Margarita Ferreras [1900-1964]

 

ΕΝΑΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

 

Ένας αδιάφορος άγγελος τις φτερούγες του ανοίγει

από σιωπηλά γκρίζα και ψυχρά μαβιά

και ανεβάζει τον Ήλιο σε ένα πύρινο δισκοπότηρο.

 

Στον γαλάζιο βωμό, γονατίζουν τα δέντρα.

Λαμποκοπά η προσφορά των κλαδιών

των γεμάτων από διάτρητες καρδιές.

 

Και  η Γη σε μια κραυγή από κρύσταλλο και φως

ανοίγει  το πάναγνο και πρωτόγονο σώμα της

γεμάτο από ουσίες πικρές.

 

Τρέχει στις γαλάζιες της φλέβες το χρυσό χαϊδολόγημα…

Πώς επιταχύνει τους χτύπους της η αγριεμένη  καρδιά!

 

[Pez en la tierra, 1932]

 

***

 

Elisabeth Mulder [ 1904-1987]

 

ΜΟΙΡΑΙΟ 

 

Ξέρω πως δεν πρέπει να σε βρω

όμως σε ψάχνω•

ξέρω πως δεν πρέπει να μ’ ακούσεις,

όμως σε εκλιπαρώ •

ξέρω πως δεν πρέπει να ‘ρθεις,

όμως σου κλαίω.

Εσύ δεν πρέπει ν’ αποκριθείς,

όμως σε καλώ,

ξέρω πως δεν πρέπει να σ’ αγαπώ,

σε αγαπάω όμως.

 

[ Paisajes y meditaciones, 1933]

 

 

 

***

 

Carmen Conde [1907-1996]

 

ΚΟΙΜΟΜΟΥΝ   

 

Κοιμόμουν, το ξημέρωμα χοροπηδούσε από τον έναν στον άλλον μου ώμο.

Στου ποταμού το κατηφόρισμα, έπλεε η σελήνη.

Τα μπρίκια της θάλασσας και τα ρόδα του κάμπου γέμισαν από κείνο το φως το δικό μου που ήταν όπως  ένα άλλο φως του ουρανού.

Στου ποταμού το κατηφόρισμα, η καρδιά μου.

Εγώ ήμουν στις λεύκες, όπως ο αγέρας την Άνοιξη.

 

 

[Brocal, 1929]

 

 

***

 

 

Concha ndez  [1898-1986] 

 

ΕΛΑ ΛΥΠΗ 

 

Έλα, Λύπη, αδερφή μου, που από μένα την ίδια έρχεσαι

γεννημένη των αιώνων, ή ίσως και των χιλιετηρίδων,

έλα να σκεπάσεις τις ώρες μου, γυμνές να μη νοιώθουν•

έλα να σμιλέψεις σε μπρούντζο των ονείρων μου την ουσία!

 

Μαζί σου τον βλέπω τον κόσμο, καλύτερο, πιο αληθινό •

εσύ δεν βάνεις κρύσταλλα σε τούτον τον ήλιο της ζωής

έτσι που καθώς καθρεφτίζεται να μας φαίνεται η αντανάκλαση

μια μεγαλοπρεπέστατη αλήθεια, ούσα μάταιη ή αυτόχειρας.

 

[Lluvias enlazadas, 1939]

 

***

 

María Teresa León [ 1903-1988]

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΔΕΙΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

 

Σώπα, καλό μου! Μη φωνάζεις, μη κλαις

μη φοβάσαι την κατάμαυρη νύχτα,

μην αρπάζεσαι από πάνω μου με τα ρίγη σου

σαν κάποιος που ‘δε ένα λιοντάρι στην πυκνωσιά

και τον σκιάζουν τα μάτια που γυαλίζουν.

 

Και ονειρέψου τα χρυσά αγγελούδια-

κοιμήσου, κοιμήσου, μικράκι μου!

Με την καρδιά σου γινόμενη   μια τρυφερότητα

στις στροφές ρίξε  κι άλλη γλυκύτητα –

νανούρισμα που ομοιοκαταληκτεί με  την  αγάπη!

 

Η φωνή πλέον δεν αντηχεί

τους φόβους μερώνοντας

του παιδιού-αυτή είναι η λύπη του!-

που στους ουρανούς τις αγάπες του

ο Θεός τού ‘χει πάρει ετούτη τη νύχτα

που τα Χριστούγεννα φέρνει.

Και δεν ησυχάζει στη θεοσκότεινη νύχτα

του μικρού παιδιού ο φόβος

πως απ’ την  τριανταφυλλιά την ανθισμένη,

το τριαντάφυλλο,

o κλαδευτής το  έχει πάρει.

Το ανελέητο δρεπάνι που θερίζει

καλά και κακά ανεξαιρέτως

δεν έχει δει πως κόβοντας τα μπουμπουκάκια

ξέραινε την τριανταφυλλιά.

 

***

 

 

Manuéla pez García [1910-2005]

 

TO ΑΣΤΕΡΙ ΚΑΤΕΒΗΚΕ

 

Το αστέρι κατέβηκε

να πιεί στο ποτάμι

μια  γουλίτσα, δύο-

τα κρίνα ήπιε!

Το αστέρι βάλθηκε

να χτενίζει τις μπούκλες του

με το  χρυσό το χτενάκι

που ‘ναι των νάνων.

Αϊ, τα μαλλιά του

σαν φωτιά ζωντανή!

Κολυμπούσαν οι κύκνοι

τρέχαν τα νήπια

στα χέρια κρατώντας

τους θέρους τις δάδες,

και τ’αστέρι , γλυκό,

τα δαχτυλάκια του φίλησε

ρίχνοντας στο ποτάμι

το χρυσό το χτενάκι.

 

[ Caminito de papel, 1987]

 

***

 

Ernestἰna de Champourcín [1905-1999]

 

Ο ΔΙΑΦΑΝΟΣ ΤΟΙΧΟΣ

 

Μυρίζει ήλιο και ρετσίνι.

Ψηλώνει το πεύκο σημαδεύοντας

έναν ουράνιο στόχο.

Το πρωινό μετέωρο

σε έναν κήπο αλαργινό,

ένα χαμένο ρόδο

που αρωματίζει την ανάμνηση.

 

Να ολοκληρώσω το ποίημα;

Να το αφήσω τρεμάμενο

όπως ζωντανό τριαντάφυλλο

κρεμασμένο απ’ τον ίσκιο του.

Η σιωπή φτερουγίζει.

Κάποιος να με γυρέψει έρχεται

και αιωνιότητα μυρίζει

για ένα μόνο λεπτό.

 

[La pared transparente, 1984]