Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

POIEIN/ IRIS DI KOLIBRIS

modern-greek-and-italian-poets

POIEIN/ IRIS DI KOLIBRIS

POIEIN/ IRIS DI KOLIBRIS

Giuseppe Ungaretti, “La Pietà”, (μεταφρ.-επίμετρο: ΕυαγγελίαΠολύμου)

I.

Είμαι ένας άνθρωπος πληγωμένος.

Και θα ʼθελα να φύγω
και τελικά να φτάσω,
Έλεος, εκεί που αγροικιέται
ο άνθρωπος που είναι με τον εαυτό του μόνος.

Δεν έχω παρά καλοσύνηκιέπαρση.

Και νιώθω εξόριστος ανάμεσα στους ανθρώπους.

Μα γιʼ αυτούς μοχθώ.
Δεν είμαι άξιος στον εαυτό μου να επιστρέψω;

Κατοίκησα με ονόματα τη σιωπή.

Κομμάτιασα καρδιά και νου
για να πέσω στη σκλαβιά των λέξεων;

Και βασιλεύω πάνω σε φαντάσματα.

Ω, φύλλα ξερά,
ψυχή εδώ κι εκεί συρμένη…

Όχι, μισώ τον άνεμο που ʼχει φωνή
πανάρχαιου θεριού.

Θεέ μου, αυτοί που σε ικετεύουν
μόνο κατʼ όνομα πια σε ξέρουν;

Διαβάστε περισσότερα
POIEIN/ IRIS DI KOLIBRIS

Nino Iacovella, «Γεωγραφικά πλάτη των χεριών» (μετάφραση – επίμετρο: Ευαγγελία Πολύμου)

Η ποίηση δεν μπορεί να αλλάξει του πόνου
την τάξη

Η σκόνη εκείνη δεν θα κατακάτσει αλλού,
μάλλον ράβει πάνω της την παρουσία
των ταφόπλακων, υπονοώντας τον σχοινοβάτη
που τολμά το βλέμμα πέρα απʼ το σκοινί
που δεσπόζει πάνω από τα ερείπιά του

Ψάχνουμε αναμνήσεις, σε μαυρισμένους τοίχους
και σπίτια παρατημένα,
εμείς μες στις νύχτες τις γαντζωμένες
με νύχια που βυθίζονται
στου στρώματος τις άκρες, εάν είχαμε δει τα πρόσωπα,
τις μάνες μες στα κενά των δωματίων,
θα είχαμε στο λαιμό μας μια χαρακιά πιο φανερή
και για λέξεις μια κλωστούλα φωνή

Γιʼ αυτό στέλνουμε μόνο σήματα καπνού
από σημεία ασφαλή και εγκαταλελειμμένα

κι αν ανοίξουμε κρησφύγετα
τρέφουμε ένα κενό από φορμαλδεΰδη,
ένα κληροδότημα κάρβουνου που κόβει την ανάσα

Αφήνουμε θαλπωρή, μα με λόγια από στάχτη
μετά από κάθε καταυλισμό

Διαβάστε περισσότερα
POIEIN/ IRIS DI KOLIBRIS

Antonio Porta, Ποιήματα (μετφρ. –επίμετρο:Ευαγγελία Πολύμου)


«Δεν ήταν εγωιστής ούτε κυνικός, ούτε αδιάφορος. Κι όμως ήταν ένας μεγάλος ποιητής».Τζιοβάνι Ραμπόνι

ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ
για τον Αντρέα Τζαντζότο

Προσεύχομαι η ποίηση
κραταιά και απολιθωμένη
σε παρελθόν και μέλλον
να θέλει τώρα νʼ αναβλύζει ρέουσα
μουσική πάνω από αστείρευτο πηγάδι
(μέχρις ότου ο άνθρωπος κατοικεί τη γη)
και τούτη η πηγαία και πανάρχαια ροή
περνάει από το δικό μου φίλτρο
μα έπειτα είναι όλων,
μαζί καθόμαστε κι ακούμε.

(από τη συλλογή“Yellow”)

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
XI.

«Για τη ζωή μου, μιας κάποιας μέρας,
δεν ήξερα τίποτʼ άλλο, παρά μόνο όσα
αποκάλυψε ο κουρέας ρωτώντας
για τα παιδιά μου και συνειδητοποίησα ότι
ποτέ δεν ήξερα, κοιτώντας με καλά στα μάτια
πάνω απʼ τον αφρό και του ξυραφιού τις αντανακλάσεις.
Βγήκα έξω και σκόνισα τα παπούτσια ανάμεσα στις
πέτρες, κι εξακολούθησα, τα κορδόνια λυτά, το δρόμο για το σπίτι,
το στάξιμο του ιδρώτα: μπαίνοντας κάτι συνέβη,
δεν θυμάμαι τι· πίσω από την εξώπορτα,
ασάλευτη ανάμεσα στα κρύσταλλα, η έχθρα τής
γυναίκας μου κι αναρωτήθηκα ποια ήταν.
Για να βγάλω τη σκόνη, σκυμμένος,
τα κορδόνια κόβονταν, αιμορραγούσε το μέτωπο, ανάμεσα στα
σπασμένα κρύσταλλα, τα κορδόνια ανάμεσα στα μαλλιά,
και πίεζα, ψηλαφώντας στα θραύσματα, γράφοντας
στη σκόνη, η γλώσσα κομματιαζόταν,
γλείφοντας, το αίμα έσταζε απʼ τα μάτια, πάνω στους κροτάφους,
τα παιδιά δεν ξέρουν τίποτα… »

