Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ποιητικό Καφενείο

Ποιητικό Καφενείο

Ποιητικό Καφενείο

Ιωάννα Καραμαλή: «Η μνήμη μας θυμίζει το πόσο ανοιχτή έχει υπάρξει η καρδιά μας» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]

«Σβήνουν οι μνήμες θαρρώ, όταν θέλεις να τις σβήσεις. Όμως είναι τιμητικό και για εμάς τους ίδιους αλλά και για όσους κάποτε ερωτευθήκαμε να θυμόμαστε, ακόμη και τον πόνο του έρωτα που τελειώνει, γιατί αυτή η μνήμη μας θυμίζει το πόσο ανοιχτή έχει υπάρξει η καρδιά μας και φέρνει πιο κοντά στον ενδότερο εαυτό μας»

Η Ιωάννα Καραμαλή μιλάει στο Ποιείν για την ποιητική της συλλογή με τίτλο «Θα γεννηθώ χρώματα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος. Η ποίησή της είναι μια υπόσχεση, μια προσευχή και ένας όρκος για την αναγέννηση μέσω των χρωμάτων. Δεν εξυμνεί το χρώμα όπως υπόσχεται ο τίτλος αλλά εξυγιάνει όπως χαρακτηριστικά θα μας πει εκείνες τις «Λευκές πληγές». Άλλωστε όταν το σώμα πονά, το χρώμα θεραπεύει…

 

 

ΆΣΠΡΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΖΩΕΣ

Άχρωμος πλανιέσαι

με ένα βλέμμα δίψας

κουνώντας εκστατικά τα χέρια

στο μαύρο και στο γκρίζο

 

άσπρες μικρές ζωές

με μανία καταπίνεις

μήπως σε λυτρώσουν

από τα φαντάσματα της μνήμης.

 

-Μιλήστε μας για τον τίτλο της ποιητικής σας συλλογής «Να γεννηθώ χρώματα» 

ΙΚ: Πρόκειται για έναν βιωματικό τίτλο, θα τολμούσα να πω. Είναι μια υπόσχεση, μια προσευχή και ένας όρκος για την αναγέννηση μέσω των χρωμάτων. Αν και φαινομενικά ο αναγνώστης θα περίμενε ποιήματα που εξυμνούν το χρώμα ή ίσως μια ποίηση πιο «χρωματιστή», είναι αλήθεια πως το λευκό κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος των ποιημάτων και πάνω σε αυτό ακριβώς επιστρέφει ο τίτλος ώστε να εξυγιάνει εκείνες τις «Λευκές πληγές».

`

Διαβάστε περισσότερα
Ποιητικό Καφενείο

«Ο Γλάρος» του Α.Τσέχωφ | Σκην.: Σάββας Στρούμπος | Ομάδα Σημείο Μηδέν/ | Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος |

Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίασή της τον Μάιο του 2023, η παράσταση «Ο Γλάρος» του Άντον Τσέχωφ από την Ομάδα Σημείο Μηδέν σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, επανέρχεται στο Θέατρο Άττις – Νέος Χώρος από τις 15 Δεκεμβρίου. Για τις ανάγκες της παράστασης δημιουργήθηκε νέα μετάφραση του έργου από τα ρωσικά την οποία υπογράφει ο Δαυίδ Μαλτέζε. «Ο Γλάρος» της Ομάδας Σημείο Μηδέν τιμήθηκε από την Ένωση Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών με το Βραβείο Καλύτερης Παράστασης για την καλλιτεχνική περίοδο 2022-2023 καθώς και με το Βραβείο Νέας Ηθοποιού στην Άννα Μαρκά Μπονισέλ.

 

Σκηνοθετικό σημείωμα

“Ο Γλάρος” είναι αινιγματικό έργο ανοιχτής δομής. Οι δημιουργοί χρειάζεται να αναλάβουν το ρίσκο της κατάβασης στις πιο σκοτεινές περιοχές του υλικού, τότε μονάχα μένουν έκθαμβοι από τον πλούτο, τις πολλαπλές διαστάσεις και τη συνθετότητα του έργου του Τσέχωφ. Και πάλι, όμως, η κατάβαση στον πυρήνα του υλικού δεν είναι αρκετή. Το έργο χρειάζεται να “διαβαστεί” με τέτοιον τρόπο που να επιτρέπει ταυτόχρονα το ρίζωμα στον πυρήνα και την αποκάλυψη όλων των εγκάρσιων διαδρομών του κειμένου. Στον Γλάρο ο Τσέχωφ προσκαλεί τους δημιουργούς να συμπορευθούν μαζί του στις κειμενικές ατραπούς και σε όλη τη δαιδαλώδη περιπέτεια εξόρυξης των πολύτιμων μετάλλων του υλικού. Δεν μπορείς παρά να ακούσεις και να ανταποκριθείς θετικά σε αυτό το κάλεσμα.

