Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Wilfrid Wilson Gibson (1878-1962), Ποιήματα (μετάφραση-σημειώσεις: Κώστας Μαντζάκος)

Πρωινό

Τρώγαμε το πρωινό μας έχοντας ανάσκελα ξαπλώσει,
γιατί οι οβίδες ουρλιάζανε πάνω από τη γη.
Μια φέτα μπέικον στοιχηματίζω για ένα καρβέλι ψωμί,
ότι η Χαλλ Γιουνάιτεντ τη Χάλιφαξ θα σαρώσει,
αν ο Τζίμι Στέινθορπ στην άμυνα μπει,
αντί του Μπίλι Μπράντφορντ. Πριν το κεφάλι του σηκώσει,
ο κοκκινομάλλης έβρισε και το δέχτηκε · κι έπεσε νεκρός πίσω εκεί.
Τρώγαμε το πρωινό μας έχοντας ανάσκελα ξαπλώσει,
γιατί οι οβίδες ουρλιάζανε πάνω από τη γη..

Όλη νύχτα κάτω απ’ το φεγγάρι

Όλη νύχτα κάτω απ’ το φεγγάρι
οι χαραδριίδες πετούν
πάνω απ’ τα ονειρικά λιβάδια από φως ασημί,
πάνω απ’ του Ιουνίου το χορτάρι
κλαίνε και καλούν,
περιπλανώμενες φωνές αγάπης στης νύχτας τη σιωπή.

Όλη νύχτα κάτω απ’ το φεγγάρι
αγάπη, αν και ξαπλωμένοι μιλάμε
ήσυχα κάτω απ’ την αχυρένια σκεπή,
στ’ ονειρικό φως πάνω απ’ του Ιουνίου το χορτάρι
μαζί πετάμε,
περιπλανώμενες φωνές αγάπης στης νύχτας τη σιωπή.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι, Ραδιόφωνο Ποιείν

Πόλιος Παπαγιαννίδης (1956-2020), Σον Άδ’ επήγα (Ο Σιμούλτς κι ο Πόλιον μίαν κι άλλο, VASIPAP, 1994) (μετάφραση-σημειώσεις: Ιωάννα Κωνσταντινίδη)

Σον Άδ’ επήγα                                                                             To Hades I went

 

Στον Άδη πήγα, ετοίμασα                                                          To Hades I went, to prepare

Τον τόπο που θα ξαπλώσω                                                        the place I’m going to lie

Έλα αρνάκι μου μαζί                                                                   Come with me, my litte lamb

Αχ! Μονάχος μου αγριεύομαι                                                   Oh! I’m afraid by myself

 

Στον Άδη γράμματα δεν πάνε                                                   To Hades mail can’t be sent

Ταχυδρομεία δε δουλεύουν                                                       post offices don’t service

Απ’ το μικρό τ’ αρνάκι μου                                                        From my small lamb

Ένα νέο να φέρουν                                                                      some news to bring me over

 

Ο ουρανός να γκρεμιζόταν                                                        If only sky could be destroyed

Η γη να μετακινείτο                                                                    And Earth taken elsewhere

Να δω το μικρό το αρνί μου                                                      So I could see  where my little lamb

Σε τι λογής τόπο ξαπλώνει                                                        lies down

 

Και με τη λυρίτσα μου                                                               And with my small Pontic lyra

Στον Άδη κατέβηκα                                                                     I went down to Hades

Πουθενά, φωνή δεν υπήρχε                                                       Nowhere, no voice existed

Σκοτάδι, τίποτα δεν είδα.                                                           Darkness, I saw nothing.

*********************************************************************************

Ο Πόλιος Παπαγιαννίδης γεννήθηκε το 1956 στον Κεχρόκαμπο Καβάλας. Ερμηνευτής, συνθέτης, στιχουργός, δεινός οργανοπαίχτης (αγγείο, φλογέρα, ζουρνάς), παρέμεινε προσηλωμένος στην ποντιακή μουσική παράδοση, εκφράζοντας την αντίθεσή του στην εμπορευματοποίησή της και τις σύγχρονες εκφυλιστικές τάσεις. Πηγές έμπνευσής του η μητέρα, η ξενιτειά και, κυρίως, η αγάπη. Το 1992 κυκλοφόρησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά και ξεκίνησε εμφανίσεις στο κοσμικόν κέντρον «Κορτσόπον». Έφυγε από τη ζωή το 2020.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Georg Heym (1887 –1912): “Η Χώρα των Νεκρών” και άλλα ποιήματα από την Ανθολογία εξπρεσιονισμού «Το Λυκόφως της Ανθρωπότητας» (μετάφραση: Κώστας Μαντζάκος)

Όλα τα τοπία

Όλα τα τοπία με μπλε
έχουν γεμίσει.
Όλ’ οι θάμνοι και τα δέντρα στο ποτάμι,
που ψηλά στο βορρά έχει πλημμυρίσει.

Ελαφρά σμήνη, σύννεφα,
πυκνά πανιά, στόλος λευκός
του ουρανού οι όχθες πέρα
διαλύονται στον αέρα και στο φως.

Όταν έρχονται τα βράδια
κι όλοι πέφτουν να κοιμηθούν,
τα όνειρα τα όμορφα
μ’ ελαφρό πόδι μέσα προχωρούν.

Κύμβαλα παίζουν που ηχούν
στα χέρια ελαφρά.
Κάποια ψιθυρίζουν και κρατούν
μπροστά στο μέτωπο κεριά.

