Επανάληψη
Στη γειτονιά του γλάρου εκεί που λιώνει το σί-
δερο καυτό από το οξυγόνο και στάζει ο Θεός
το μπλε και κίτρινο ο άνθρωπος, σε θάλασσα
μικρή που γερανοί φορτώνουν, περνάω απένα-
ντι διαρκώς κλεφτά κοιτώντας σκοινιά και γά-
ντζους και μαύρη πίσσα….
Τύχη
Χιλιάδες πόδια στους ίδιους δρόμους
όλα πατούν
άλλα σκοντάφτουν
κάποια λασπώνονται
λίγα την βγάζουν καθαρή.
Επιστρέφω
Όλο το βράδυ
η πόρτα ανοίγει ελαφρά
από τον αέρα
ανοίγει και κλείνει ελαφρά
από τον αέρα
κάπου κάπου τρίζει
τότε ένα πουλί
στο πόμολο πετά τρομαγμένο
και επιστρέφει
ο αέρας φυσά
το σκοτάδι πέφτει.
Ταξιδεύοντας
Δεν θα πάμε.
Το ξέρω.
Σε κάποια ναι. Δύο , τρία . Ίσως. Το πολύ.
Στα άλλα όχι. Σίγουρα όχι.
Τα ταξίδια εννοώ
αυτά πού κάθε βράδυ
σχεδιάζουμε γελώντας
και περνάμε όμορφα
και σ΄ αγαπώ ακόμα
κι όταν στις λεπτομέρειες διαφωνούμε
μα στο τέλος συμφωνούμε
και ξέρω πως ξέρεις κι εσύ
ότι δεν θα πάμε σε όλα
όχι τουλάχιστον σε όλα.
Και περιμένω με χαρά αDόψε
και πάλι το επόμενο ταξίδι
να σχεδιάσουμε ,το δικό μας
αυτό πού δεν θα πάμε.
Σιωπηλά έσβησε
Στήριξε το χέρι του
και πάνω του ακούμπησε το αριστερό του
πρόσωπο
με το δεξί έσπρωξε τη σκέψη εκείνη
που κούρδιζε στο μυαλό του φόβο
η καρέκλα του καφέ ξύλινη
και αυτός ριγμένος πρόχειρα
σαν μισοάδεια σακούλα πλαστική
σιωπηλά έσβησε το τσιγάρο
σηκώθηκε αβέβαια
κούμπωσε το κορμί του σφιχτά στο πανωφόρι
γύρισε τη πλάτη κι ανέβηκε το πρώτο σκαλί
η σκάλα γυμνή σκέτο τσιμέντο
συνέχισε αργά και τέλος δεν είχε
ένα σκυλί γάβγισε επαναληπτικά
Πίσω στο πάτωμα
απόμεινε
ένα κουμπί.
Μόλις σήμερα, έπειτα από σχεδόν 3 μήνες σταμάτησε η διαρροή πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού. “Ηχο από νερό” μόνο στα βιβλια.
Καλή μου Έφη
(συχώρεσε μου την οικειότητα , αλλά
θα καταλάβεις )
Είναι ν’ απορείς με το πόσο γειτνιάζουν
τα συναισθήματα των ανθρώπων
από διαφορετικούς κόσμους .
Ποιος σατανάς σε έβαλε να γράψεις
την ” Επανάληψη”????
Ποιος σου είπε να χωθείς σε
Γλαρογειτονιές !!!!
Ποιος σου ψιθύρισε πως ο
“ήχος από νερό” όταν το κοράκι
το σχίζε , με χιλιονανούρισε
με χιλιοκοίμισε κατάκοπο
από σχοινιά και γάντζους
και πίσσα στο πετσί
μέσα σε μια θάλασσα
που με περίμενε
κίτρινη πορτοκαλί
μα στο τέλος
πάντα γαλάζια .
Να είσαι πάντα καλά
Ποιήματα που είναι όντως ποιήματα. Η Καλογεροπούλου ανεβαίνει κι άλλο. Πάντα τέτοια.
Απλές καθημερινές εικόνες που μετουσιώνονται μοναδικά από τη φαντασιακή λειτουργία της ποιήτριας. Καθαρή ποίηση που καταφέρνει να σου αφήνει. Η εικόνα με το κουμπί και το υπονοούμενο που αφήνεται εξαίρετη ποιητική σύλληψη.
Και φυσικά μια ποιήτρια [από τις ελάχιστες] που αναφέρεται στην «ανάγκη» του έρωτα (των) δυο («διαφορετικών» όμως) ανθρώπων – και ότι αυτό σημαίνει – απαλλαγμένου από τη φαντασία (άρα την πλάνη και το ψέμα δλδ το κακό παραμύθι) της ταύτισης τους (πέρα ίσως από κάποιες στιγμές).
Ξεκινώντας να διαβάζω το τελευταίο (το οποίο είναι από τα ποιήματα που σου μένουν) το διάβαζα έτσι
«Στήριξε το χέρι του
και πάνω του ακούμπησε το ΑΡΙΣΤΕΡΟ του
πρόσωπο
με το ΔΕΞΙ έσπρωξε τη σκέψη εκείνη
που κούρδιζε στο ΜΥΑΛΟ του ΦΟΒΟ»
… για να είμαι ειλικρινής περίμενα να ακολουθήσει κάτι σχετικό με τα τρέχοντα πολιτικά δρώμενα. Δεν ξέρω αν και η ίδια είχε τέτοια πρόθεση. Σε κάθε περίπτωση, είτε ενσυνείδητα είτε (κυρίως τότε) ασυνείδητα, όταν το ποίημα ανοίγει τόσο διάφορους (και όχι αδιάφορους) δρόμους στον αναγνώστη η δόξα ανήκει στον ποιητή.
ευχαριστώ ιδιαίτερα το ποιείν και τον Σωτήρη Παστάκα για την φιλοξενία.