Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Μεταφραστικό Εργαστήρι, Ραδιόφωνο Ποιείν

Franz Schubert, «Η Ωραία Μυλωνού» (ποίηση: Wilhelm Müller) (μετάφραση: Βασίλης Φρατζίσκος), εκδ. Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, 1994

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Τό κίνητρο γιά τήν εκπόνηση αυτής της ποιητικής μετάφρασης ήταν ή επιθυμία μου νά καταστήσω γνωστό τόν κύκλο ποιημάτων «Ή ωραία μυλωνού» του Βίλχελμ Μύλλερ στους σπουδαστές των ‘Ωδείων πού διδάσκονται μονωδία καί φωνητική. Πολλές φορές συνοδεύοντας τους στό πιάνο είχα τήν ευκαιρία νά διαπιστώσω ότι δεν γνώριζαν σχεδόν τίποτε γιά τόν κύκλο αυτών των ποιημάτων τοΰ Μύλλερ. Κατά τή μεταφραστική διεργασία είχα τήν πρόθεση νά εμφυτεύσω τό ρομαντικό ρεΰμα τοΰ πρωτοτύπου στό νεοελληνικό κείμενο, νά επιτύχω ομοιοκατάληκτους στίχους καί νά τους προσαρμόσω στό μουσικό κείμενο τοΰ Φράντς Σοΰμπερτ, ό όποιος μελοποίησε τό έργο. [..]

Βασίλης Φρατζίσκος

`

***

Η ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ
(DAS WANDERN)
Στο βιό του μυλωνά είναι γραφτό νά φεύγει,
χωριά καί πόλεις μάκρυνες νά βλέπει,
Δεν θάναι άξιος μυλωνάς
αυτός πού ρίζωσε με μιας καί μένει, δέν φεύγει.

Άπ’ τό νερό τό ξέρουμε, άπ’ τό νερό
πού μέρα νύχτα τρέχει δές,
κυλά κι’ οδοιπορεί άν θές
καί φεύγει καί τρέχει.

Τίς ρόδες άμα δεις κι αυτές τίς ρόδες,
δέν λένε διόλου νά σταθούν
κι ακούραστα κι αυτές γυρνούν
οι ρόδες, οί ρόδες.

Κι οί πέτρες δσο πιό βαριές κι άν είναι,
χορεύουν μέσ’ στό Ρήνο, δές,
πιό γρήγορες θέλουν κι αυτές
να είναι, νά είναι.

Ώ-φεύγω, φεύγω, γεια χαρά ναί φεύγω,
κυρά καί κυρ’ αφέντη μου,
αφήστε με στην τύχη μου
νά φεύγω, νά φεύγω.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Philippe Soupault (1897-1990), Δύο ποιήματα (μετφρ. Γιώργος Κεντρωτής)

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ

Η πόλη όλη μπήκε στο δωμάτιό μου

τα δέντρα εξαφανίζονται ένα-ένα

και η εσπέρα κολλάει στα δάχτυλά μου

Τα σπίτια γίνονται υπερατλαντικά

ο φλοίσβος της θαλάσσης σκαρφάλωσε ίσαμ’ εμένα

Σε δύο μέρες φτάνουμε Κονγκό

διάβηκα τον Ισημερινό και τον τροπικό του Αιγόκερω

ξέρω ότι υπάρχουν λόφοι αμέτρητοι

η Παναγία των Παρισίων κρύβει το Γκορισανκάρ

   και τις υπερβόρειες αυγές

η νύχτα πέφτει στάλα-στάλα

και εγώ ακούω τις ώρες

Δώστε μου κείνη τη λεμονάδα και το τελευταίο τσιγάρο

Επιστρέφω Παρίσι

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Ντίνα Γεωργαντοπούλου, «Απροσποίητα», εκδ. Βακχικόν, 2017 (μετάφραση στα γερμανικά: Κατερίνα Λιάτζουρα)

Sie werden Rosenblätter

Ich schaute weit weg

dachte an die Minutensiege

die Schleifen im Balkenland banden

und du nichts ahnend hast in einen Apfel gebissen.

Ich hatte keine Fragen und wie könnte ich auch

einer Stimmung zusprechen die ihren Zauber umhertrug

meinte ein Gedanke sei die Liebe

unter den Früchten?

Das absolute Bloße war anwesend war aber

auch unmerklich.

Die Auszeichnung der Sachen

besaß Farben und Wörter und Geschenkbänder

die Schleifen gerieten durcheinander

ein Alltag der seinen Vorgang hatte.

Die abwärts gerichtete Betrübnis hinterließ ihren Mark

während der Sturz der Gefühle

das Stricken nicht erlaubte.

Vorläufig war ein Pinselstrich nötig

und ich fesselte mit Fäden deine Hände.

