Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Σαμποτάζ ξανάνο στο Σωτήρη και στα “άλλα παιδιά”

Τραγούδα, φίλε μου! Τραγούδα ώσπου
το λαρύγγι σου γυαλόχαρτο να γίνει!
Εισ’ ο Μπονάνζας των ντεσπεράντος
και των σκονισμένων, γηραιών πια ανταρτών:
πετάνε όλοι τα καπέλα τους ψηλά
όταν τραγουδάς, κι ας μη προλάβαν εκείνοι
το Happy-End-Express να σαμποτάρουν.
Περιμένουν τη νέα γενιά ουρανοπορθητών
με μάτια λεϊζερ και μαλλιά τυρκουάζ.

Δεν ανήκεις κι εσύ στο νέο γένος αυτό;
Γιατί δεν τραγουδάς κι εσύ το δικό σου άσμα;
Τι στραβοκαταπίνεις τα λόγια σου; — αϊντ’!
Έλα! Τίναξε το καπέλο σου μαζί μας στον αέρα!
Χώρεψε! Ούρλιαξε! — Βγαλ’ τ’ από μέσα σου, το γαμημένο!
Τραγούδα το τραγούδι του νέου σαμποτάζ
μπας και πετάξουν τα σομπρέρο μας ξανά.
Το επόμενο τραίνο δεν αργεί. Μέχρι τότε ‘μεις
πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια μας,
να πιάσουμε δουλειά. — και μετά
το τραγούδι θα εξαπλωθεί σα πυρκαγιά.

περισσότερα »

Μήδεια

Χα χα στο σκοτάδι σου, γρατζουνώ στίχους
Στα χείλια σου, ζεσταίνω αίμα –
και σε φιλώ στο ικρίωμα.
χιονιάδες,
Σε κάθε σου λέξη.
Αγαπημένε, λέξη έκλαμψη
έκπαγλη για μένα συζήτηση χτες, που όλοι σε γνώριζαν μέσα από τη φήμη του ποιητή και τα συναπαντήματα κάποιας μαντάμ ορτάνς
Αγαπημένε, λέξη η ίδια έκπαγλη ως ωροβολίδα, πατά στιγμές στο σκοτάδι και τις σβήνει, μετά τίποτα, καθαρός ουρανός μ’ αστραπές που κοιμούνται
«κοιμούνται», πόσο αστραφτερά μαχαίρια κόβει τούτο το ρήμα
Πλένει το σώμα

σ’ αγκαλιάζω ρήμα-φρίκη,
‘-ο δράκος, τότε’, στο παραθύρι των παιδικών χρόνων
Μακέλεψε ένα ένα τα παιδιά του,
Μήδεια κι εγώ,
Σου προσέφερα στίχους,
Ικέτεψα τα στερνά μου να σου μιλήσουν
Τα κύματα να κατευνάσουν την καθάρια αγάπη σου,
Τα στιλέτα-τακούνια μου να σε χτυπήσουν ακαριαία στην πιο φριχτή σου ουτοπία
συνάντησα ανοιχτά τα φυλάκια της οδού, μπήκα μέσα, έβαλα παντόφλες, έστρωσα ταβάνια με προβιές, πήρα το σκοινί,
Κρεμάστηκα σ’ έναν αμνό, πέρασα, βγήκα έξω,
Στάθηκα απέναντι
Έσκουψα,
Σκίστηκα σα χαρτί με παλιές στιγμές
Γρύλισα τα λεπτά που μου χάρισες
Πείνασα, έκραψα, νεκρώσιμα βάρεσα τούμπανα
Γύρισα,
Κοίταξα,

Κανείς.
Τότες φοβήθηκα θάνατε το πού σου το κράτος.
Μακέλεψα
Τα στήθια μου τότες. Μη ματαμετανιώσω και βυζάξω ελπίδες.
Και τα παιδιά μου τα πέταξα ψηλά στον αγέρα.
Μου έκλεισε το μάτι ο άνεμος,
Με μια σκόνη.

30-01-2008

περισσότερα »

Στον καιρό του ‘90

Πιτσιρίκια που κουνιούνται σαν φραπέδες
Έλα μάνα μου στον ίδιο τον χαβά
Κάτι έρημα παιδιά στους καναπέδες
Κι η αγάπη τους που έκατσε στραβά – μωρέ

Μια ψυχή πού’ναι να βγει και κάνει κράτει
Με τα δόντια, με τα νύχια, με το νου
Που αντέχει και ακόμα παίρνει μάτι
Μπανιστήρι στην αυλή του διπλανού

Μωρέ παιδιά
Όσοι μείναν ζωντανοί - παιδιά
Σερί
Μέσα στη χωματερή – παιδιά

Στην κοιλιά του ενενήντα
Με τραγούδια του εξήντα
Τι τριάντα τι πενήντα
Μια ζωή σαν εκατό – παιδιά

Μοναχοί παραμιλάμε
Κι ένας ένας το διαλάμε
Σε μια πόλη τρεις κι εξήντα
Πού βαδίζω, πού πατώ - παιδιά

Ένας φίλος μου τον πήραν τα φορεία
Ένας άλλος τον τραβάει το σινεμά
Ένας άλλος μπήκε στην αστυνομία
Για να μάθει πώς βαράνε μπαγλαμά – μωρέ

Ρουφιανιά κανονική κι εργολαβία
Τρίτο πάτωμα η προίκα της μικρής
Η γριά η παλαβή με την ρομβία
Παίζει τα λυπητερά της κατοχής- μωρέ

Μωρέ παιδιά
Άιντε κι άλλη μια γενιά – παιδιά
Ξανά
Κρεμασμένοι στα σχοινιά – παιδιά

Ζαλιστήκαμε βουλιάζει το καράβι
Στην κασέτα το πορνό το ελληνικό
Παντρευτήκαμε προτού μας παραλάβει
Της Ομόνοιας το περιπολικό – μωρέ

Το τραγούδι που το τράβηξαν φαγάνες
Το ξετρύπωσα κι εγώ κάποια βραδυά
Και του έριξα μαράκες και ροκάνες
Και να κλαίμε για του μάγκα την καρδιά

Μωρέ παιδιά
Όσοι μείναν ζωντανοί παιδιά
Σερί
Μέσα στις πατισερί – παιδιά

Στην κοιλιά του ενενήντα
Με τραγούδια του εξήντα
Τι τριάντα τι πενήντα
Μια ζωή σαν εκατό – παιδιά

Μοναχοί παραμιλάμε
Κι ένας ένας χαιρετάμε
Σε μια πόλη τρεις κι εξήντα
Πού βαδίζω πού πατώ παιδιά