Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Luftfracht-griechisch deutscher Lyriktransfer

griechisch deutscher Lyriktransfer

Luftfracht-griechisch deutscher Lyriktransfer

Poiemata. griechisch deutscher Poesietransfer

Γιάννης Τζανετάκης , Ποιήματα / Jannis Tsanetakis, Gedichte (μτφρ. Γιώργος Καρτάκης & Dirk Uwe Hansen)


.
Σαν ύστατη πνοή

Μέσα σε κάθε ποίημα
είμαι εγώ

όπως στα φιλμ ο Χίτσκοκ

δείτε καλύτερα

πίσω απ΄το σκριπτ
στα ράμματα

στο σκοτωμένο αίμα
κάποιου στίχου

μ΄αρέσει να λουφάζω
στις γωνιές

σκύλος
σφιχτά το κόκαλό του
που κρατάει

σαν ύστατη πνοή σαν φυλαχτό

Διαβάστε περισσότερα
Poiemata. griechisch deutscher Poesietransfer

Ευτυχία – Αλεξάνδρα Λουκίδου, Ποιήματα / Eftychia-Alexandra Loukidou, Gedichte (μτφρ. Γιώργος Καρτάκης & Dirk Uwe Hansen )

`

Κάτω απ΄το νερό

Σταγόνες υδρατμών παραδομένες
σε οροφές που αναμετρούν τη γύμνια μου
– ποτέ δεν θα ʼναι επαρκώς εκτεθειμένη –
μια υπόκρουση αγκαθωτού νερού
θα συνοδεύει τις σκηνές
κι έτσι η παραφορά
σαν ηχογράφηση παλιά
απλώς θα γράφει ιστορία.

Στο μεταξύ
γαντζάκια από πλεξιγκλάς
θα συγκρατούν το αθέατο
θα αποτυπώνουν την ντροπή
με φώσφορο λιωμένο
– μια αναγγελία διάλυσης
πριν την υποτροπή
κι η καταχνιά θρηνητική
να στάζει στα πλακάκια –
– Ποιος πριονίζει τη σκιά;

– Δεν είναι μια΄
είνʼ η δική μου
κολλημένη στη δική σου.
Σφάγιο ιερό
που δεν ανήκει σε κανέναν.

Γλιστρά απʼ το σώμα μου
κρυστάλλινος ο τόπος
– Έξοδος και Θριαμβικό μαζί –
ραγισματιές απλώνονται
στην πρώτη όρασή μου
– ήμουν παιδί
κι οι λέξεις τότε δεν πενθούσαν –

Τώρα
ας μείνουν αμετάφραστα
τα δύο ονόματά μου.
Μια εκδοχή θα ʼναι κι αυτή
άλλοτε εντός
κι άλλοτε εκτός τοπίου
μία οξύμωρη προοπτική
για αυτό το άλλο νόημα
το αιφνιδιαστικό
που αχνοφωτίζει το προφίλ
όσο καμία λάμπα.

Διαβάστε περισσότερα
Poiemata. griechisch deutscher Poesietransfer

Νίκος Ερηνάκης, Ποιήματα / Nikos Erinakis, Gedichte (μτφρ. Γιώργος Καρτάκης & Dirk Uwe Hansen )

`

Δεν υπάρχουν αστέρια στις πόλεις

Η μνήμη νεκρό όρνιο μπροστά στο μέλλον
Είμαι πολύ εγωιστής για να χαρίζω φωτιές σε καταρράκτες
Όχι, δεν υπάρχουν αστέρια στις πόλεις
Κι εσύ είσαι πολύ μικρή για να με κοιτάς έτσι
.

Es gibt in den Städten keine Sterne

Die Erinnerung ist ein toter Raubvogel vor der Zukunft
Ich bin zu egoistisch, um den Wasserfällen Flammen zu schenken
Nein, es gibt in den Städten keine Sterne
Und du bist eine, die zu klein ist, um mich so anzusehen

Διαβάστε περισσότερα
Poiemata. griechisch deutscher Poesietransfer

Ελένη Μαρινάκη, Ποιήματα / Eleni Marinaki, Gedichte (μετφρ. Γιώργος Καρτάκης & Dirk Uwe Hansen)


`

Ταχυδακτυλουργός

Δύσκολο πέταγμα η ποίηση
κι εγώ δεν άφηνα νʼ ανοίξουν
τα φτερά μου.
Κρατούσα σκορπισμένα φύλλα
λαγούς μικρούς μες στο σαλόνι μου.
Έπαιζε μόνη της η μπάντα
στις επετείους άνοιγα δειλά τα μάτια
χωράφια με ελιές σκίαζαν το καπέλο μου
μια κούνια με παρέδινε στο χάος.

Έτσι, με ψίχουλα μεγάλωνα
κάνοντας ακροβατικά
κέρδιζα το ψωμί μου.

Γιʼ αυτό φοβάμαι από τότε τις ευθείες
το τέλος του ορίζοντα
το γρήγορο ξεθώριασμα του άσπρου.

Τώρα, σε γέφυρες κουρνιάζω
σε ξερασμένους ποταμούς.

Να ʼχω κι εγώ
ένα δικό μου τίποτα.

*

Taschenspieler

Ein schwieriger Flug, die Poesie,
und ich ließ nicht zu,
dass meine Flügel sich öffneten.
Ich behielt verstreute Blätter
und kleine Hasen in meinem Wohnzimmer.
Die Band spielte ganz allein,
an den Jahrestagen öffnete ich mutlos meine Augen,
Olivenhaine warfen Schatten auf meinen Hut,
eine Wiege stürzte mich ins Chaos.

So wuchs ich auf, mit Krümeln,
mit akrobatischen Übungen,
verdiente mir mein Brot.

Daher fürchte ich seitdem die geraden Bahnen,
das Ende des Horizontes,
das schnelle Verblassen des Weiß.

Jetzt kaure ich auf Brücken,
an ausgetrockneten Flüssen.

Damit auch ich
mein eigenes Nichts habe.

Διαβάστε περισσότερα
Poiemata. griechisch deutscher Poesietransfer

Τίτος Πατρίκιος , Ποιήματα / Titos Patrikios, Gedichte (μτφρ. Γιώργος Καρτάκης & Dirk Uwe Hansen )

.
Οι στίχοι

Οι στίχοι, σαν τα παιδιά.
Μέσα στα σπλάχνα μεγαλώνουν με μυστικούς θορύβους,
πονάνε μέσα σου, αρρωσταίνουν,
παίρνουν απρόσμενα τ΄ανάστημά τους,
μια μέρα σηκώνουν κεφάλι
ενάντια σε σένα που τους γέννησες,
όσο να φύγουν κάποτε οριστικά
και να μην είναι πια δικοί σου μόνο.
.

Die Verse

Die Verse wachsen wie Kinder
mit heimlichen Geräuschen in deinem Leib heran,
haben Schmerzen, werden krank
und nehmen dann unerwartet ihre eigene Gestalt an.
Eines Tages erheben sie sich
gegen dich, der du sie geboren hast,
bis sie fortgehen
und nicht mehr nur dir gehören.

Διαβάστε περισσότερα