Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ραδιόφωνο Ποιείν

Ραδιόφωνο Ποιείν

Ραδιόφωνο Ποιείν

Χάρης Μανουσάκης, Τρία τραγούδια σε ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, 2019

`
Ποίηση: Ναπολέων Λαπαθιώτης Μουσική: Χάρης Μανουσάκης Ερμηνεία: Εμμανουέλα Νινιράκη
`
****************************************************
* Ηχογραφήσεις στο σπίτι και Mad Hat Music*, Μίξεις : Νίκος Βογιατζάκης, Mad Hat Music Mastering : Πάνος Μπόθος, Εξώφυλλο : Πάνος Ανδριανός
`
Αηδόνι Στο Κλουβί
Έχω έν’ αηδόνι στο κλουβί,
Κι απ’ τον καημό του λιώνει·
έχω έν’ αηδόνι στο κλουβί,
και μοίρεται, τ’ αηδόνι.
Μου λέει για τις αμυγδαλιές
που ανθίζουν άσπρο χιόνι,
μου λέει για τις τριανταφυλλιές –
και μοίρεται, τ’ αηδόνι…
Και παραδέρνει ανώφελα,
και τα φτερά του απλώνει,
κάθε που φεύγουν τα πουλιά,
κι αναρριγούν οι κλώνοι…
Διαβάστε περισσότερα
Ποιητικό Καφενείο, Ραδιόφωνο Ποιείν

«Φροσύνη» του Στέφανου Παπατρέχα [Θέατρο Άβατον]

`

Φροσύνη είναι ο τίτλος του νέου θεατρικού έργου του Στέφανου Παπατρέχα που παίζεται στο θέατρο Άβατον από τις 20 Φεβρουαρίου 2019. Τη σκηνοθεσία του μονολόγου συνυπογράφουν ο Λάζαρος Βαρτάνης και ο συγγραφέας του έργου. Ερμηνεύει η Σύνθια Μπατσή σε μουσική της Σίσσυς Βλαχογιάννη. 

 

************************************

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Φροσύνη

Πρώτα ήρθαν κάποιες σκέψεις. Πιο πολύ δικές μου, προσωπικές. Γύρω από τον έρωτα, την ελευθερία, τον θάνατο. Αργότερα άρχισα να ψάχνω για αυτήν τη γυναίκα. Φροσύνη. Όλα όσα είχα γράψει και πολλά ακόμη, που βρισκόντουσαν ήδη στο μυαλό μου και ζητούσαν να γίνουν λέξεις γραμμένες, ήταν στην ιστορία αυτού του προσώπου. Έγινε η αφορμή να περάσω τη σκέψη στο χαρτί. Τις διάβασε ο Λάζαρος. Μάλλον κάτι βρήκε σε αυτές. Κάτι δικό του. Τις διάβασε η Σύνθια. Το ίδιο. Ο Αλέξανδρος επίσης. Η Ναταλία του έδωσε εικόνα, η Σίσσυ μουσική, ο Λευτέρης φως, η Έλλη χρώμα. Όλοι μαζί κάναμε αυτήν την παράσταση πραγματικότητα. Η «Φροσύνη» ζωντανεύει πια για εμάς κάθε Τετάρτη στο θέατρο Άβατον.

Στέφανος Παπατρέχας

Διαβάστε περισσότερα
Ραδιόφωνο Ποιείν

Ανδρέας Κατσιγιάννης, «Πολιορκημένος χρόνος» (ποίηση: Τίτος Πατρίκιος), εκδ. Όγδοο, 2019

 

 

Ο  συνθέτης Ανδρέας Κατσιγιάννης τόλμησε μετά από προτροπή του, φίλου του ηθοποιού, Μιχάλη Μητρούση, να αναμετρηθεί με το έργο του Τίτου Πατρίκιου και να συνθέσει ένα  έργο, που σέβεται τη μουσική των λέξεων και αναδεικνύει τις λεπτές συναισθηματικές ισορροπίες τους. Έτσι «γεννήθηκε» ο «Πολιορκημένος χρόνος», ένα  μουσικό έργο αντάξιο της μακράς και γόνιμης ποιητικής διαδρομής του Τίτου Πατρίκιου.

Ο «Πολιορκημένος χρόνος» απαρτίζεται από επτά μελοποιημένα ποιήματα και τις αφηγήσεις από τον ίδιο των ποιητή οκτώ ποιημάτων. Συνοδεύεται δε από ένα βιβλίο 52 σελίδων που περιλαμβάνει ποιήματα πεζά, την πλήρη εργοβιογραφία του ποιητή αλλά και σπάνιες εικόνες από το προσωπικό φωτογραφικό του αρχείο. Στον «Πολιορκημένο Χρόνο» ερμηνεύουν οι : Γιάννης Κότσιρας, Γιώργος Περρής ,Γιώργος Νταλάρας ,Μίλτος Πασχαλίδης, Φοίβος Δεληβοριάς, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας  και Απόστολος Μόσιος .

`

 

Πολιορκημένος χρόνος

Νομίζαμε πως γνωριζόμαστε καλά.
Μα όταν τα κουρασμένα ρούχα μας αρχίσανε να πέφτουν
χωρίς προσχήματα ούτε ανταλλάξιμη παραφορά
και μείναν τα κορμιά μας απροσποίητα
φάνηκε καθαρά πόσο μακρύς ήταν ο δρόμος
πόσο ήταν ο χρόνος μας πολιορκημένος, κι εμείς
δυο άνθρωποι συνηθισμένοι, περίπου απροσπέλαστοι.

