Ἅγιος

Ας μην παραπονιέται η δασεία:

Το ογδόντα δύο φροντίσαμε

και έγινε ἁγία.

 *

Αἷμα

Ζωή

αἵματος

μηδέν ρέζους αρνητικό:

να δίνεις σ’ ὅλους,

μα από ελάχιστους

να παίρνεις.

*

Αἷμος

Μονίμως

αἱμασσόμενος

ἕνεκα

παρηχήσεως.

Απόδραση

Η ρώγα σου
μέσα απ’ το ρούχο
όταν εμφανίζεται
δελφίνι
απ’ το κοπάδι απόμακρο
σε ελιγμούς απρόβλεπτους
και
όλο
μου
ξεφεύγει.

*****

In vino veritas, in the morning terms and conditions apply

Δεν έχω μνήμη
άνδρα στο σούρουπο
αφημένε
ούτε τραγουδιστή φωνή
για να σου μολογήσω
πώς της ελαφίνας το κυνήγι
αναβλήθηκε οριστικά.
Ζέφυρε και κύμα
που αγάλι αγάλι πλησιάζεις
δεχόμενο τις πέτρες των παιδιών
απ’ την όχθη
για σας πλήθος
οι φωνές των αηδονιών
πού οι λάμιες
κάθε βράδυ
ημερεύουν
μέσα στα τσουκάλια
με το αίμα
το αχνιστό.
Ούτε τον ίσκιο
ούτε τα ονόματα
τόσων βουνών
τριγύρω μου θυμάμαι
γιατί
το οικείο
προκύπτει
απ’ τα άγνωστα χώματα
τυχαία
όταν τα πατάς
με την πετριά της λήθης.

Ένα γυναικείο ποίημα

Είπα θα γράψω ένα γυναικείο ποίημα
Πήρα όλα τα απαραίτητα, όλα τα εργαλεία
Έστησα τη σιδερώστρα
Έβαλα το σίδερο στην πρίζα
Άρχισα να γράφω

Άνοιξα και την τηλεόραση για να ξεφεύγει ο νους μου
Ανταπόκριση από την έρημο Γκόμπι της Ασίας
Ένας γενναίος πεζοπόρος, Έλληνας, τη διασχίζει γελαστός
Ταξίδι απαιτητικό, κατάκτηση μεγάλη
Το σώμα του τράβαγε να φτάσει στα όριά του
Μπορεί το τέντωμα αυτό των άκρων, η ακραία καταπόνηση,
αυτό να ήταν κι ο Προκρούστης στον δρόμο του Θησέα

Αυτά σκεφτόμουν και τέντωνα υπομονετικά τα ρούχα στις τσακίσεις
Προχώραγε ο εξερευνητής στην έρημο αργά, με κόπο
Κόπιαζα κι εγώ –βουνό τα ρούχα

Συνεχίζει την περιγραφή
Είναι, μας λέει, αντιμέτωπος
με απότομες εναλλαγές θερμοκρασίας
Κάνει πάντως και στην κουζίνα μου ζέστη πολλή
Σύννεφα και ατμοί
Μάλλον πρέπει να ρυθμίσω το σίδερο και
τις μεσόκοπες ορμόνες μου
σε μικρότερη ροή

Πόσο έχει άραγε το εισιτήριο για τη Μογγολία;

Λοιπόν, Καλό ταξίδι σου
Ξέρεις, εσύ είσαι τυχερός
Αύριο, μας λες, θα φτάσεις επιτυχώς στον προορισμό σου
Εγώ ατέρμονα κυκλώνομαι τους δρόμους μου
Ας πάω τώρα να διαβάσω τις οδηγίες του σίδερου
να βρω
– αυτό τουλάχιστον–
πώς κλείνει

ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Νύχτα φεγγαρόλουστη και αστροκεντημένη,
βλέμμα γλυκό του ουρανού κι αγκάλιασμα της γης,
μείνε αξημέρωτη μπροστά στο παράθυρό μου
χάδι του καλοκαιριού, ψιθύρισμα κι ανάσα,
στρατοκόπος ν’ αποτολμήσω και να χαθώ
στη μακρινή οδό των ονείρων χωρίς γυρισμό.

Νύχτα της καταφυγής και της αγάπης γέρμα,
λατρευτικός ναός με χάρες και υμνωδίες,
της προσμονής σκιά και της λαχτάρας δώμα,
γίνε αρχονταρίκι των μυστηρίων της χαράς,
ιερός βωμός για προσκύνημα και λατρεία,
τρισάγιο λειτούργημα λύτρωσης και ευλογίας.

Στις αγρύπνιες σου και το ησυχαστήριό σου,
στα καλντερίμια σου και τις κρυφές τις στράτες
διαβαίνουν κόρες όμορφες, παραμυθιών νεράιδες
με γρήγορο τρεχαλητό, με χάρη και με γέλιο,
που προλαβαίνουν της ροδαυγής το φέγγος
πριν γίνουν σκόρπισμα ηλιού και αναπνοή ανέμου.

Και στην παραπάνω μεσούρανη γειτονιά,
που τ’ άστρα έχουνε στήσει λαμπρό πανηγύρι,
τον έρωτα που δοξολογούν και ασημώνουν
η δική μου η νεράιδα πρώτη τον χορό κρατεί,
μαντήλι της αγάπης λικνίζει και με χαιρετά
στον όρθρο να προλάβω τους όρκους μου να πω.

Σκαρφάλωσε και γείρε εδώ στο παράθυρό μου
αγνάντι των πόθων κοντινό και της ελπίδας,
αγγέλων κρυφομιλητό και φτερούγισμα πλατύ
να φτάσει η νεράιδα μου μούσα και ξωτικό,
στην αγκαλιά σου, νύχτα του καλοκαιριού
να γείρουμε ζευγάρι στο λιόφωτο το πρωινό.

ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ 

Το βλέμμα καρφωμένο στον τοίχο

σκάβει τη νύχτα των διλημμάτων

Σκιές στους διαδρόμους

κουβαλούν βαρύ φορτίο σε στόματα – αγχόνες

έτοιμες να καταπιούν τον τελευταίο ήχο.

Κι οι λέξεις, ρίζες στον λαιμό

απέμειναν βουβές,

ακίδες μιας λευκής κορδέλας.

Λέξεις χοάνες,

περιμένουν την ανάδυση να πιουν νερό

να ξεδιψάσουν.