Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

ALL ALONG THE WATCHTOWER

Ειδα ανθρωπους στους δρομους να φτυνουν αιμα για ένα
Κομματι ψωμι.Ειδα τον εαυτο μου να περηφανευεται για
Τα καινουργια του cd.Ειδα να συλαμβανουν την αληθεια
Και να την πετανε σε ένα κελι.Ειδα την αληθεια γραμενη
Στον τοιχο, μεσα στον τοιχο που ζεις.Ειδα τρελλους να ψα-
χνουν σταυρους να σταυρωθουν και να νοικιαζουν ωκεα-
νους.Ειδα τα ματια της να κλαινε, για κατι που δεν θα γινο-
ταν ποτε, ειδα ποσο μονη της ηταν και εσβυσα το χτες.
Ειδα προφητες με σηκωμενα τα δυο μανικια, εμαθα ότι τους
Τους απειλουσαν φωνες, ειδα το βρεφος να γεννιεται και οι
Ιδιοι προφητες να το πνιγουν για να μη χασουνε δουλειες.
Ειδα πως κοιταζες τον πονο στις αξιολυπητες γιορτες, ειδα
Καθαριστριες μετα να μπαινουν σπιτι και εσυ να δινεις εντο-
λες.Ειδα ποιητες σε αδειες κερκιδες, ειδα να κοκορευονται
Πως κλαιν, ειδα την τοση μοναξια τους, να παρακαλανε για
Οικτο τις σιωπες.Ειδα αστεγους φονιαδες να πουλαν τους
Εαυτους τους στις αγορες,ειδα θρησκειες να τους αγοραζουν
Και να τους σταυρωνουνε τις Κυριακες.Ειδα Μεσσιες με
Αδεια χερια να περιπλανιουνται στις γειτονιες, ειδα ποσο πιο
Ανθρωπινο είναι το ψεμα, δεν θα με καταλαβαινα ποτε.
Ειδα νεκρους με ασημενια δοντια, ειδα μαχαιροπηρουνα
Πανω από την καρδια, ειδα να αστραφτει η οθονη και η
Τελετη να ξεκινα.Ειδα τον ανεμο να αλλαζει, εκει που
Παιζαν μπαλα τα παιδια, ειδα ένα θανατο ακομη να χρη-
ματοδοτει τα ονειρα.Ειδα ζητιανους στην αυλη μου με
Καθαρα χαμογελα, ειδα το τελος να πλησιαζει και ειπα
Παρε αυτους για χαρισμα.Ειδα γεγονοτα να συμβαινουν
Από μια πεινα μου παλια, ειδα πως η αγαπη σου κλεινει
Το στομα και σταματας να ζητας.Ειδα το ριγος του πη-
γαιου να κανει ερωτα με ένα θεο, ειδα χιλιαδες πεινασ-
μενους μα ουτε ενας δεν αρκουσε για να τυφλωθω.Και
ειδα ειδα το ποιημα αυτό.Και ειδα το ποιημα αυτό.

περισσότερα »

Eίσαι νέος και θέλεις να γράψεις- ούτε ο πρώτος είσαι ούτε ο τελευταίος. Ένας εύκολος τρόπος να υλοποιήσεις την επιθυμία σου είναι επί μιας νεόδμητης, ολοπρωτότυπης εικόνας. Κοιτάς γύρω σου. Τι βλέπεις; Πολυκατοικίες, αυτοκίνητα, σύρματα, πουλιά, πεζοδρόμια, ταχύτητα. Αίφνης, μια όμορφη γυναίκα σκύβει να πιάσει το πορτοκάλι που γλίστρησε από τη χαρτοσακούλα της αγκαλιάς της. Η εικόνα σε κεραυνοβολεί. Δεν είσαι τυχαίος, έχεις ταλέντο. Μπορεί να είσαι κι ο Ρεμπώ και να το διαισθάνεσαι μόνο εσύ (να μην το μάθουν κι άλλοι;). Σηκώνεις το μολύβι σου βαρύ μες στο βαρύ ενθουσιασμό σου:

Καθώς έσκυβες το πορτοκάλι σου να πιάσεις
Έκρυψα τη δίψα μου
Στον αποχυμωτή σου

Tρεις στίχοι δεν κάνουν ποίημα, σκέφτεσαι. Όχι ότι χρειάζονται πολλοί περισσότεροι, οι μεγάλες, άλλωστε, εκτάσεις των λέξεων κουράζουν και απωθούν. Με την αγραμματοσύνη, τον αναλφαβητισμό και τη νευρωνική νωθρότητα δε σκοπεύεις να τα βάλεις (όχι ότι δεν μπορείς)… θέλεις, απλώς, να κάνεις εντύπωση, όπως, ακριβώς, κάνεις σκονάκια ή κάνεις φάση. Αποφασίζεις να κάνεις κάτι το πορτοκάλι. Το πορτοκάλι, συλλογίζεσαι, μπορεί να σε βοηθήσει να χτίσεις μια μικροεπέκταση από πάνω, να μεταφέρεις απ’ τα κάτω ένα ή δύο υπνοδωμάτια, μήπως και, αλλάζοντας τη διαρρύθμιση, φανεί η σαλονάρα. Πιάνεις το μυστρί, βαρύ κι αυτό σαν το μολύβι:

περισσότερα »

Άσκηση θάρρους

Οραματιζόταν το μέλλον μέσα από στίχους του Lorca
«Κάτω από την αψίδα της συνάντησής μας
το κώνειο τώρα μεγαλώνει.»
Κι ο Tarantino από δίπλα να τον μυεί
στην Πόλη της Αμαρτίας.
Στο ασπρόμαυρο πλάνο
το αίμα στο παντελόνι
δεν θύμιζε τίποτε από το πάθος της νύχτας.
-ρομαντικό και άγριο ταυτόχρονα-
Αποκαμωμένος στηρίχτηκε στο μπαστούνι του.
Χρόνια τώρα το ίδιο όνειρο συντροφεύει το βήμα του.
Η θύμισή της ολοζώντανη στέκει στην καρδιά του ακόμα,
ενώ ο Φεντερίκο του ψιθυρίζει
“Ένας τοίχος απ’ ονείρατα κακά
με χωρίζει από τους πεθαμένους.”

* Οι στίχοι του Φ. Γκ. Λόρκα είναι από το ποίημα “Γκασέλα της Ερωτικής θύμισης”, μτφρ. Τάκης Βαρβιτσιώτης (εκδ. Λιβάνη) περισσότερα »