Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Uuno Kailas (1901-1933), Ποιήματα (μετάφραση: Timo Kesti και Άννα-Μαρία Αλεξάνδρου)

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Υπάρχουν πάρα πολλές λέξεις.

Οι λέξεις ζουν

κι εγώ μπορώ να τις δω.

Άλλες είναι άσχημες κι άλλες όμορφες.

 

Μητέρα είναι πολύ φρόνιμη λέξη – η καλύτερη λέξη.

Έχει την γεύση του φιλιού.

Πατέρας είναι επίσης καλή λέξη,

όμως κάποτε μαζεύεται κεραυνός

και τότε είναι καλύτερα

να τρέξεις να χωθείς πίσω από την πόρτα.

Καλοκαίρι είναι πολύ ζεστή λέξη

και την βρίσκεις κάθε πρωί

από την πρασινάδα κι από την αμμουδιά.

Κόσμος είναι πολύ μεγάλη λέξη,

που δε χωράει στο μυαλό.

Βίτσα είναι πολύ τσουχτερή και μισητή λέξη.

 

Οι άνθρωποι έχουν επίσης άδειες λέξεις.

Αδιανόητες λέξεις.

Όπως αμαρτία και θάνατος,

που δε σημαίνουν τίποτα.

Όμως πρέπει να τις φοβάσαι.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι, Ραδιόφωνο Ποιείν

Σπύρος Βλασσόπουλος, «Σαπφώ», (μετφ. Σωτήρης Κακίσης), EMI, 1987

Ο δίσκος περιέχει μελοποιημένα ποιήματα από το βιβλίο του Σωτήρη Κακίση με τις μεταφράσεις: «Σαπφώ, τα Ποιήματα», Κέδρος, 1978» ). Στο τραγούδι η Αλέκα Κανελλίδου. Συμμετέχουν  οι Μπάμπης Λασκαράκης και Σπύρος Βλασσόπουλος, στην κιθάρα, στην άρπα η Βίκυ Παπαδημητρίου, στο βιολοντσέλο ο Σωτήρης Ταχιάτης, στο κοντραμπάσο ο Ανδρέας Ροδουσάκης, στο λαούτο ο Νίκος Τάτσης, στα πνευστά ο Φίλιππος Τσεμπερούλης, στα κρουστά ο Σπύρος Λιβιεράτος και στο πιάνο ο Κώστας Κλάββας ο οποίος και ενορχήστρωσε. Στην έκδοση βινυλίου τη μεγάλη ζωγραφική απεικόνιση της ποιήτριας  φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός.

 

 

ΑΤΘΙΔΑ

 

Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη,
σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει.
Ήρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα,
δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος.

Κι από το γάλα πιο λευκή,
απ’ το νερό πιο δροσερή,
κι από το πέπλο το λεπτό πιο απαλή.
Από το ρόδο πιο αγνή,
απ’ το χρυσάφι πιο ακριβή,
κι από τη λύρα πιο γλυκειά, πιο μουσική.

Πάει καιρός που κάποτε σ’ αγάπησα, Ατθίδα,
μα τότε μου ‘μοιαζες μικρό κι αθώο κοριτσάκι.
Συ που μαγεύεις τους θνητούς, παιδί της Αφροδίτης,
απ’ όλα το καλύτερο εσύ ‘σαι το αστέρι.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Vicente Huidobro (Χιλή, 1893-1948), «Μνήμα στη Θάλασσα» (μεταφρ. -επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας)

 

 

Γαλήνη πάνω στην άδουσα αναλαμπή των νερών
Που συγκρούονται   όπως οι ώμοι του πλήθους
Γαλήνη στη θάλασσα στα κύματα της καλής θέλησης
Γαλήνη  στων ναυαγών την επιτύμβια στήλη
Γαλήνη  στα τύμπανα της περηφάνειας και στις ζοφερές κόρες των ματιών
Κι αν είμαι εγώ  ο μεταφραστής των κυμάτων
Γαλήνη  και σε μένα.

