Καλοί μου φίλοι μην μας εχθρεύεστε,

όλους εμάς που ξαγρυπνάμε στο προσκεφάλι

μιας ηλιόλουστης πεδιάδας,

χαζεύοντας με το κεφάλι μας ψηλά τυφλούς πλανήτες.

Μην μας διώχνετε καλοί μου φίλοι

Και μην μας πολεμάτε εμάς,

Που κρύβουμε την παρακμή σας στα ροδοπέταλα μιας μικρής στιγμής.

Μην μας εχθρεύεστε και μην μας βάζετε να κάνουμε παρέα στις βουνοκορφές το χάραμα,

Νοσταλγώντας την περιπέτεια που δεν ζήσαμε,

μα την είδαμε στα μάτια σας λειψή,

γεμάτη έντομα και σκόνη,

να την επιτηρούνε τα θηρία.

Εμάς που ήπιαμε το πικρό γάλα από τα στήθη της μητέρας μας, που αντιστρέψαμε τον μύθο και τον διαβάσαμε από το τέλος.

Δείξτε μας την συμπόνια σας, σε εμάς σε όλους εμάς,

Που κλείσαμε τα εκτυφλωτικά πυροτεχνήματα σε ένα υπόγειο και μοιράσαμε το φως στις παλάμες των αγέννητων παιδιών.

Καλοί μου φίλοι, μην μας εχθρεύεστε.

Λουλούδια

Την πλάση κοσμούν
Χρώματα, αρώματα
Ανθίζω και ‘γω.

*

Ηλίανθος

Χρυσό κεφάλι
Με κατεύθυνση στο φως
Ελπίδας άνθη.

Νυχτερινό 

Η νύχτα των μεγάλων δεν ξεκινά πάντοτε το βράδυ.

Είναι κάτι νύχτες που καμώνονται πως φεγγοβολούν

ακτίνες ηλεκτρισμένες.

Τη νύχτα οι μεγάλοι δεν ησυχάζουν.

Περπατούν με θόρυβο,

ανασαίνουν πικρά,

κοιτάζουν την πόρτα περιμένοντας,

ανοίγουν το παράθυρο.

Στέκονται όρθιοι γιατί το κρεβάτι τούς διώχνει.

Μετρούν τα πλακάκια,

μετρούν τα λάθη,

μετρούν τα χρόνια που έμειναν.

Δεν υπάρχει μετά.

Υπάρχει μόνο αυτό το δωμάτιο

και το χέρι που τρέμει πάνω στο πόμολο.

Ξαφνικά γδύνονται από τα ονόματά τους.

Πετούν τα κλειδιά στο πάτωμα και γελάνε

γιατί κατάλαβαν πως η πόρτα δεν ήταν ποτέ κλειδωμένη.

Δεν περιμένουν πια κανέναν.

Είναι οι μόνοι που επέζησαν από τον εαυτό τους.

ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ

Η πλήξη γράφει ανορθόγραφα για να γλιτώσει

από τον εαυτό της και τους άλλους,

θέλει να μεταλλάξει την ανάγνωση σε πράξη αόριστη.

Όθεν

εκτελώ την ανάφλεξη, εισπράττω

τον τόκο της λέξης και ιδού η αποδεκτή αλλοίωση

που φτιάχνει τη διαφορά.

Κι εσύ καημένη ερμηνεία που αλλού θα πήγαινες

εκτός απ’ τον τόπο

της αρρυθμίας; Σε σέρνει η μυρουδιά του καθηλωμένου ξύλου

στην κουπαστή της σκάλας

που ελισσόμενη καταλήγει στο υπόγειο με άλλα παλιά.

Σε είδα που έτρεχες ακίνητη

με στραβωμένο βλέμμα, αχόρταγο

να πεις κι αυτό κι εκείνο

να ζωντανέψεις τα πεσμένα φύλλα

με πόδια ανοιχτά, με αγωνία.

Αν ήταν τώρα το κάποτε

θαρχόμουν μοναχά σ’ εσένα.

Μα εδώ η κόπωση οδηγεί στην ασφυξία

στην πρόωρη παραίτηση

στο έχει καλώς ως έχει.

Δεν είναι λοιπόν ανάγκη να φλυαρήσεις

για να φτάσεις στο συμπέρασμα.

Διώξε όποια δυσαρέσκεια έχεις για τον εαυτό σου.

Το ψωμί

Για μήνες

η παιδική μου ηλικία
είχε
τη γεύση
του ψωμιού.

Λευκό.

Ξερό.

Διπλωμένο
μέσα
σε μια
χαρτοπετσέτα.

Στο σχολείο

έτρωγα
τόσο αργά,

λες
και μπορούσα
να ξεγελάσω
την πείνα.

Στο διάλειμμα

γύριζα
το ψωμί
από την άλλη.

Σαν να μπορούσε
να αλλάξει
γεύση.

Κάποιοι
πέταγαν
το ψωμί.

Εγώ
περίμενα
να φύγουν.

Τα ψίχουλα
έφταναν.
Δεν ήξερα
ακόμη

πως δεν
πεινούσε
το στομάχι μου.

Πεινούσε

ολόκληρο
το σπίτι.

Εσύ
κάπνιζες
στο μπαλκόνι.

Ο καπνός
ανέβαινε

πιο εύκολα
από μένα.

Στο σπίτι μας

το ψωμί
έλειπε.

Τα τσιγάρα του

ποτέ.

Χρόνια
μετά,

μπήκα
σε ένα σπίτι.

Στο τραπέζι

υπήρχε
ολόκληρο
καρβέλι.

Πήρα

μόνο
μια φέτα.

Μήπως

δεν μείνει

για αύριο.