Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Αφίξεις

Αφίξεις

Αφίξεις

Χρύσα Κοντογεωργοπούλου, «ΛΥΠΗ ένα φτερό», 24 γράμματα εκδόσεις, 2021

Κάποιος σκαλίζει τον Κήπο του μέσα Μου

 

Πάντως μπορεί να πιάσει πάτο η ερημιά

 όταν βουτάς με το κεφάλι στους ανθρώπους

Έφη Πυρπάσου, Ξενάγηση

 

Θεέ μου

 

πόσο βουνό ανεβήκαμε

για να

φτάσουμε

σε αυτόν εδώ τον βυθό

 

βλέπεις, πονάει πολύ η φαντασία όταν

κουνάει την ουρά της στους

ανθρώπους

 

δεν προλαβαίνουν να προβάλλουν

από χαραμάδες πόρτας που έμειναν κλειστές,

δυο μήλα ν’ ανθίζουν στο χαμόγελο να δεις

και άντε

να χτίσεις τώρα το γκρέμισμά τους.

 

Ε, ε, Κάποιος σκαλίζει τον Κήπο του μέσα Μου

 

Χλόης χόρτα άνθη

Αδέσποτα πετάνε από δω κι από κει έρχονται πάνω μου

Ία

Ρείκια

Ελλέβοροι

 

Δίπλα Πίσω Μέσα μου ∙

και τα άνθη σε πονάνε όταν φυσάει  πολύ

μέσα  σου

 

θέλω  να ερωτευθώ όλους τους έρωτες

όλες τις φωτιές θέλω  να τις καώ…

 

δε βαριέσαι…

κι ο θάνατος, μια βουτιά με το κεφάλι

στα βαθιά τ’ ουρανού

είναι.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις, Ραδιόφωνο Ποιείν

Νικόλας Άσιμος, «Τα τραγούδια», Εκδόσεις των Συναδέλφων 2020

Περιλαμβάνει άπαντα τα στιχουργήματα και τα τραγούδια του Νικόλα Άσιμου. Πρόλογος: Σωτήρης Παστάκας

 

VENCEREMOS

Αποκομμένος απ’ όλους κι απ’ όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ’ ακουμπά
στον παράξενό μου χρόνο.

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
να σ’ αγκαλιάσω να μ’ αγκαλιάσεις
να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
να σ’ αγαπήσω να μ’ αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι.
Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
στων προσώπων μας τις ζάρες.

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά
στου απέραντου την ψύχρα.

Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια
για βγες απ’ όξω απ’ τη συνήθεια
σύρε κι έλα να με λούσεις
κι ας είμαι της καθαρευούσης
να σ’ αγκαλιάσω να μ’ αγκαλιάσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι.
Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
ασυγκίνητο σ’ αφήνει.

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω, μωρέ
μ’ αυταπάτες πια δεν έχω.

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
να περπατάν σαν καβουράκια
πλάγια κι ακριβά τα χάδια
φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ’ ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Venceremos, Venceremos.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Πάνος Μπούσαλης, «Η κουδουνίστρα του ήλιου», εκδ. άπαρσις, 2021

Έξω από μένα

 

Έξω από μένα είμαι εγώ.

Μέσα μου, ρόλος που εποπτεύεται.

Απελπισία ένα ρούχο που καίγεται, ένα σώμα που πέφτει.

Κάποιοι σέβονται μόνο την απόσταση.

Αγαπούν το ξένο.

Κι όταν γίνεις κι εσύ ξένος λένε..

«αυτόν τον γνωρίζω καλά..»

 

`

*

Φωτογραφία

 

Ξυστά απ’ το φρύδι του φεγγαριού

ένα αεροπλάνο δραπετεύει απ τη νύχτα

Μια γρατσουνιά στο εύθραυστο γαλάζιο

Αιμορραγεί στη δύση ομορφιά

Ο πλάτανος ήταν εδώ πριν απ΄ την καμινάδα

Η καμινάδα ήταν εδώ πριν απ’ τα σύρματα.

Ο ουρανός, άλλοι λεν πως ήταν, πάντα εκεί

άλλοι, πως σήμερα μόλις τον επινόησε ένα σπουργίτι

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Αντρέας Τσιάκος, «Αίμα δανεικό», εκδ. Χαραμάδα, 2021

ΤΟ ΞΥΛΟ ΠΟΥ ΣΕ ΣΤΑΥΡΩΣΕ

 

Αλφαβητάριε

βγήκες από την ιεροσύνη

ράβοντας τα πρώτα λόγια

των Ευαγγελιστών

σταυροβελονιά

κβαντικός ψαλμός επουράνιος

έθος αθόρυβος

Εσύ

προπορευόμενη ποίηση

κύηση προφητευμένη

βρυσούλα ξενιτιάς

στην πλατεία του χρόνου

Εσύ

την καρποφόρα σου ερημία

έρημος αίρομαι

πελεκητής αγράμματος

στον κήπο των Ελαιών

πούλησα τα ξύλα μου

ύλη την ύλη ν’ αποκτήσω

μετράω

πόσα να ’ναι;

όσα να ’ναι

Ωσαννά.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Aντώνης Μπαλασόπουλος, «Λευκό στο Λευκό», εκδ. Ενύπνιο, 2021

VIII. Κατά τους εαρινούς μήνες
`
Στο εικοστό του έτος έπνιξε τον μήνα Φεβρουάριο
στον ύπνο του. Σήμανε την ώρα
του ασθενούς μηδέν, την ώρα του μειωμένου
φωτός, την ώρα της χλεύης
των πουλιών έξω απ’ το παράθυρο.
Η Άνοιξη έσκαψε
με χλοερά νύχια τους τάφους όπου ενέδρευε
η γλώσσα:
Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε
και έσφιγγε ο κλοιός των τοίχων
ἔπειτα ἐξ αὐτῶν πταρμὸς καὶ βράγχος ἐπεγίγνετο
και εντεινόταν εν τη απουσία μας
η φεγγοβολιά των άστρων
Όποιος πεθάνη σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει
και μετανάστευε στο αίμα μας η δική του Ιταλία
καὶ ἐν οὐ πολλῷ χρόνῳ κατέβαινεν
ἐς τὰ στήθη ὁ πόνος μετὰ βηχὸς ἰσχυροῦ
και βοούσε στ’ αυτί μας η ηχώ
απ’ τη φιδότρυπα του χρόνου.
Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
μεταφράσεις ραγδαία εξαπλώσιμες
σμίγοντας γενιές ανώνυμων οστών στη νήσο Χαρτ,
τὸν ᾽Αγρὸν τοῦ Κεραμέως εἰς ταφὴν τοῖς ξένοις.
Πώς χωρά τόσος θάνατος σ’ ένα μίλι χώμα;
Τώρα μπορούσα επιτέλους να γράψω,
πουθενά, πουθενά,
με τα ρωμαλέα φτερά της απόστασης, με το μαύρο πέπλο
πάνω στον παραλήπτη, με το ταχυδρομείο κλειστό,
με την απρόσμενη αύξηση του ρυθμού γεννήσεων
των ερωτηματικών
με τον εναλλασσόμενο ορίζοντα
όπου υπάρχω και δεν υπάρχω πια
με το μέλλον να ’χει μακρύνει τόσο
που δεν ξέρω αν έρχεται ή φεύγει
με τον υπερκαινοφανή αστέρα του παρελθόντος
υπό το βίαιο κράτος της βαρύτητάς του,
με την ασίγαστη έρημο, με το άσθμα
του απερίγραπτου.
Διαβάστε περισσότερα