Κύριε, πόσο οι εύθραυστες μας απολαύσεις είναι ρηχές,
πόσο ξινή η γεύση που αφήνει μετά τη γλύκα η πεθυμιά,
πόσο υπόκεινται συχνά στις ανεπαίσθητες της Τύχης αλλαγές,
πόσο γοργά αναλώνονται, όπως το χιόνι στη φωτιά.
Αφού στη ζωή αυτή είναι μάταιες, όλες οι ηδονές που θα γευτείς,
Κύριε, δώσε μου τη δύναμη, που σε κάνει να τις περιφρονείς.

Πόσο όμορφες μοιάζουν, όταν η ανάγκη σε κάνει να ποθείς,
πόσο απεχθείς, όταν η καρδιά τις έχει όποτε θελήσει,
πώς για ό,τι έχει κατακτηθεί, φαίνεται να μην άξιξε τόσο να βιαστείς
κι όπου το άπληστο μυαλό γι ακόμα πιο πολλά θα λαχταρήσει.
Αφού στη ζωή αυτή είναι μάταιες, όλες οι ηδονές που θα γευτείς,
Κύριε, δώσε μου τη δύναμη, που σε κάνει να τις περιφρονείς.

Ποιός πρίγκηπας είναι τόσο τρανός, που δύναμη να μη ζητήσει κι άλλη,
ποιός άνθρωπος τόσο πλούσιος, που ακόμα πιο πολλά να μην επιθυμήσει,
σε ποιόν έδειξε ποτέ η Τύχη τέτοια εύνοια μεγάλη,
ώστε την ηρεμία στην ψυχή να του δωρίσει.
Αφού στη ζωή αυτή είναι μάταιες, όλες οι ηδονές που θα γευτείς,
Κύριε, δώσε μου τη δύναμη, που σε κάνει να τις περιφρονείς.

Σονέτο 14 από τον κύκλο σονέτων “Astrophil and Stella”

Αλίμονο, δε νιώθω, φίλε μου, πόνο αρκετό να με παιδεύει,
καθώς στο στήθος γύπας πιο σφοδρός μου σκίζει την καρδιά,
απ’ ότι εκείνου, που ‘κλεψε πρώτος τη φωτιά,
ενώ ο Έρωτας όλη του τη φαρέτρα πάνω μου ξοδεύει.

Χρειάζεται και συ, με λόγια, σαν καθάρσιο, πικρά να προσπαθείς,
να με πληγώνεις πιο πολύ, λέγοντας πως η λαχτάρα μου αυτή,
στο βούρκο με τις σκέψεις τις κακές, βυθίζει την καλή μου την ψυχή,
που τελικά οδηγούν στο δρόμο της καταστροφής;

Αν είναι αμαρτία αυτό, που τη δύναμη του χαρακτήρα προωθεί,
και στηρίζεται σε λόγια αληθινά και πράξεις πιστές,
με την παρουσία του νου και δε φοβάται παρά μόνο τη ντροπή,

αν είναι αμαρτία, που σταλάζει στις σταθερές καρδιές,
μίσος, για κάθε ένα που είναι φαύλος, άστατος, ρηχός,
τότε ναι, η αγάπη είναι αμαρτία κι εγώ εννοώ να ‘μαι αμαρτωλός.