Και να εδώ το εκμαγείο γεμάτο με του πεπρωμένου τα θρύψαλα
Το εκμαγείο της εκδίκησης
Με οργισμένες φράσεις να ξεκολλούν απ’ τα χείλη
Και να εδώ το εκμαγείο όλο χάρη
Όταν είσαι γλυκιά  και βρίσκεσαι  εδώ υπνωτισμένη απ’  τα άστρα

Και να εδώ ο ανεξάντλητος θάνατος απ’ αρχής  κόσμου
Γιατί κάποια μέρα κανείς δεν θα κάνει τον περίπατο του στον χρόνο
Κανείς κατά μήκος του απολιθωμένου χρόνου των πεθαμένων πλανητών

Αυτή είναι η θάλασσα
Η θάλασσα με τα δικά  της τα κύματα
Με τις δικές της αισθήσεις
Η θάλασσα πασχίζοντας  να σπάσει τα δεσμά της
Θέλοντας να μιμηθεί την αιωνιότητα
Θέλοντας να είναι πνεύμονας   ή πούσι  πονεμένων πουλιών
Ή ο κήπος των άστρων που βαραίνουν στον ουρανό
Πάνω στα ερέβη που σέρνουμε μαζί μας
Ή και που ακόμη μας σέρνουν
Όταν αίφνης πετούν όλα τα περιστέρια της σελήνης
Και γίνεται πιο σκοτεινή  απ’ τα σταυροδρόμια του θανάτου

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Linos Ioannidis, «The Place of Time» (Translated from the Greek by Yannis Goumas), ed. Rodakio, 2014

MANTLE

Later, on arriving at an inn, I loosened my horses. I found them long after at α rally while everyone mourned an uprising that never took place. Suddenly, there was a cloudburst, and we wrapped ourselves in the sheets of the central hospital swaying at the windows. A little beyond, we looked at the dreary buildings (later on they were forgotten as poorhouses). Then, they say, during the heavy fog at the time, the insane and those to be committed escaped. A little higher, hardly visible, was the phonograph, and the voice could be heard below in the stagnant waters. “I happened to be here in these places long before. I’m not a stranger.”

I was in the ramparts.
Fencing with the ancestors,
Fencing with the winds.

*

CONCERT

Early on
when my concert was first heard
in the world, it followed
the humble path of inglorious precursors,
shading places
during hours of rest.
Remaining silent in the evening lights,
it awaited the heaviest and most unbearable night,
where in the panic of the profoundest remembrance,
in the bleeding gallop of wonder,
in the accelerated agitation
and the distances’ anguished voices,
radiant, candle-lit, my concert will rise
and perform the symphony of terror,
at full volume in the heavens.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Alfred Tennyson,(1809 – 1892), «Οδυσσέας» (μτφρ.: Μαρίνος Σιγούρος)

Τι αξίζει, αν στην ατάραχη γωνιά μου
σαν οκνός βασιλιάς στέκω στο πλάγι
γριάς συντρόφισσας και σωστά μοιράζω
το δίκιο στους ανίδεους ανθρώπους,
που τρώνε, θησαυρίζουν και κοιμούνται
και δε με νιώθουν! Δεν μπορώ να πάψω
να γυροφέρνω πάντα σε ταξίδια·
θέλω να πιω της ζωής τη στερνή στάλα.
Εχάρηκα πολλά, πολλά έχω πάθει
μονάχος μου ή με όσους μ’ αγαπούσαν
πότε σε ξένη γη, πότε στα μάκρη
σκοτεινού πολυκύμαντου πελάγου.
Τ’ όνομά μου εδιαλάλησεν η φήμη
κι η αχόρταγη καρδιά καινούριο πόθο
πάντα γρικάει κι ας έμαθα κι ας είδα
σε άλλες χώρες πώς ζουν, πώς κυβερνάνε.
Κι εγώ στερνός δεν είμαι, αφού με σέβας
με δέχτηκαν παντού κι έχω γνωρίσει
της μάχης το μεθύσι, πολεμώντας
με τους όμοιους μου μόνο μες στους κάμπους
τους βοερούς κι ανεμόδαρτους της Τροίας.

Διαβάστε περισσότερα