Παρίσι, Μάρτης 1962

Διαβάστε περισσότερα
Ραδιόφωνο Ποιείν

Κ. Π. Καβάφης, «Η Πόλις» | «Όπου το Μάτι Μου Γυρίσω» (μουσική: Αρίσταρχος)

 

`

Μουσική – Ερμηνεία: ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ

Ως νεκρικό πορτρέτο Φαγιούμ, το βλέμμα του Ποιητή που «εκόμισε εις την Τέχνη» «κάτι μισοειδωμένα, πρόσωπα ή γραμμές» διακρίνει με την κόχη του ματιού την περιφορά ψυχών στην κώχη του Ματιού. Οπτικοακουστικό επίγραμμα εις μνήμην. Εις μάτην.

 

Επίσημη συμμετοχή στο Athens Animfest 2019 (Experimental).

 

 **********************

Η ΠΟΛΙΣ

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·

κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

`

***************

Ιδέα – Σενάριο: Αρίσταρχος Παπαδανιήλ

Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Κουντουράς, Αρίσταρχος Παπαδανιήλ

Κινηματογράφηση – Μοντάζ: Παναγιώτης Κουντουράς

Σχεδιασμός τίτλου – Animation: Αρίσταρχος Παπαδανιήλ

Οπτικά εφέ: Πάνος Παπαδανιήλ

Ηχοληψία – Μίξη: Θοδωρής Ζευκιλής | SCA Studios

Μπάσο: Θοδωρής Ζευκιλής

Αγγλική απόδοση: Πιέρρα Φωτιάδου | Cosmos Translations

Εκτέλεση παραγωγής: Αρίσταρχος Παπαδανιήλ, Παναγιώτης Κουντουράς, Πάνος Παπαδανιήλ

Παραγωγή: Syllipsis

Ελλάδα 2019

Διαβάστε περισσότερα

Ραδιόφωνο Ποιείν

Theodor W. Adorno, «Η κοινωνιολογία της μουσικής» (μετφρ. Θεόδωρος Λουπασάκης), εκδ. Νεφέλη 1997

 

 

Η γλώσσα της μουσικής είναι αρκετά διαφορετική από την προθετική γλώσσα. Περιέχει μια θεολογική διάσταση. Αυτό που έχει να πει αποκαλύπτεται και ταυτόχρονα κρύβεται. Ιδέα της είναι το θείο Όνομα στο οποίο έχει δοθεί σχήμα. Είναι απομυθολογικοποιημένη προσευχή, απαλλαγμένη από κάθε στοιχείο μαγικής αποτελεσματικότητας. Είναι η ανθρώπινη προσπάθεια – καταδικασμένη όπως πάντα – να ονομάσει το Όνομα, όχι να μεταδώσει νοήματα. Η ερμηνεία είναι ουσιώδης τόσο για τη μουσική όσο και για τη γλώσσα, αλλά με διαφορετικούς τρόπους. Το να ερμηνεύεις τη γλώσσα σημαίνει: να κατανοείς τη γλώσσα. Η μουσική ερμηνεία είναι τέλεση, η οποία, ως σύνθεση, διατηρεί τη συγγένειά της με τη γλώσσα ενώ εξαλείφει κάθε ειδική ομοιότητα. Ιδού γιατί η ιδέα της ερμηνείας δεν είναι ένα τυχαίο κατηγόρημα της μουσικής, αλλά αναπόσπαστο τμήμα της. (. . .)

`

 

*************************************************************

`

[…[ Εώ ο συγγραφέας δεν επιδίδεται σε αναλύσεις συγκεκριμένων μουσικών συνθετών ή έργων, όπως σε άλλα έργα του (Adorno 1962, 1966, 1976 κ.ά.), αλλά, μέσα από δώδεκα θεωρητικές διαλέξεις πραγματεύεται μια σειρά θεμάτων που αποτελούν νομιμοποιημένα αντικείμενα της κοινωνιολογίας της μουσικής. Η μελέτη αυτή πρωτοδημοσιεύεται το 1962, σε μια εποχή που οι μουσικές βιομηχανίες βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη και το ραδιόφωνο αποτελεί ιδιαίτερα δημοφιλές μέσο, ενώ η εμπειρία του Ολοκαυτώματος και του πολιτικού απολυταρχισμού, από όποια κατεύθυνση και αν προέρχεται αυτός, προβληματίζουν έντονα τον Adorno.

Προσπαθεί να θέσει τις βάσεις για μια κριτική κοινωνιολογία της μουσικής, ενδιαφέρεται και ασχολείται αποκλειστικά με την όψιμη καπιταλιστική δυτική κοινωνία και τη μουσική της όπως αυτή διαμορφώνεται στα πλαίσια της ‘πολιτιστικής βιομηχανίας’ [‘Kulturindustrie’]. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο σκέψης, ο Adorno προτείνει μια κοινωνιολογικά της μουσικής που δεν θα εξετάζει μόνο τη θέση της μουσικής μέσα στην κοινωνία, αλλά και την παρουσία της κοινωνίας μέσα στη μουσική, τόσο τις σχέσεις μεταξύ του ακροατή, ως κοινωνικοποιημένου υποκειμένου, με την ίδια τη μουσική’, όσο και ‘τις κοινωνικές δομές των οποίων βρίσκουμε το αποτύπωμα στη μουσική και σε όλα όσα ονομάζουμε, με την ευρεία έννοια, μουσική ζωή’ (Adorno 1994: 7, 223). Παρατίθενται στη συνέχεια δύο βασικές επιστημολογικές παραδοχές του Adorno που αφορούν, η πρώτη, την ιστορικότητα του μουσικού υλικού και την υπεροχή της παραγωγής στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία και, η δεύτερη, την ταύτιση του αισθητικού επιπέδου με το περιεχόμενο της κοινωνικής αλήθειας.

Διαβάστε περισσότερα