Wenn du mich liebst werden sie Rosenblätter.

 *

 

ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΑ

 

Κοίταζα μακριά

σκεφτόμουν τις νίκες των λεπτών

που έδενε φιόγκους στη μεσολόβια χώρα

κι εσύ ανυποψίαστα δάγκωνες ένα μήλο.

Δεν είχα ερωτήσεις και πως μπορούσα

να μιλήσω σε μια διάθεση

που περιέφερε τη γοητεία της

νομίζοντας πως έρωτας είναι μια σκέψη

ανάμεσα σε φρούτα;

Το απόλυτο γυμνό ήταν παρόν, μα ήταν

και αόρατο.

Η διάκριση των πραγμάτων

είχε χρώμα και λέξεις και κορδέλες

οι φιόγκοι μπερδεύονταν ο ένας με τον άλλο

μια καθημερινότητα που είχε τη σειρά της.

Η καθοδική θλίψη άφησε το στίγμα της

καθώς η πτώση των αισθημάτων

δεν επέτρεπε το πλέξιμο.

Μια πινελιά χρειάστηκε να βάλω προσωρινά

και σου πέρασα στα χέρια κλωστές.

Αν μ’ αγαπάς θα γίνουν ροδοπέταλα.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Wallace Stevens, «Ποιήματα- Επιλεγμένα 1913- 1957», (μτφρ. Πέτρος Γκολίτσης), εκδ. ρώμη, 2019

 

 

                                                                                                                   

«Not Ideas about the Thing but the Thing Itself»

 

At the earliest ending of winter,

In March, a scrawny cry from outside

Seemed like a sound in his mind.

 

He knew that he heard it,

A bird’s cry, at daylight or before,

In the early March wind.

 

The sun was rising at six,

No longer a battered panache above snow . . .

It would have been outside.

 

It was not from the vast ventriloquism

Of sleep’s faded papier-mâché . . .

The sun was coming from outside.

 

That scrawny cry − it was

A chorister whose c preceded the choir.

It was part of the colossal sun,

 

Surrounded by its choral rings,

Still far away. It was like

A new knowledge of reality.

 

*

«Όχι ιδέες για το πράγμα αλλά το πράγμα καθ’ εαυτό»

 

Στο πρώιμο τέλος του χειμώνα,

Μάρτιο μήνα, μια ισχνή φωνή από έξω

Έμοιαζε με ήχο μες στο νου του.

 

Γνώριζε πως την άκουσε,

Ένα κρώξιμο πουλιού, την αυγή ή πριν,

Στον πρώιμο άνεμο του Μαρτιού.

 

Ο ήλιος ανέτειλε στις έξι,

Όχι πια ως ένα κακοποιημένο καμάρι πάνω απ’ το χιόνι …

Θα έπρεπε να ήταν απ’ έξω.

 

Δεν ήταν από την αχανή εγγαστριμυθία

Του ξεθωριασμένου από τον ύπνο χαρτοπολτού …

Ο ήλιος ερχόταν από έξω.

 

Εκείνη η ισχνή φωνή – Ήταν

Ένας χορωδός του οποίου το ντο προπορεύονταν της χορωδίας.

Ήταν μέρος του κολοσσιαίου ήλιου,

 

Περικυκλωμένου από χορωδιακούς δακτυλίους,

Ακόμη αρκετά μακριά. Ήταν σαν

Μια καινούργια γνώση της πραγματικότητας.

Διαβάστε περισσότερα
Αναγνώσεις, Μεταφραστικό Εργαστήρι

Ernest Hemingway, «Ένα καθαρό, καλοφωτισμένο μέρος» (μετάφραση: Αλεξάνδρα Σωτηράκογλου)

Ήταν πολύ αργά κι όλοι είχαν φύγει απ’ το καφέ εκτός από έναν γέρο που καθόταν στις σκιές των φύλλων του δέντρου που έπεφταν μπροστά από την ηλεκτρική λάμπα. Κατά τη διάρκεια της μέρας ο δρόμος ήταν σκονισμένος, μα τη νύχτα η σκόνη βάρυνε από τη δροσιά και ο γέρος απολάμβανε να κάθεται μέχρι αργά επειδή ήταν κουφός και τώρα τη νύχτα ήταν ήσυχα κι αυτός ένιωθε τη διαφορά. Οι δύο σερβιτόροι μες στο καφέ γνώριζαν ότι ο γέρος είχε ψιλομεθύσει και, ενώ ήταν καλός πελάτης, ήξεραν πως αν μεθύσει περισσότερο θα φύγει χωρίς να πληρώσει, οπότε τον παρακολουθούσαν από κοντά.

Διαβάστε περισσότερα