Τα έργα του Τσέχωφ είναι έργα μετάβασης. Γράφονται σε καιρούς που ένας ολόκληρος κόσμος είναι έτοιμος να καταρρεύσει και ένας νέος κόσμος αρχίζει να δείχνει τις πρώτες σπίθες της γέννησης του. Και πάλι, όμως, οριστική λύτρωση δεν επέρχεται. Τα δαιδαλώδη ερωτήματα για την ανθρώπινη κατάσταση παραμένουν πεισματικά ανοιχτά. Στον Τσέχωφ βλέπουμε τη σύγκρουση ύπαρξης και ιστορίας. Η σύγκρουση αυτή απορυθμίζει τις συμπεριφορές, διαστρέφει την επιθυμία, αποσυντονίζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις των προσώπων. Το ερώτημα “Ποιος είμαι; Τι είμαι;”, που απευθύνει ο Τρέμπλιεφ στον εαυτό του ως ψίθυρο, ακούγεται εκκωφαντικά και αφορά όλους μας.

Ποιος είναι ο άνθρωπος σε καιρούς μεταβατικούς, όπου τίποτα δεν μπορεί να συνεχίσει όπως ήταν, τίποτα δεν μπορεί να μείνει στάσιμο και τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς το άλμα προς έναν ουτοπικό ορίζοντα υπεράσπισης του ανθρώπινου μέσα στον άνθρωπο;

Σάββας Στρούμπος

Διαβάστε περισσότερα
Ποιητικό Καφενείο

Θεοδόσης Κοντάκης: «Η ποίηση είναι ο ξεχωριστός τρόπος για να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας » [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]

«Βαδίζουμε ήδη σε μια σκοτεινή εποχή και δεν αρκεί αυτό να το αποδίδουμε μόνο σε προφανείς αιτίες, όπως την οικονομική κρίση, την άνοδο του νεοφασισμού, κτλ. Αν έχουμε την τόλμη να δούμε γύρω μας και μέσα μας με μια πιο διεισδυτική ματιά, πρέπει να προβληματιστούμε για το ότι σταδιακά υιοθετούμε και εμείς απόψεις ζοφερές και παράλογες, «σβήνοντας» έτσι λίγο-λίγο τα φώτα που μας έχει δώσει η κοινή λογική, η ανθρωπιά, η πολιτισμική κληρονομιά των λαών»

Ο Θεοδόσης Κοντάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968, με καταγωγή από την Ιεράπετρα Κρήτης και από τη Θεσσαλονίκη.

Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές: Αναγνώριση εδάφους και άλλα ποιήματα (Πλανόδιον, 2009), Τελευταία εποχή (Θράκα, 2016), Μέρες & νύχτες του Οδυσσέα (Κέδρος, 2017). Εξέδωσε επίσης, έναν τόμο με νουβέλες και διηγήματα: Επτά σπίτια (ιδιωτική έκδοση εκτός εμπορίου, 2016). Η «Δεύτερη Πορεία» (24 γράμματα, 2022) είναι η τελευταία του ποιητική συλλογή. Ποιήματα και διηγήματά του έχουν βραβευτεί και δημοσιευτεί σε περιοδικά, καθώς και σε ανθολογίες. Παράλληλα, ασχολείται με την μετάφραση ποίησης από τη γερμανική, την ιταλική, την ισπανική, την καταλανική, τη γαλλική, την πορτογαλική και την αγγλική γλώσσα.

Μιλάει στο Ποιείν για τη νέα του ποιητική συλλογή με τίτλο «Δεύτερη Πορεία» αλλά και για την μετάφραση της Ανθολογίας Καταλανικής ποίησης «Μετά τον εμφύλιο 16 Ισπανοί ποιητές». Μέσα από την ποίηση του εκφράζει την αγωνία για τον κόσμο που ζούμε και θα ζήσουμε. Η ποίηση του είναι μια ύστατη έκκληση: να διατηρήσουμε το αμυδρό φως που μας οδηγεί.

