«Στὴν ἀρχὴ τοῦ ταξιδιοῦ», ἔτσι τιτλοφορεῖται ἡ πρώτη ποιητικὴ συλλογὴ τῆς Ἀναστασίας Κλώνη. Ἤδη ἀπ’ τὸν τίτλο ὑποδηλώνεται ἡ πρώτη ποιητική της προσπάθεια καὶ ἡ ἔναρξη ἑνὸς μακροῦ κι ἐπίπονου πνευματικοῦ ταξιδιοῦ ποὺ βρίσκεται μόλις στὴν ἀρχή του. Ἐν προκειμένω πρόκειται διὰ λυρικὸ ταξίδι, ἴσως καὶ κάτι παραπάνω, ὁ χρόνος θὰ τὸ δείξει…

Δυστυχῶς το βιβλίο ξεκινᾶ μὲ μιὰ σύντομη εἰσαγωγή, ὁλότελα ἀχρείαστη. Βέβαια δι’ αὐτὸ ὑποπτεύομαι, ὅτι εὐθύνονται οἱ ἀγαπητοὶ ἐκδόται, ποὺ ὅλο καὶ συχνότερα ἀπαιτοῦν ἀπ’ τοὺς ποιητὰς νὰ συμπεριλαμβάνουν στὸ ἔργο τῶν μία εἰσαγωγὴ διὰ νά ‘ρθοὺν τάχα μου σὲ πρώτη ἐπαφὴ μὲ τὸ κοινό. Κι αὐτὸ πλέον γίνεται τάσις… Νὰ λείπουν, παρακαλῶ, τέτοιες φλυαρίες. Καὶ νὰ λείπουν τοιούτου εἴδους παρεμβάσεις τῶν ἀτέχνων ἐκδοτῶν στὴν τέχνη τῆς ποιήσεως. Ἀρκεῖ τὸ ἔργο, ὡς εἶναι, διά <<τὴν πρώτη ἐπαφὴ κι ἐξοικείωση>>. Γιατί, ὅταν ξέρω, ἐξηγῶ, κι, ὅταν ἐξηγῶ, ψυχραίνομαι, ποὺ λέγει κι ὁ ποιητής. Ἂς κρατήσωμε τὴν φλόγα ὅσο δυνάμεθα.

Καὶ τὰ 33 ποιήματα τῆς συλλογῆς κινοῦνται στὸν ἴδιο θεματικὸ χῶρο, τοῦ ἔρωτος. Πρόκειται κατὰ κύριο λόγο διὰ λυρικὴ ποίηση σὲ μία στρωτή, ἁπλή, σημερνὴ δημοτική. Δυστυχῶς ἡ ροὴ τῆς ἀνάγνωσης ἐπιβραδύνεται λόγῳ τῆς ἔλλειψης ἐκθλίψεων, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ δύναται νὰ παραβλεφθεῖ.

Ὁ ἔρωτας παρουσιάζεται στὶς διάφορες διαθέσεις του (ἀποδοχή, ἀπόρριψη, φλεγόμενος πόθος, ἀπογοήτευση). Λαμβάνουμε, λοιπὸν, μιὰ εἰκόνα τῶν πολλαπλῶν ἀποχρώσεων τοῦ θείου αὐτοῦ συναισθήματος. Δίδεται ἡ ἐντύπωση, κυρίως λόγῳ τοῦ τελευταίου ποιήματος τῆς συλλογῆς (<<Μαζί σου>>, σελ.43), ὅτι παρακολουθοῦμε μία ἔντονη ἐρωτικὴ περιπέτεια τῆς ποιήτριας καὶ τὸ βιβλίο ποὺ κρατᾶμε στὰ χέρια μας ἀποτελεῖ ἀπόσταγμα σοφίας αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας.

Μαζί σου (σελ.43)

Ήξερα πως αυτά τα λίγα λεπτά

μαζί σου

θα έμοιαζαν ατέλειωτο ταξίδι,

ξεκινώντας διστακτικά,

για να φτάσω στην κορυφογραμμή σου

κι ας έχω γεύση πικρή.

