Τραγούδια από την ομώνυμη μουσικοθεατρική παράσταση που παρουσιάστηκε στο Αμφιθέατρο της Πανεπιστημιούπολης στις 11 Μαΐου 2008 στα πλαίσια της γιορτής των Ελευθερίων της Κομοτηνής. Λαμβάνουν μέρος η Χορωδία Κομοτηναίων και η Χορωδία του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Τραγουδούν και παίζουν οι: Γιάννης Ζερβίδης (Ήλιος), Σταύρος Παυλίδης, Χρήστος Χατζηπέμου, Τάκης Χαμπογιάννης και Βαλάντης Καπουρελάκος (Άνεμοι), Λεύκη Σαραντινού (Κορίτσι), Σούλα Κυρατζόγλου (Γυναίκα) και Θανάσης Γκαϊφύλλιας (Αφηγητής).

Με το έργο αυτό άρχισα να ασχολούμαι από το 1972 και τότε ο Πατσιφάς μου είπε πως δύσκολα θα δώσει την άδειά του ο Ελύτης.. Ούτε στον Σταύρο Ξαρχάκο είχε δώσει. Ήμουν στενός φίλος με την Μαλβίνα Κάραλη… παρακολουθούσε τότε στο σπίτι μου που το παίδευα και μου λέει: “Πάμε να βρούμε τον Οδυσσέα, είναι φίλος μου”…”είσαι τρελή” της έλεγα εγώ αλλά εκείνη επέμενε! Πήγαμε λοιπόν στη Σκουφά, εκεί που ήταν το σπίτι του, χτυπάμε την πόρτα του διαμερίσματός του, μπροστά η Μαλβίνα και πίσω εγώ με το τζάκετ, με μακρυά μαλλιά και γένια και ξαφνικά ανοίγει την πόρτα, βγάζει το κεφάλι του ο Ελύτης και με έντονο ύφος λέει: Τι θες εσύ; Οδυσσέα θέλουμε να σε δούμε …έφερα ένα φίλο μου, λέει η Μαλβίνα. “Να μου λείπει” λέει ο Ελύτης και κλείνει την πόρτα… (γέλια) και έτσι εγκατέλειψα εκείνη την προσπάθεια!… 
…Εκείνο το διάστημα ερχόταν στο σπίτι μου και τα έβλεπε όλα αυτά και ο αείμνηστος Δημήτρης Λάγιος. Μετά από χρόνια, όταν εγώ είχα φύγει από την Αθήνα, ο Λάγιος θα το μελοποιήσει (1982). Οι ενστάσεις μου για την εργασία του Λάγιου είναι ότι αυτό το έργο είναι ένα ποίημα. Ένα ποίημα! Δεν έχει δηλαδή τίτλους στις σελίδες… Αρχίζει με τη λέξη Ήλιος και τελειώνει με τη λέξη Ηλιάτορας. Ανάμεσα δεν μπορείς να παρεμβάλλεις ή να παραλείψεις τίποτα… αν αφαιρέσεις κάτι χάνεται το νόημα. Ο Λάγιος για τις ανάγκες της δισκογραφίας αφαίρεσε κομμάτια, έκοψε ένα ποίημα στα δύο και το έκανε δύο διαφορετικά, έδωσε τίτλους… όλα αυτά με το πέρασμα του χρόνου με έκαναν να το ξαναδώ και σιγά-σιγά το έφτιαξα έτσι ακριβώς όπως το οραματίστηκα από την πρώτη στιγμή. Ολόκληρο και ακέραιο. Και υποθέτω πως έτσι θα το ήθελε ο ποιητής. Απορώ, πως ενώ ήταν εν ζωή ο Ελύτης, έδωσε την άδειά του να γίνει κατακερματισμός του ποιήματός του, για χάριν της δισκογραφίας… απορώ… τέλος πάντων”.
Θανάσης Γκαϊφύλλιας