 

 

-Μιλήστε μας για τη νέα σας ποιητική συλλογή με τίτλο «Δεύτερη Πορεία»

Η Δεύτερη Πορεία εκδόθηκε από τα 24 Γράμματα το φθινόπωρο του 2022. Αποτελείται από δύο ενότητες ποιημάτων. Η πρώτη, η «Σκοτεινή εποχή», περιέχει κυρίως ποιήματα που γράφτηκαν στις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε, μια εποχή που ήδη διαγραφόταν σκοτεινή… Η δεύτερη ενότητα είναι ακριβώς η «Δεύτερη Πορεία», καθώς αποτελεί κατά βάση μια ανθολόγηση από ποιήματά μου των δύο προηγούμενων δεκαετιών, τα οποία -με λίγο διαφορετική μορφή τα περισσότερα- είχαν ήδη συμπεριληφθεί στις τρεις προηγούμενες συλλογές.

 

-Τι συμβολίζει ο τίτλος;

Έδωσα τον τίτλο αυτόν και σε ολόκληρη τη συλλογή, καθώς τη θεώρησα -με τον διττό της χαρακτήρα- ως μια νέα ευκαιρία να έρθει στο φως η μέχρι τώρα πορεία μου στην ποίηση.

Διαβάστε περισσότερα
Ποιητικό Καφενείο

Αγγελική Κουντουράκη: «Δεν είσαι ο ίδιος μετά από τον έρωτα και τον πόνο στην ποιητική αφήγηση της ζωής» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]  

Η Αγγελική Κουντουράκη ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Ποιήματα και διηγήματα της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Μιλάει στο Ποιείν για την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Nigredo». Τα ποιήματα της Αγγελικής Κουντουράκη συνομιλούν με τον έρωτα και τον θάνατο. Κινούνται ανάμεσα στην ορμή της ζωής και στην ορμή της καταστροφής. Έννοιες ασύλληπτες. Γράφει για σώματα που ενώνονται, που στάζουν δάκρυα και στο τέλος στέκουν γυμνά. Τα ποιήματα της γεμάτα έρωτα και απαίτηση. Η πρώτη της ποιητική συλλογή κυκλοφορεί από τις ΑΩ εκδόσεις.

 `

-Μιλήστε μας για τον τίτλο της ποιητικής σας συλλογής «Nigredo» και τη σημασία της.

Το Nigredo αναφέρεται στην ορολογία της αλχημείας ως το πρώτο από τα τέσσερα στάδια επεξεργασίας ενός υλικού μέχρι να φτάσει ο αλχημιστής στη φιλοσοφική λίθο. Σύμφωνα με τον Carl Jung, το Nigredo έχει να κάνει με την αναμέτρηση του εαυτού μας με τη σκοτεινή νύχτα της ψυχής. Είναι η διαδικασία που συντελείται καθώς να ερχόμαστε σε επαφή με τα υλικά του εσωτερικού αλλά και εξωτερικού μας κόσμου και αντιλαμβανόμαστε το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε, φωτίζοντας. Συμβολίζει την έναρξη της αναζήτησης απαντήσεων και της δημιουργίας συνθέσεων που θα σηκώσουν το παραπέτασμα που αλλοιώνει την οπτική μας.

 

NIGREDO 

Δύση στον θρήνο της νύχτας 

Πόθος αγγέλου 

Σφηνωμένος σε βρώμικη γλώσσα 

Γλύφω συμπόνοια 

Από τον φόβο στα μάτια τους 

Οργή εκπνέω 

Από τον δεμένο στη μέση τους οίκτο 

Πώς να ξεκάνω το κορμί; 

Πώς να φυλάξω την ύβρη; 

Το όνομά σου ποτάμι πορφυρό 

Οστά και σάρκα 

Κυλάει καίγοντας ψυχές 

Με κραυγές στα θηρία[..] 