Διαβάστε περισσότερα
POIEIN/ IRIS DI KOLIBRIS

Alda Merini, «Στην υγειά σου, Aγάπη μου!» και άλλα ποιήματα, (μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου)

«Είχα /τριάντα έξι εραστές/ συν ΦΠΑ»
(Α.Μερίνι)

Εγώ είμαι απλώς ένα κορίτσι

Είμαι τρελή για σένα, αγάπη μου
που πας και ξεσκαλίζεις
στα περασμένα μου
των λόγων μου τα σπασμένα εκείνα παιχνίδια.

Όλα στα χαρίζω
αν τα θες,
εγώ είμαι απλώς ένα κορίτσι
γεμάτο ποίηση
καισκεπασμένημε δάκρυα αλμυρά,
γυρεύω μόνο νʼ αποκοιμηθώ
στʼ ουρανού την έναστρη όχθη
και να γινώ αγέρι απαλό
με αγάπης τραγούδια για σένα.

(από τη συλλογή «Στην υγειά σου, Aγάπη μου!»)

∗∗∗

Μες στην αγκαλιά σου

Υπάρχει στον κόσμο ένας τόπος που χτυπά δυνατά η καρδιά
κι απομένεις χωρίς ανάσα από τη συγκίνηση που νιώθεις·
που σταματά ο χρόνος και ηλικίαδεν έχεις πια·
ο τόπος αυτός είναι μες στην αγκαλιά σου
εκεί που δεν γερνάει η καρδιά,
καθώς ποτέ δεν σταματά ο νους να ονειρεύεται…

Από εκεί να ξεφύγω δεν μπορώ
γιατί η φαντασία αντανακλά μαγικά τη ζεστασιά μας
κι όχι… ποτέ δε θα επιτρέψω να μπορέσω νʼ αρνηθώ
εκείνον που ξέρει από έρωτα να με κάνει
να πετάω

∗∗∗

Χάιδεψέ με, αγάπη μου,
καταπώς αγγίζει ο ήλιος
το απαλό μέτωπο της σελήνης.
Μην έρχεσαι κι εσύ και με σκοτίζεις
μʼ εκείνες τις ανόητες αναζητήσεις
στα ίχνη του Θεού.
Ο Θεός θα έρθει την αυγή
σαν θα ʼμαι μες στην αγκαλιά σου.


(από τη συλλογή «Στην υγειά σου, Aγάπη μου!»)

Διαβάστε περισσότερα
POIEIN/ IRIS DI KOLIBRIS

Giovanni Pascoli, Ποιήματα (απόδοση-επίμετρο: Ευαγγελία Πολύμου)

10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Άγιε μου Λαυρέντη,
εγώ ξέρω γιατί μες στη γαλήνια ατμόσφαιρα
καίγονται και πέφτουν
τόσʼ αστέρια
γιατί τόσα πολλά δάκρυα
στο θόλο τʼ ουρανού φεγγοβολούν.

Ένα χελιδόνι επέστρεφε στη στέγη του·
το σκότωσαν·
έπεσε ανάμεσα στʼ αγκάθια·
κρατούσε στο ράμφος του ένα έντομο
το δείπνο για τα μικρά του χελιδονάκια.

Τώρα κείται εκεί, σαν τον εσταυρωμένο,
και προσφέρει κείνο το σκουλήκι
στον απόμακρο ουρανό·
και η φωλιά του βυθισμένη στο σκοτάδι,
που καρτερά,
που τιτιβίζει όλο και πιο αχνά.

Κι ένας άντρας επέστρεφε στη φωλιά του·
τον σκότωσαν·
μα είπε: Σας συγχωρώ·
κι απόκαμε στα ορθάνοιχτα μάτια του
μια κραυγή·
κρατούσε στα χέρια του
δυο κούκλες
για δώρο…

Τώρα εκεί, στο έρμο σπίτι,
τον καρτερούν, μάταια καρτερούν.
Εκείνος ασάλευτος και ξαφνιασμένος,
δείχνει με το δάχτυλο
τις κούκλες
στον μακρινό ουρανό.

Κι εσύ, Ουρανέ, απέραντε κι απέθαντε,
υπεράνω των άλλων ασυγκίνητων πλανητών,
ω! ρίξε μια βροχή από αστέρια και δάκρυα
σε τούτη την κουκίδα του σύμπαντος,
σκοτεινό υποχείριο του Κακού.

Διαβάστε περισσότερα