Κατηγορία
ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΠΑΙΔΙ
Έραψα τις κιτρινισμένες σελίδες
από τα παλιά μου ημερολόγια,
τις απλώνω στο τεντωμένο σύρμα
ανάμεσα σε δυο γυμνές ιτιές,
κι αρχίζουν να στάζουν όλες οι σιωπές.
Αφήνομαι,
σαν το βουητό μες στο κοχύλι.
Ακούς τη μουσική που ηχεί
από τα στεγνά γράμματα;
Συνθέτουν σκοπούς
κάτω από τον βρεγμένο ήλιο
κι η αιωνιότητα στάζει στάλα με τη στάλα.
Διαβάστε περισσότερα
1
Μια μέρα πουλήθηκαν δύο κραγιόν
στο μαγαζί καλλυντικών του κυρίου Μπούρο
σ’ ένα απόμερο στενό.
Το ένα το αγόρασε
μια τακτική πελάτισσα
που έπαιρνε πάντα το ίδιο
το άλλο
ένα κορίτσι με φακίδες
που δεν φαινόταν ούτε δεκαπέντε ετών.
Αυτή είναι η ιστορία
του δεύτερου κραγιόν.
Ρίξε λίγο καφέ στο φλιτζάνι σου
βάλε έναν κύβο ζάχαρη
ανακάτεψε
και συνέχισε στην επόμενη γραμμή.
*
2
Το κορίτσι κοιτάχτηκε
στον καθρέφτη.
Εκεί φαινόταν
ένα φεγγάρι
με γεμάτα χείλη.
Έβαλε κραγιόν
για πρώτη φορά στη ζωή της.
(Γιατί έβαλε κραγιόν;)
(Επειδή θα συναντούσε ένα αγόρι)
(Πίστευε πως θα φιλιούνταν;)
(Ίσως)
(Χρειάζεται κραγιόν για ένα φιλί;)
(Ναι, τα χείλη μου δεν είναι και τόσο νόστιμα)
Τα χείλη της
δεν είχαν σφυρίξει ποτέ
δεν είχαν πιεστεί ποτέ
πάνω σε τζάμι
δεν είχαν κρατήσει ποτέ λουλούδι
και φυσικά
δεν είχαν φιληθεί ποτέ.
ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΛΙΜΑΝΙ
Αν ήξερες πως έξω απ’ το σπίτι,
δεμένο στην ακροθαλασσιά του ραγισμένου λιμανιού,
υπάρχει ένα ποτάμι φλεγόμενο σαν τα πεζοδρόμια.
Πως όταν αγγίζει τη γη
είναι σαν έρημος που καταρρέει
και φέρνει χόρτα πυρωμένα
για να σκαρφαλώσει στους τοίχους,
ακόμα κι ανεσύ θέλεις να πιστεύεις
πως ο τοίχος, θολωμένοςαπό τις αγριοκληματίδες,
είναι θαύμα της υγρασίας
κι όχι της στάχτης του νερού.
Αν ήξερες
πως το ποτάμι δεν είναι από νερό
και δεν φέρνει καράβια
ούτε κορμούς δέντρων,
παρά μόνο μικρά φύκια
που φύτρωσαν στο στήθος
κοιμισμένων αντρών.
Αν ήξερες πως αυτό το ποτάμι κυλάει
και πως είναι σαν εμάς,
ή σαν καθετί που αργά ή γρήγορα
πρέπει να καταποντιστεί στη γη.
Εσύ δεν ξέρεις,
μα εγώ κάποτε το είδα·
είναι κομμάτι εκείνων των πραγμάτων
που, ενώ φεύγουν,
μοιάζεισαν να μένουν.
Διαβάστε περισσότερα
R. S. Thomas (1913-2000), Ποιήματα (μετάφραση – επίμετρο: Κώστας Μαντζάκος)
ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ
Απ’ τα ποιήματα σ’ αυτό το βιβλίο
το δικό μου, δες, δε βάλαν πρώτο-πρώτο!
Μήτε κι άξιζε αυτό κάποιο βραβείο.
Στο τέλος έχω στριμωχτεί,
με στίχους που’ναι άκαμπτοι πολύ
το βάρος όλο για ν’ αντέξουν
αυτών που η μούσα μου’χε υποβάλλει,
την πόρτα μου χτυπώντας
και το ξερό μου το κεφάλι
χωρίς καμία διακοπή,
μα και με τόσο στιβαρή γροθιά.
Το μυαλό μου είναι θολό, η παλάμη
από στραμπούλιγμα γερό υποφέρει.
Ποτέ πια το καλοκαίρι
δε θα ξανάρθει της καρδιάς μου,
που τα τραγούδια μου έφταναν ψηλά.
Διαβάστε περισσότερα
Κατά πού πηγαίνω;
Καμιά φορά, βγάζω το διαβατήριό μου
και κοιτάζω τη φωτογραφία μου
(όχι και τόσο καλή κτλ.)
μόνο και μόνο για να δω
αν υπάρχω.
***
Το κάστρο των κορμοράνων
Ο Άμλετ
μ’ έναν κορμοράνο
υπό μάλης
παντρεύτηκε την Οφηλία.
Ήταν ακόμη βρεγμένη
απ’ τον πνιγμό της.
Έμοιαζε μ’ άνθος λευκό
που ’χε αφεθεί
για καιρό πολύ
μες στη βροχή.
Σ’ αγαπώ,
είπε η Οφηλία,
κι αγαπώ
κι εκείνο το σκοτεινό πουλί
που βαστάς
στα χέρια σου.
