Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Αλεξία Σχορτσιανίτη, «Δυστοπία» (προδημοσίευση), εκδ. ΑΩ, 2024

 

ΣΚΙΕΣ

Σκιές
η ζωή μου ένα παιχνίδι με σκιές
κατάντησε να είναι
φόβοι και φαντάσματα
δειλά κι άδηλα.
Σκιές, μοναχά σκιές
εμένα συντροφεύουν.
Σκαιότερη η μια της άλλης δείχνει
θαμπή αυτή κι έκθαμβη
μονόστηλο θα γίνει.
Γέμισε η ζωή μου με σκιές
με τις απατηλές τους λάμψεις από το χθες.
Μια σκιά να’σαι κι εσύ,
μια απάτη
πάντα απέναντί μου
εαυτέ.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Άννα Εμμανουήλ, Ποιήματα

Το Γράμμα μιας ζωγράφου…

Όλο μου το είναι ανοίγει.
Κι όταν μου λες πως όλα ομορφαίνουν όταν είσαι κοντά μου, αναδύομαι.
Κι η αγάπη μας είναι σαν ένα άρωμα, σαν ένα αθάνατο ρέμα
ή σαν ξέφρενη βροχή που καρπίζει εντός μου.
Ξέρεις, ουρανέ μου, βρέχεις πάνω μου κι εγώ σαν την γη σε δέχομαι.
Πάντα θυμάμαι τις λέξεις σου.
Και τα μεγάλα όμορφα μάτια μου, σου είναι αγνότητα.
Δεν τα αρνιέσαι. Κι όταν θυμάμαι τα λόγια σου, αρχίζω και ζωγραφίζω.
Σαν να μην υπάρχει φως.
Θα ήθελα να σε ζωγραφίσω, αλλά δεν υπάρχουν χρώματα.
Υπάρχουν τόσα πολλά, στη μέθη αυτή που βιώνω, την απτή μορφή της μεγάλης αγάπης μου.
Τα μάτια σου πράσινα σπαθιά μέσα στην καρδιά και την σάρκα μου.
Κύματα ανάμεσα στα χέρια μας, θαρρώ τραγουδούνε το άπειρο.
Σε έναν χώρο γεμάτο ήχους -στη σκιά και στο φώς-.
Πάνω στη μορφή σου, οι βλεφαρίδες των λουλουδιών μου, ανταποκρίνονται και θέλουν το άγγιγμα σου. Στο χυμό των χειλιών μου, κάθε λογής φρούτα.
Αίμα ροδιού και μήλα παράνομα.
Σε πιέζω στον κόρφο μου, να ακούσεις τραγούδια που θες.
Και το θαύμα της μορφής σου διαπερνά το αίμα μου.
Δεν είναι αγάπη αυτό. Ούτε θωπεία.
Είναι η ψυχή μου που βρήκα στα διάφανα χέρια σου.
Οι κόσμοι μας σμίγουν. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τα χέρια σου.
Τίποτα με το χρυσοπράσινο των ματιών σου.
Το σώμα μου γεμίζει με εσένα μέρες. Είσαι ο καθρέπτης της νύχτας.
Η βιολετί λάμψη του φωτός. Η υγρασία της γης.
Η φωλιά του κόρφου σου είναι το καταφύγιό μου. Τα δάχτυλά μου αγγίζουν το αίμα σου.
Όλη μου η χαρά βρίσκεται στο να νιώθω τη ζωή να αναβλύζει από εσένα και να γεμίζει όλα τα μονοπάτια των νεύρων μου που σου ανήκουν…

Και καλύτερο δώρο από ένα σου ποίημα και ένα λουλούδι, υπάρχει;…

«Φίλησε με. Χάιδεψε με. Μ’αγαπάς;»

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Μαρίζα Στούμπου, Ποιήματα

ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Θα γεννήσω παιδιά,
και τα παιδιά που θα γεννηθούν και τα δικά μου και τα δικά σας και των άλλων θα είναι κατσαρίδες.
Θα σκοτώσω όλα τα παιδιά, θα δείτε πως είναι να σκοτώνεις παιδιά.
Θα δεις οργή, θα δεις μίσος. Θα δεις το αίμα μου, τον ιδρώτα μου, θα δεις και τα δόντια μου πάνω σου να κάνουνε σημάδια.

