“Άφησα τα πόδια μου στην άμμο”.

Θύμωσα γιατί δημιούργησα έτσι ίχνη.

Αλλά μετά σκέφτηκα ότι στην άμμο

όλα είναι εφήμερα

και γρήγορα δίχως ίχνη θα μπορέσω να φτιάξω νέα.

Άλλωστε στον αέρα είναι το ταξίδι

κι όχι στην προσγείωση.

Και τότε ενθάρρυνα τον αντίπαλο

να πετάξει κι αυτός ψηλά

για να μπορώ κι εγώ να υπάρχω.

Δε με νοιάζουν οι κορυφές.

Είναι ακίνητες

σαν αυτούς που εξουσιάζουν.

Εγώ έχω μάθει να κινούμαι

ελεύθερος από χειραψίες και μέταλλα.

Γι’ αυτό γρήγορα θα βγάλω απ’ το λαιμό

κι αυτό το χρυσάφι.

Με φορτώνει βάρος

κι εγώ θέλω να είμαι ελαφρύς.

Ελαφρύς σαν αυτόν που κάνει απλώς το καθήκον του.

Ελαφρύς σαν τα παπούτσια που μου στέρησαν.

Ελαφρύς σαν τα 21 γραμμάρια της ψυχής μου.

Μόνο έτσι θα μπορώ να μιλάω ελληνικά, αγγλικά, ιαπωνικά

και όλες τις γλώσσες του κόσμου

λέγοντας ο.τι να ‘ναι

με την αλήθεια μου

χορεύοντας ζεϊμπέκικο στον αέρα.