Νύχτα

Νύχτα αλλοφερμένη κι ονειροπαρμένη
Τι ζητάς άραγε απόψε;
Και έχεις ντύσει με τις σκιές σου την πλάση όλη;

Και με το φως το δυνατό σου
Καθαρό σαν γάργαρο νερό
Να καθρεπτίζονται εντός σου
Τα σύμβολα των αιώνων μας – σα φυλαχτό!

Ω! Τι αστερισμοί! Ω! Τι ησυχία, τι γαλήνη!
Μα στάσου! Γρυλλίσματα ακούω·
Τους σκύλους έχει πιάσει η πλάνη
Ή ο φόβος τους για το θηρίο;

Μα να· ακούγονται εις τες βουνοκορφές
Τσακάλια που μιλούνε, τσακάλια που πορεύονται
Δεν αντέχει βλέπεις ο σκύλος πλώρες
Που μεσοπέλαγα αρμενίζουν, ίσα που αχνοφαίνονται

Με φάρο έχει μάθει ο σκύλος να κινά
Μα το τσακάλι θέλει άβυσσο – για να την περπατά
Μ’ ορθάνοιχτα τα μάτια, με ψύλλους στα αυτιά
Και να το νανουρίζει η κακούργα ξενιτιά

Δως μου Θέ μου δύναμη
Τα τσακάλια εγώ να μην φοβούμαι
Να χαίρομαι που παίζουνε
Να χαίρομαι που με θωρούνε

Να μάθω κι εγώ μεσ’ τη νυχτιά
Να βλέπω σαν στη μέρα
Να μην με παίρνουν σκέψεις μακριά
Μακριά, ως τον αιθέρα…

ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Ο επιστάτης νύχτα έφυγε

από την Ήπειρο του Αλή.

Του Μακεδόνα φούρναρη το επώνυμο

στη μία ρίζα του δέντρου.

Η Κυράτσα μαγείρευε στα εγγόνια

σε πήλινα τσουκάλια,

με κόκκινη κορδέλα σε μύτη και στόμα

για το ξόδι.

Ο Θύμιος, η Χρυσούλα

και παλαιότερες γενιές χαμάληδων

μέσα στην λάσπη.

Άλλος εκτελέστηκε σε μιαν όχθη

στη θέση της γυναίκας του

από τα κτήνη.

Οι πλακέτες των μνημείων

ψάχνουν το όνομά του.

Η προγιαγιά υιοθέτησε ψυχοκόρη.

Στα γεράματα η έφηβη θυμόταν

τον εμφύλιο να σκοτώνει

παιδιά στο χωριό.

Από το ανοιχτό παράθυρο φωνές.

Μπαμπά, η παιδική χαρά έχει παιδιά.

[Pierre Puvis de Chavannes – Woman on the Beach -]

Η Σουλαμίτ

Κάθε βράδυ ξυπνούσε η Γκραντίβα
Σήκωνε το φόρεμα
Πηδούσε το πρεβάζι
Και βάδιζε γρήγορα προς τη θάλασσα
διψασμένη

κοιτούσε τον ορίζοντα
για να μη χάσει τη διαδρομή

τα άγρια κύματα ξέπλεναν τη στάχτη
που κουβαλούσε πάνω της
και σμίλευαν το πέτρινο δέρμα της

ο άνεμος δρόσιζε το πρόσωπό της
περιμένοντας να γευτεί την απωθημένη επιθυμία
τη ζωή

από το φόβο της ήττας
κρυβόταν ξεχασμένη για χρόνια μέσα της

αλλά κανένα πλάσμα δεν πλησίασε

μόνη της
ξεκούμπωσε την προκατάληψη
έβγαλε το φόρεμα
κληρονομιά από γενιά σε γενιά

κι άφησε επιτέλους τη Σουλαμίτ
να φανεί

έστρεψε το μύλο
με το κίτρινο φωτοστέφανο
δώρο του ήλιου
βούτηξε στα Γυρίσματα
των απείρων πόθων
χάθηκε

Promenade

Μείναμε στα χέρια με μια υπόσχεση·
σ’ ένα άλλο μέρος,
σε κάποιο promenade, είπες.
Να σύρουμε τα χέρια μας στο γρασίδι,
με την αφή ν’ ανακαλύψουμε την υγρασία του,
μιας και τα μάτια πια δεν θα βλέπουν
απ’ την υπερβολή του φωτός.
Το στήθος θα αφρίζει
-σαν κύμα σπρωγμένο απ’ τον μαΐστρο μας-
και θα γελάμε.

Ετυμολογία εμπιστοσύνης:
Ανάμεσά μας ένα ακονισμένο μαχαίρι,
κι εμείς…
να κλείνουμε τα μάτια.

Καλοί μου φίλοι μην μας εχθρεύεστε,

όλους εμάς που ξαγρυπνάμε στο προσκεφάλι

μιας ηλιόλουστης πεδιάδας,

χαζεύοντας με το κεφάλι μας ψηλά τυφλούς πλανήτες.

Μην μας διώχνετε καλοί μου φίλοι

Και μην μας πολεμάτε εμάς,

Που κρύβουμε την παρακμή σας στα ροδοπέταλα μιας μικρής στιγμής.

Μην μας εχθρεύεστε και μην μας βάζετε να κάνουμε παρέα στις βουνοκορφές το χάραμα,

Νοσταλγώντας την περιπέτεια που δεν ζήσαμε,

μα την είδαμε στα μάτια σας λειψή,

γεμάτη έντομα και σκόνη,

να την επιτηρούνε τα θηρία.

Εμάς που ήπιαμε το πικρό γάλα από τα στήθη της μητέρας μας, που αντιστρέψαμε τον μύθο και τον διαβάσαμε από το τέλος.

Δείξτε μας την συμπόνια σας, σε εμάς σε όλους εμάς,

Που κλείσαμε τα εκτυφλωτικά πυροτεχνήματα σε ένα υπόγειο και μοιράσαμε το φως στις παλάμες των αγέννητων παιδιών.

Καλοί μου φίλοι, μην μας εχθρεύεστε.