Τρελή με βούλα, τι βούλα; αυτοκρατορικό χρυσόβουλο, πες καλύτερα, σίγουρα πράγματα, δεν υπάρχει άνθρωπος στο σχολείο να μην της αναγνωρίζει την ύψιστη αυτή τιμή. Ασφαλώς και πρόκειται για τιμή, εδώ που τα λέμε δεν είναι λίγο να ‘χεις απογειωθεί απ’ την πραγματικότητα και να παραμένεις στα συννεφάκια σου χρόνια ολόκληρα, αν μη τι άλλο πρέπει να ‘σαι άριστος αεροπτεριστής.

Απ’ την πρώτη στιγμή κιόλας μας έκανε άνω-κάτω, τι πρόγραμμα μαθημάτων, τι συνελεύσεις του συλλόγου, πανταχού παρούσα με τις ατέρμονες απαιτήσεις της. Σιγά μην άφηνε όρθιους μαθητές και γονείς, σωστός οδοστρωτήρας εθνικών οδών. Τα προσόντα της; Πρώτα-πρώτα η διαπεραστική φωνή της, ικανή να φτάσει μέχρι τις πύλες του Άδη, μετά το κενό βλέμμα της και τέλος το χαμόγελο-γκριμάτσα, με τις άκρες των χειλιών να χαιρετίζει όποιον άμοιρο βρίσκει στον δρόμο της. Ποιος είναι αυτός ο δρόμος; Αδύνατο να υποψιαστώ, απαιτούνται ικανότητες αεροπτεριστή για τέτοιες διαγνώσεις. Καθόλου περίεργο που δεν άργησε να ξεκινήσει ο χαρτοπόλεμος αναφορών και μηνύσεων, η γενικευμένη δυσαρέσκεια δεν είναι σπάνια στην εκπαιδευτική κοινότητα, μήπως είναι σε άλλους χώρους;

Να πούμε την αλήθεια, αντιπαθητική δεν είναι, γιατί οι προθέσεις της παραμένουν αστυνομικό μυστήριο, είναι απλά αφόρητη κάθε που ανοίγει το στόμα της να σχολιάσει τα πάντα, ατενίζοντας το υπερπέραν και μειδιώντας αρχαϊκά. Τώρα ποιος κρίνει ποιον και γιατί; να ένα ερώτημα που αφορά όλους μας. Και πόσο δύσκολη είναι η διάκριση μεταξύ ατομικότητας και συμπεριφοράς; πόσο μάλλον μεταξύ εκτίμησης και βεβαιότητας. Στο κάτω-κάτω μαριονέτες άλλων δεν είμαστε όλοι, ξέρουμε άραγε πού πάμε και τι μας περιμένει; Η ζωή είναι έκπληξη, δηλαδή πέρα απ’ την πλήξη, ευχάριστη, δυσάρεστη… σ’ ένα μπαρ έλεγε κάποιος: η ζωή είναι ντομάτα/ή την τρως στο πιάτο/ή την τρως στη μάπα. Η νεοελληνική κοινωνία είναι βαφτισμένη στον έμμετρο λόγο, εδώ πρέπει να υποκλιθεί σύσσωμη η ανθρωπότητα. Όπως και να ‘χει, ζωή κάποτε δεν ήταν οι άνθρωποι και τα άλυτα προβλήματά τους, αλλά το νερό και τα πετρώματα, αργότερα τα φυτά και τα ζώα. Έτσι η ανθρώπινη τρέλα μοιάζει με σωματίδιο της ύλης μπροστά στη διαδοχή των κοσμικών αιώνων, ενοχλητική μεν, βασανιστική μέχρι καταστροφής, ούτως ή άλλως μια ενόχληση στη φύση δεν είναι ο άνθρωπος; πανθομολογουμένως επικίνδυνων διαστάσεων αν κρίνει κανείς απ’ τα τεράστια οικολογικά ζητήματα.

Ένα σχολείο τώρα τι άλλο μπορεί να ‘ναι παρά μια φωτοτυπία του ευρύτερου ανθρωπογενούς περιβάλλοντος, δε λέω φυσικού γιατί η φύση στις μεγαλουπόλεις περιορίζεται συνήθως σε κάποιες γλάστρες στο μπαλκόνι, άντε και σε καμιά γάτα ή καμιά εκφυλισμένη σκυλίτσα στον καναπέ.  Μες στην επικών διαστάσεων χυδαιότητα που ζούμε, το να ‘ναι κάποιος αθεράπευτα ενοχλητικός, όχι χυδαίος ή κακόβουλος, είναι μικρό πταίσμα, ίσως και μια περίπτωση για ενασχόληση ειδικών. Πάντως ο κλάδος των εκπαιδευτικών διαθέτει πολλές τέτοιες περιπτώσεις, πράγμα που δικαιολογεί ως ένα βαθμό και την πεισματική άρνησή τους για αξιολόγηση, αυτό είναι μια καραμέλα που πιπιλιέται εδώ και χρόνια. Ποιος θα αξιολογήσει ποιον και πώς παραμένει ένα θέμα για μεταφυσικό στοχασμό. Για να μη μακρηγορώ, καθένας είναι άξιος των λόγων και των έργων του, ποτέ των προθέσεών του, για να θυμηθούμε λίγο και τον Ησίοδο. Η συνάδελφος λοιπόν, ανεξάρτητα από τις προθέσεις της (υπάρχουν φορές που ούτε εμείς οι ίδιοι ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε, μιλάμε ή πράττουμε απλά για να γλιτώσουμε απ’ την ανία ή τον φόβο του κενού) απ’ τα λόγια και τα έργα της κρίνεται. Έλα όμως που τα έργα των εκπαιδευτικών είναι τα λόγια τους…