Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ραδιόφωνο Ποιείν

Ραδιόφωνο Ποιείν

Ραδιόφωνο Ποιείν

Μιχάλης Μπουρμπούλης, Μικρό Ανθολόγιο στίχων

θα με δικάσει

Θα με δικάσει ο κούκος και τ’ αηδόνι
μα στην Αγιάσο σταυρουδάκι μου χρυσό
τις νύχτες που θα πέφτει άσπρο χιόνι
οι Τσέτες θα κρεμάνε το Χριστό

Στον ουρανό που κάναμε ταβάνι
δε βλέπουμε τις νύχτες ξαστεριά
κουρσάροι, Φράγκοι, Βενετσιάνοι
μας πούλησαν για γρόσια και φλουριά

Στην Τροία μεγαλώνουνε τα στάχυα
και στην Αγιάσο σε μιαν έρμη εκκλησιά
ζωγράφισε ο Θεόφιλος με αίμα
το χάρο να φοράει θαλασσιά

Διαβάστε περισσότερα
Ραδιόφωνο Ποιείν

Annabel Lee (Μουσική: Sammy Lerner και Victor Corpora, Ποίηση: Edgar Allan Poe)

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of Annabel Lee;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea,
But we loved with a love that was more than love—
I and my Annabel Lee—
With a love that the wingèd seraphs of Heaven
Coveted her and me.

Διαβάστε περισσότερα
Ραδιόφωνο Ποιείν

Δημήτρης Παπαδημητρίου, «Τραγούδια για τους μήνες», Universal, 1996

 Μελοποιημένα ποιήματα της Σαπφούς στη μετάφραση του Σωτήρη Κακίση, του Οδυσσέα Ελύτη, του Κώστα Γ. Καρυωτάκη, της Μαρίας Πολυδούρη, του Μιχάλη Γκανά και μία επιλογή του συνθέτη από τα δημοτικά δίστιχα. Ερμηνεία: Ελευθερία Αρβανιτάκη

`

Οδυσσέας Ελύτης, ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα.

Στ’ αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ’ ομολογώ.
Σαν να `μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα `ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα
Ραδιόφωνο Ποιείν

Γιάννης Θεοδωράκης, Απάνθισμα στίχων

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ

Δακρυσμένα μάτια νυσταγμένοι κήποι
όνειρα κομμάτια ας ήτανε να ζω
στους μεγάλους δρόμους κάτω απ’ τις αφίσες
στα χιλιάδες χρώματα ας ήταν να βρεθώ

Να `ταν η καρδιά μου λαμπερό αστέρι
να `ταν η ματιά μου δίκοπο μαχαίρι
αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι

Διαβάστε περισσότερα
Ραδιόφωνο Ποιείν

Λίνα Δημοπούλου, Ανθολόγιο στίχων

 

ΑΓΡΙΜΙ

Γυρίζω σαν αγρίμι σε άδειο τόπο,
γυρεύω μυρωδιά άλλων ανθρώπων,
οι πιο πολλοί στο φόβο, στο φόβο τους κλεισμένοι
κι οι άλλοι σ’ ένα ψέμα, ψέμα ορκισμένοι.

Σιωπή παντού και ψάχνω, ψάχνω μοναχός μου
να λύσω το χρησμό αυτού του κόσμου
που αντέχει μία χούφτα, μια χούφτα συμμορία
να του αδειάζει της ζωής την αρτηρία.

Γυρίζω σαν αγρίμι σε άδειο τόπο
μα σαν αγρίμι ξέρω, ξέρω κι άλλο τρόπο.
Του κυνηγού τα ίχνη ακολουθάω
κι όταν τον βρω θα ορμήξω, θα ορμήξω να τον φάω.

Αυτός ο κόσμος είναι, είναι το καρφί μου
το στόμα που αρπάζει, αρπάζει την τροφή μου.
Είν’ ένας χάρτης πόνου και θανάτου
απ’ την κορφή του και ως την εσχατιά του.

 

Διαβάστε περισσότερα