Θα σου λέω φύγε! Θα σου λέω μείνε! Θα ζεις στην κόλαση.
Έχεις νιώσει ποτέ το τρυπάνι στο κρανίο σου;
Έχεις νιώσει το τρυπάνι να προσπαθεί να σου βγάλει το μάτι; Έχεις νιώσει τον πόνο;
Θα δεις θα είναι εκεί και θα το κρατάει το λεπτό μου χέρι.

Θέλω φωτιά και δε με νοιάζει πια ποιος θα καίγεται, αρκεί να είμαι και εγώ μέσα στον καπνό.
Θέλω ένα κομμάτι της κόλασης να γίνει δικό μου. Θέλω να σπείρω λάχανα και να βάλω για λίπασμα τη μήτρα μου.
Έχω χρόνο ακόμα, έχω χώρο, έχω κλέψει και το Θεό ένα βράδυ που κοιμόταν με μορφίνη.
Εσύ σώσε την ψυχή σου πριν σου την φάω εγώ!

Όταν θα έρθω θα είμαι κουτσή, θα είμαι στραβή και θα έχω κάνει καμπούρα.
Άλλα στα μάτια μου θα υπάρχει ακόμα η φωτιά και τα δόντια μου θα είναι ακονισμένα.
Θέλω να σκοτώσω, θέλω να σκοτώσω παιδιά, θέλω να σκοτώσω εσένα, θέλω να σκοτώσω όλο τον κόσμο, θέλω να φάω σάρκα ωμή, να μυρίσω αίμα που αναβλύζει από λαιμούς, να δω ανθρώπους να κλαίνε μέχρι να γίνει σκοτάδι.

Θέλω να γίνω βασίλισσα, θέλω να γίνω κανίβαλος να τα τελειώσω όλα και ύστερα όταν δεν θα έχει μείνει κανείς για υπήκοος θα προσευχηθώ στο θεό που θα μου φτιάξω.
Θα σταθώ για μια στιγμή να κλάψω και έπειτα θα συρθώ στο όμορφο κομμάτι της κόλασης που με έμαθε να ζω.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Πέτρος Ρωμανός, Ποιήματα

Κίκο

Όταν τα συναισθήματα
χτυπάνε δυνατά
και η λογική έχει πάψει
να υπάρχει.

Τότε τα σύννεφα
μαζεύονται βαριά
και σκοτεινά
και η βροχή λυσσομανάει
στα πρόθυρα της τρέλας.

Τότε παρακαλάς
πότε να μην υπήρχες.
Να έχεις σβήσει σε ένα
ανοιγοκλείσιμο του ματιού
και στο αιώνιο σκοτάδι να
έχεις περάσει.

Χωρίς τίποτα να ζήσεις να
αισθανθείς.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Γεωργία Βασιλειάδου, «Λεβιάθαν»

 

Ευωδιάζει το γαλάζιο λιβάδι στη Χάβρη
ή μήπως είναι ο Ισθμός της Κορίνθου;
Τεχνητό πέρασμα δύσης και ανατολής
δύο ξέρες που ανταγωνίζονται η μία την άλλη
μέσα στον χρόνο κύμα που σκάει
άσπρη αρκούδα αποτραβιέται στις σπηλιές.

Δεν φταίνε τα ροζιασμένα χέρια του που
δεν βαστούν πια τα κουπιά
είναι η θάλασσα που αγρίεψε
ο ΜόμπυΝτικ παραμονεύει σε έναν
βυθό με φρέσκες πέτσες ελπίδας.

Πάνω στην ξασπρισμένη πέτρα σκαλίζει
την προτομή του τέρατος ο ΩγκύστΠερρέ
χαιρετώντας επιδεικτικά τη Σιδηρά Κυρία που
ανέμελα στέκει στην τσιμεντένια μαρίνα
πενήντα χρόνια σχεδόν πριν τη σχάση.

Διαβάστε περισσότερα