Αιχμάλωτη της απώλειας 

Ολόκληρη η ποίηση μας 

Nigredo es mi nombre *

`

Διαβάστε περισσότερα
Ποιητικό Καφενείο

Νάνα Παπαδάκη: «Ο άνθρωπος γεννιέται όταν θα συνειδητοποιήσει το σκοτάδι του και θα το μετουσιώσει» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]

Η Νάνα Παπαδάκη γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, της Σχολής Σκηνοθεσίας Κιν/φου Ε. Χατζίκου, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Γερμανικής Σχολής Αθηνών. Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες σε έργα ελληνικού και παγκόσμιου ρεπερτορίου, που παρουσιάστηκαν σε πολλές θεατρικές σκηνές (Θέατρο Τέχνης, Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Θέατρο Δημήτρης Χορν, Badminton κ.ά.) καθώς και στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Μιλάει στο Ποείν για το τέταρτο ποιητικό βιβλίο της με τίτλο «Αργέγονη» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι. Πρόκειται για ένα βιβλίο επηρεασμένο απ’ την Art Brut (Ακατέργαστη Τέχνη), τη Σκοτεινή Κυρία των Σονέτων του Σαίξπηρ, τη Συκόραξα της Τρικυμίας, ακόμη και το σύμπαν του σαιξπηρικού Άμλετ ή της ιψενικής Έντα Γκάμπλερ . Η τέταρτη ποιητική της συλλογή είναι ένα βιβλίο πολύ «προσωπικό» καθώς συμπυκνώνει την πορεία και την ψυχική της διαδρομή. Τα 55 ποιήματα – στιχουργήματα της συλλογής έχουν αρίθμηση από τα γράμματα της αλφαβήτου. Πρόκειται για θραύσματα, ενορατικές αναλαμπές, όνειρα που βουτάνε μέσα σ’ ένα σκοτάδι συνδεδεμένο με τη θηλυκή πρόσληψη του κόσμου. Αυτό το σκοτάδι δεν θέλησε να το καλύψει αλλά να το επεξεργαστεί και να καρφώσει τα μικρά της ποιήματα σαν άστρα στον νυχτερινό ουρανό.

`

 

 ΜΘ’  

Όσο μεγαλώνει   

Επιθυμεί πιο πολύ το ζώο  

Απ’ τον θεό.  

Είναι σχεδόν ευτυχισμένη.  

`

Μιλήστε μας για τον τίτλο της ποιητικής σας συλλογής «Αρχέγονη» και τη σημασία της. 

O τίτλος «Αρχέγονη» προέκυψε στην πορεία της συγγραφής του βιβλίου, καθώς προσπαθούσα κι εγώ η ίδια να καταλάβω και να ονομάσω τι ήταν αυτό που με έκανε να επιμένω προς μία κατεύθυνση που δεν ήξερα πού θα με οδηγήσει. O αρχικός τίτλος ήταν «Τρεις μήνες στο σπίτι του Άριελ». Είχα επικεντρωθεί στην «Τρικυμία» του Σαίξπηρ και στις πρόβες ενός επινοημένου θιάσου για το ομώνυμο έργο. Τελικά, μέσα απ’ τη δουλειά, αναδύθηκε και μονοπώλησε τον χώρο της έμπνευσής μου, μία θηλυκή οντότητα, σαν τη Συκόραξα, η οποία ορθώθηκε, μες στη φαντασία μου, σαν ένα θεόρατο δέντρο, με κλαδιά κι αμέτρητα παρακλάδια, μια μητρική παρουσία, η οποία ελευθέρωσε και αγκάλιασε διαφορετικές πτυχές της ύπαρξής μου. Και ενώ, στην αρχή, με τρόμαξε, μετά λειτούργησε ως οδηγός και πηγή δημιουργίας.

`

-Είναι η ποίηση μια από τις πιο «Αρχέγονες» μορφές έκφρασης;

Την ποίηση τη φέρουμε μέσα μας. Όμως, για να μπορέσουμε να τη συναντήσουμε, χρειάζεται πολλή δουλειά. Ξεχορταριάζουμε για να ανοίξουμε τον δρόμο. Θεωρώ ότι και η σιωπή είναι μέρος της ποίησης. Το ποίημα είναι η κορφή, το κύριο σώμα, όμως, είναι η σιωπή. Αυτό ισχύει και στο θέατρο. Κάθε τέχνη, νομίζω, αν την ακολουθήσεις ή την αφήσεις να σε οδηγήσει στις ρίζες της, όπως ο χορός, το θέατρο, η μουσική, φτάνει σε κάτι πρωταρχικό, μια πηγή, ένα αστείρευτο νόημα, που διαρκώς αρχίζει και δεν τελειώνει ποτέ.

Διαβάστε περισσότερα