 

Αὐτὰ τὰ δείγματα σοφίας, τὰ ἐντοπίζουμε στὰ ἀξιολογότερα ποιήματα τῆς συλλογῆς (Ἄηχη νότα ψυχῆς, Γλυκὸ τοῦ κουταλιοῦ, Ἀντηχῶ, Βάλς, Μὰ εἶναι ποὺ δὲν πρέπει, Μαζί σου). Πρῶτον, παρατηρεῖται ἡ ἀποδοχὴ τῆς θνητότητας τοῦ ἔρωτος. Τὸ ταξίδι αὐτὸ εἶναι πεπερασμένο, ἀλλὰ δι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τον λόγο φέρει ἰδιαίτερη ἀξία. <<Ἡ σφραγῖδα τοῦ θανάτου δίδει ἀξία στό <<νόμισμα>> τῆς ζωῆς>> (R. Tagore, Stray Birds) καὶ δὲν πρέπει νὰ τὸ ξεχνᾶμε πότε. Καὶ δεύτερον, τὸ φαντασιακὸ στοιχεῖο, ποὺ φέρει κεντρικὴ θέση σὲ πληθώρα ποιημάτων τῆς συλλογῆς, φαίνεται ν’ ἀποτελεῖ τὴν κινητήριο δύναμη τοῦ ἔρωτος.

 

Γλυκό του κουταλιού (σελ.24)

 

Ήρθα στον ύπνο σου τριαντάφυλλα να κόψω,

να φτιάξω γλυκό του κουταλιού,

…για να δέσει στο βαζάκι το γλυκό,

άναψα τα φώτα του ουρανού σου…

 

Αυτὴ η δύναμη εξωραΐζει.

 

*

Ανοιξαντάρια (σελ.26)

 

…μυρίπνοα και χρώματα

πλημμυρίζουν των ανθρώπων τις γκρίζες σκιές.

 

Κι αὐτὴ θεοποιεῖ.

 

*

Στην παλέτα με τα χρώματά του (σελ.32)

 

…Το χρυσάφι του ουρανού του,

ένα δέντρο από αστέρια,

που είναι ως τη ρίζα χιονισμένα…

 

Ὁμολογῶ ὅτι ἡ ἐρωτικὴ θεματική της συλλογῆς ὑπηρετεῖται ἐξαιρετικὰ ἀπ’ τὸν ῥιμαδόρικο στίχο τῆς ποιήτριας.

 

Βαλς (σελ.40)

 

Χορεύεις βαλς με τους αστερισμούς

…απαριθμώντας πειρασμούς

 

Ἡ ῥίμα προσδίδει ἕναν παιχνιδιάρικο τόνο στὴν ἐρωτικὴ ἀτμοσφαίρα τοῦ ποιητικοῦ της κόσμου καὶ φαντάζει σὰν πρόσκληση πρὸς τὸν ἀναγνώστη νά <<μπεῖ>> κι ὁ ἴδιος στὸ χορὸ τῆς ἐρωτικῆς διάθεσης ποὺ ἔχει στήσει ἡ ποιήτρια.

 

 

Οι Χορδές των Δέντρων (σελ.11)

 

…αργεντίνικο σκοπό

…οι ψυχές στον ίσκιο τους χορεύουν

 

 

Ἐπίσης ἡ συλλογὴ βρίθει ῥομαντικῶν μοτίβων, ὅπὼς προσωποποιήσεις ἀντικειμένων τῆς φύσεως κι ὄχὶ μόνον καὶ τὴν συνοδοιπόρο φύση στὸν πόνο τῆς ἐραστοῦ.

 

Διόλου εὐκαταφρόνητη, λοιπὸν, ἡ πρώτη ποιητικὴ συλλογὴ τῆς Ἀναστασίας Κλώνη. Μάλιστα θά ‘λεγα ὅτι ἀρκετὰ ποιήματα τῆς συλλογῆς ἀποτελοῦν ἄξια λόγου δείγματα λυρικῆς ποιήσεως τῆς σύγχρονης ἐποχῆς ἀπὸ μία ἄκρως εὐαίσθητη, ῥομαντικὴ φύση. Ἐλπίζουμε νὰ ἰδοῦμε τὰ ἑπόμενα ἔτη κι ἄλλες πτυχὲς καὶ θεματικὲς τοῦ ἔργου της.