Οι βλεφαρίδες σου οι μακριές…

Οι βλεφαρίδες σου οι μακριές,
των ματιών σου τα σκοτεινά νερά,
άσε με μέσα να βουτήξω,
άσε με να φτάσω στο βυθό.

Ανεβαίνει στο φρεάτιο ο ανθρακωρύχος
και ταλαντεύεται η λάμπα του η θαμπή,
πάνω απ’ την πύλη του ορυκτού,
ψηλά στον τοίχο, στη σκιά,

κοίτα, κατεβαίνω εγώ,
στην αγκαλιά σου να ξεχάσω,
μακριά, ό.τι αντηχεί από ψηλά,
μέρα και βάσανα και φως.

Παντού φυτρώνει στα χωράφια,
όπου ο άνεμος στων σιτηρών στέκει το μεθύσι,
αγκάθι ψηλό, ψηλό μα κι άρρωστο μαζί,
απέναντι στο γαλάζιο τ’ ουρανού.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

James Thompson (Bysshe Vanolis) (1834 – 1882), Ποιήματα (μετάφραση: Ευστράτιος Σαρρής)

ΔΩΡΑ

Δὸς σ’ ἄντρα ἕνα ἄλογο νὰ δύνεται νὰ ἱππεύῃ,
δὸς σ’ ἄντρα ἕνα πλεούμενο νὰ τὸ καλαρμενίζῃ·
τὴν θέσι καὶ τὸν πλοῦτο του, τὴν ῥώμη, τὴν ὑγειά του,
πάνω σὲ γῆν ἢ θάλασσα κεῖνος δὲν θὰ λυγίζῃ.

Δὸς σ’ ἄντρα τὸ τσιμπούκι του νὰ πίνῃ τὸν καπνό του,
δὸς σ’ ἄντρα τὸ βιβλίο του νὰ κάτσῃ νὰ διαβάζῃ:
καὶ μὲ μιὰ γαληνὴ χαρὰ τὸ σπιτικό του λάμπει,
κι’ ἂς γύρωθε ἡ κάμαρη πολὺ φτωχὴ φαντάζῃ.

Δὸς σ’ ἄντρα μία κοπελλιὰ γιὰ νὰ τὴν ἀγαπήσῃ,
ὅπως ἐγώ, ἀγάπη μου, ἐσένα ἀγαπῶ·
καὶ μὲ τῆς Μοίρας τὸν παλμὸ τρανώνει ἡ καρδιά του,
πάνω στὴν γῆ, στὴν θάλασσα, μέσα στὸ σπιτικό.

Ο ΟΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Ἡ μουσικὴ εἶναι ὁ οἶνος τῆς Ἀγάπης,
κι’ εἶν’ τὸ τραγούδι τῆς Ἀγάπης ἡ γιορτή:
κι’ ὅταν ἡ Ἀγάπη παρακάθεται στὸν δεῖπνο,
ἡ Ἀγάπη κάθεται πολύ:

Πολὺ κάθεται κι’ ἐγείρεται πιωμένος,
ὅμως ὄχι ἀπ’ τὴν γιορτὴ κι’ ἀπὸ τὸν οἶνο·
παραπαίει ἀπ’ τὴν ἴδια τὴν καρδιά του,
τὸ πλούσιο καὶ μέγ’ Ἀμπέλι κεῖνο.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Οι ποιητές της οικογένειας του John Donne (μετάφραση: Κώστας Μαντζάκος)

John Heywood (1497 – 1580)

Περί βιβλίων και τυριών

Σε όλα, δυο πράγματα, που να φαίνοντ’ ένα και το αυτό,
δεν υπάρχουν, γιατί τότε θα ήταν μόνο ένα, αν και δυο.
Ωστόσο, to να διαβάζεις βιβλία και να τρως τυρί,
δεν είναι για κάποιους δυο πράγματα, σαν ένα μοιάζουν πιο πολύ.
Η γεύση ένος τυριού, αν ρωτήσεις δέκα ανθρώπους,
κρίνεται συχνά με δέκα διαφορετικούς τρόπους.
Λέει ο ένας “πολύ αλμυρό”, άλλος “πολύ χλωρό”,
η “για το γούστο μου πολύ σκληρό” η και “πολύ μαλακό”.
“Παραέγινε πικάντικο”, ο ένας λέει, “απ’ την πυτιά”,
“για μένα,” λέει ο άλλος, “δεν είναι νόστιμο αρκετά”,
άλλος πάλι, “όπως πρέπει είναι το τυρί”,
ούτε δύο απ’ τους δέκα δεν συμφωνούν σε κάθε τι.
Κι όπως το τυρί, έτσι και τα βιβλία κρίνουν συχνά,
όποιος παρατήρησε ποτέ, αν το ‘κανε προσεκτικά,
αυτό βλέπει: για κάποιον “το βιβλίο είναι μακροσκελές”,
για τον άλλον “πολύ σύντομο”. “Όχι, τι μου λες”,
ο τρίτος λέει, “είναι τέλειο, καλογραμμένο, το ύφος τόσο γλαφυρό,
που τέτοιο βιβλίο έχει να γραφτεί πάρα πολύ καιρό
κι όπως αλήθειες περιέχει, ασύγκριτα καμωμένο”,
“όλα ψέμματα”, ο τέταρτος, “το βιβλίο είναι υπερτιμημένο”.
Και το βιβλίο και το τυρί, καλό αν είναι η και κακό,
έπαινο κι απαξίωση έχει, και είχε πάντα στον κόσμο αυτό.

Διαβάστε περισσότερα