Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Νέοι Ποιητές

Γεωργιάννα Κεστρινού, Δύο ποιήματα

Η υπεροψία και σκληρότητα ενός έρωτα

Αν θυμάμαι αυτά που σήμαιναν
λυπητερά
δεν είναι καθώς το θέλησα
το τελευταίο σου γράμμα.
Το πρωί εκείνο, πέρα τις οκτώ, για
εκείνα που ερχόντουσαν, μια
αγάπη –που με τυραννεί και με σκοτώνει–
ήρθε δεμένη
σαν καμπάνα και πριν καλά
το φως γεμίσει έφερε
σκοτάδι.
Ποιήματα και πεζά δεν αρκούν.
Πονά… Κι εκείνος ο μεταλλικός
ήχος ήταν σαν αμοιβή.
Που να ‘χω αφήσει τα λόγια μου;
Φραγμός σε μια παράσταση.
Αγάπη σιωπηλή για πού να
θρυμματίζουνε του ύπνου
τα όνειρα μου;
Κάθε στιγμή με τρανεύει.
Φωτιά φτηνής ζωής.
Για κείνο που έρχεται
κι η σκέψη μου λησμονεί.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Ιωάννα Χριστοφόρου-Θεοχάρη, Ποιήματα

Μηδένα πρὸ τοῦ τέλους μακάριζε

Ιχνηλάτη των ονείρων
σκύψε,
το αυτί σου
με αρχέγονο μυστικό να χαϊδέψω.
Καλοκαίρια το φιλντισένιο δέρμα
θα στεγνώσουν
και βροχές ξανά τη σκέψη
θα ποτίσουν.
Ποιος τάχα το γνωρίζει
ποια εποχή θα ανθίσει η ψυχή
και πότε σαν μήλο της Εδέμ
θα σε κόψει για να σε γευτεί
ένας μεγάλος Θάνατος.
Δική σου δεν θα ναι για πάντα
η άνοιξη.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Αντιγόνη Ηλιάδη, “Η γενιά μου”

Η γενιά μου[1]

Η γενιά μου στάζει ιδρώτα παλεύοντας με την αϋπνία πριν καν γεννηθεί

κυνηγάει το επίδομα θέρμανσης, ρεύματος, στέγασης, νερού, ύπαρξης κι ανάσας καίει τα μάτια της στις οθόνες και στα διαφημιστικά ρούχων

και εντολών διαδικασίας κι επιτέλεσης

ψάχνει να βρει στα σόσιαλ μίντια τρόπους διαφυγής

κρεμάει το απεγνωσμένο σώμα της στους δρόμους

σέρνεται διαλυμένη σε χώρους εργασίας, πίεσης και στρες

κάνει σχέσεις χωρίς να εμπιστεύεται κανέναν

έχει μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια, στέκεται άνετα μέσα στα σκοτάδια,

ψάχνει στην πόλη να βρει απαντήσεις σε ερωτήσεις που έχουν πια περάσει

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Νικόλας Προδρόμου, Δύο ποιήματα

Για τη μητέρα πατρίδα

 

Και τώρα τι κατάλαβες που από το άγγιγμα του λερωμένο σου χεριού,

νεκροταφεία ανθίζουν και θάνατοι γεννιούνται;

Παιδιά σφαγμένα άφησαν την τελευταία τους κηλίδα σε άγνωστη οδό,

σε τόπο που βρωμάει από τα χνώτα σου.

Εκείνο το καλοκαίρι κόχλαζε η γη από θυμό και η φύση εξοργίστηκε,

μα εσύ προσκόλλησες στο εθνικό σου χρέος.

Εις έναν φασισμό πιστεύεις και με τα τρία δάχτυλα συγχώρεση ζητάς,

νομίζοντας πως η νηστεία σου είναι αρκετή.

Το χρέος σου ξεπλήρωσες, τα χέρια σου τα μάτωσες, ώρα να κοιμηθείς.

Ζήτω η Πατρίδα, Ζήτω το Έθνος.

Διαβάστε περισσότερα
Νέοι Ποιητές

Αντρέας Πολυκάρπου, «Ο Θαυματουργός των Γαδαρηνών»

 

Περιπατητής στη γη φτάνω των Γαδαρηνών.
Σε ένα των Γομόρρων πορνείο
μου ορμήνεψαν το Θαυματουργό στην πόλη να ψάξω.
Ανάμεσα σε περιπλανώμενους Προφήτες
κρεμάω το σαρκίο μου.
Το λιπόσαρκο σώμα σκιά είναι ονείρου.
Ιερή του Ευαγγελίου πόλη
το στίγμα των δαιμονίων κουβαλάς.
Θυμάμαι τα βοσκοτόπια σου,
τα καρποφόρα που μαράθηκαν δέντρα.
Βυζαίνω τις ξεραμένες ρίζες τους.
Με το ρετσίνι τους τυφλώνω τα μάτια μου.
Παζαρεύω την ψυχή μου.
Στα τριάντα που μού δίνουν αργύρια
σταματάει το ζύγι.
Φτηνή ψυχή με κρίματα γεμάτη.

– Μη στον Εωσφόρο αφεθεί η ψυχή μου.

Διαβάστε περισσότερα