Υπάρχει μία συνθήκη που διαπερνά από την αρχή έως το τέλος τη νέα συλλογή της Ελένης Σακκά, “Ρωγμή στο βλέμμα σου”, από τις εκδόσεις Το Σκαθάρι. Πρόκειται για την σιωπή. Την εκούσια ή ακούσια σιωπή. Την σιωπή των άλλων, αλλά και την δική της. Σκέφτομαι πως το μεγαλύτερο μέρος της ζωής αφιερώνεται στη σιωπή. Σαν να πρόκειται για την στοιχειώδη κατάσταση της ύπαρξης. Δεν έχουμε, λοιπόν, παρά μόνο τις λέξεις και τη σιωπή μας. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν περιέχει και η σιωπή τους δικούς της κώδικες, το δικό της λεξιλόγιο. Μπορεί κανείς να το αντιληφθεί διαβάζοντας τη συλλογή. Αν και στις σελίδες της, η σιωπή μεταφράζεται συχνά ως πληγή. Η σιωπή είναι αποκύημα μοναξιάς ή απουσίας. Και οι μοναχικοί αναζητούν συνήθως άλλους μοναχικούς ανθρώπους για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Η απουσία ταυτίζεται συχνά με έναν ιδιότυπο θάνατο. Κοινός ο θάνατος  / κοινή και η Ανάσταση, γράφει σε ένα δίστιχο. Γιατί αναπόφευκτα, μετά από κάθε θάνατο, προμηνείεται μία ανάσταση. Μία ελπίδα -έστω και αμιδρή- ευτυχίας. Ή τουλάχιστον, ό,τι απέμεινε από την ευτυχία: Πώς να φυλάξω σε λέξεις / ό,τι … Συνεχίστε να διαβάζετε το Ελένη Α. Σακκά, «Ρωγμή στο βλέμμα σου», εκδ. Το Σκαθάρι, 2024 (Γράφει ο Γιώργος Σαράτσης).