμένω), που μόνο τους όπλο, μαζί με την άγνοια κινδύνου, έχουν τις ουλές και τον πυρετό τους (γνησιότητα). Ναι, δίψα υπάρχει. Πολύ φοβάμαι, όμως, έτσι όπως έχουμε κλειστεί στις ακροπόλεις μας, πως το μόνο που μας απέμεινε, δηλ. οι πηγές, κινδυνεύουν κι αυτές σε συνθήκες πολιορκίας.

*Από το οχτασέλιδο έκτακτο λογοτεχνικό φυλλάδιο Ονειρο+πόλος (Οκτώβρης 2020) το οποίο περιέχει
ποιήματα, πεζό και μετάφραση, προερχόμενα από το ιστολόγιο skorpieslekseis.blogspot.com.

Διαβάστε περισσότερα
Τα Επίκαιρα

«Οι νέες λέξεις» (γράφει ο Σπύρος Αραβανής)

Από το ποιητικό «Νοσοκομείο εκστρατείας» που έγραφε ο Ασλάνογλου μέχρι το δημοσιογραφικό «Ξενοδοχείο καραντίνας», από το «Άρρωστο ρόδο» του Blake  έως το «Υποκείμενο νόσημα» της ημερήσιας έκθεσης επιτήρησης του COVID-19,  από το ομηρικό «βοῶν ἀγέλην» ως την επιστημονική «ανοσία της αγέλης» και από το θρησκευτικό «αγγελόκρουσμα» μέχρι το γήινο «κρούσμα», η γλώσσα συνεχίζει να ακολουθεί τη δική της πορεία στον χάρτη της ζωής ανανεώνοντας τα κύτταρά της μονάχη, όπως το δέρμα.

Κι «όταν όλα περάσουν» οφείλουμε να πάρουμε αυτές τις κουρασμένες – από τον καθημερινό τους αγώνα για νοηματοδότηση- λέξεις,  αυτά τα σύγχρονα σημαινόμενα  και να τα αναπαύσουμε μέσα στη μεγάλη φιλοσοφία της γλώσσας.

Όχι σαν ταριχευμένα λήμματα, αλλά ως γενναίοι μάρτυρες μιας εποχής.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα