Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Αφίξεις

Αφίξεις

Αφίξεις, Ραδιόφωνο Ποιείν

Νικόλας Άσιμος, «Τα τραγούδια», Εκδόσεις των Συναδέλφων 2020

Περιλαμβάνει άπαντα τα στιχουργήματα και τα τραγούδια του Νικόλα Άσιμου. Πρόλογος: Σωτήρης Παστάκας

 

VENCEREMOS

Αποκομμένος απ’ όλους κι απ’ όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ’ ακουμπά
στον παράξενό μου χρόνο.

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
να σ’ αγκαλιάσω να μ’ αγκαλιάσεις
να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
να σ’ αγαπήσω να μ’ αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι.
Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
στων προσώπων μας τις ζάρες.

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά
στου απέραντου την ψύχρα.

Θες ν’ αγγίξεις την αλήθεια
για βγες απ’ όξω απ’ τη συνήθεια
σύρε κι έλα να με λούσεις
κι ας είμαι της καθαρευούσης
να σ’ αγκαλιάσω να μ’ αγκαλιάσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι.
Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
ασυγκίνητο σ’ αφήνει.

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω, μωρέ
μ’ αυταπάτες πια δεν έχω.

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
να περπατάν σαν καβουράκια
πλάγια κι ακριβά τα χάδια
φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ’ ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Venceremos, Venceremos.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Πάνος Μπούσαλης, «Η κουδουνίστρα του ήλιου», εκδ. άπαρσις, 2021

Έξω από μένα

 

Έξω από μένα είμαι εγώ.

Μέσα μου, ρόλος που εποπτεύεται.

Απελπισία ένα ρούχο που καίγεται, ένα σώμα που πέφτει.

Κάποιοι σέβονται μόνο την απόσταση.

Αγαπούν το ξένο.

Κι όταν γίνεις κι εσύ ξένος λένε..

«αυτόν τον γνωρίζω καλά..»

 

`

*

Φωτογραφία

 

Ξυστά απ’ το φρύδι του φεγγαριού

ένα αεροπλάνο δραπετεύει απ τη νύχτα

Μια γρατσουνιά στο εύθραυστο γαλάζιο

Αιμορραγεί στη δύση ομορφιά

Ο πλάτανος ήταν εδώ πριν απ΄ την καμινάδα

Η καμινάδα ήταν εδώ πριν απ’ τα σύρματα.

Ο ουρανός, άλλοι λεν πως ήταν, πάντα εκεί

άλλοι, πως σήμερα μόλις τον επινόησε ένα σπουργίτι

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Αντρέας Τσιάκος, «Αίμα δανεικό», εκδ. Χαραμάδα, 2021

ΤΟ ΞΥΛΟ ΠΟΥ ΣΕ ΣΤΑΥΡΩΣΕ

 

Αλφαβητάριε

βγήκες από την ιεροσύνη

ράβοντας τα πρώτα λόγια

των Ευαγγελιστών

σταυροβελονιά

κβαντικός ψαλμός επουράνιος

έθος αθόρυβος

Εσύ

προπορευόμενη ποίηση

κύηση προφητευμένη

βρυσούλα ξενιτιάς

στην πλατεία του χρόνου

Εσύ

την καρποφόρα σου ερημία

έρημος αίρομαι

πελεκητής αγράμματος

στον κήπο των Ελαιών

πούλησα τα ξύλα μου

ύλη την ύλη ν’ αποκτήσω

μετράω

πόσα να ’ναι;

όσα να ’ναι

Ωσαννά.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Aντώνης Μπαλασόπουλος, «Λευκό στο Λευκό», εκδ. Ενύπνιο, 2021

VIII. Κατά τους εαρινούς μήνες
`
Στο εικοστό του έτος έπνιξε τον μήνα Φεβρουάριο
στον ύπνο του. Σήμανε την ώρα
του ασθενούς μηδέν, την ώρα του μειωμένου
φωτός, την ώρα της χλεύης
των πουλιών έξω απ’ το παράθυρο.
Η Άνοιξη έσκαψε
με χλοερά νύχια τους τάφους όπου ενέδρευε
η γλώσσα:
Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε
και έσφιγγε ο κλοιός των τοίχων
ἔπειτα ἐξ αὐτῶν πταρμὸς καὶ βράγχος ἐπεγίγνετο
και εντεινόταν εν τη απουσία μας
η φεγγοβολιά των άστρων
Όποιος πεθάνη σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει
και μετανάστευε στο αίμα μας η δική του Ιταλία
καὶ ἐν οὐ πολλῷ χρόνῳ κατέβαινεν
ἐς τὰ στήθη ὁ πόνος μετὰ βηχὸς ἰσχυροῦ
και βοούσε στ’ αυτί μας η ηχώ
απ’ τη φιδότρυπα του χρόνου.
Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
μεταφράσεις ραγδαία εξαπλώσιμες
σμίγοντας γενιές ανώνυμων οστών στη νήσο Χαρτ,
τὸν ᾽Αγρὸν τοῦ Κεραμέως εἰς ταφὴν τοῖς ξένοις.
Πώς χωρά τόσος θάνατος σ’ ένα μίλι χώμα;
Τώρα μπορούσα επιτέλους να γράψω,
πουθενά, πουθενά,
με τα ρωμαλέα φτερά της απόστασης, με το μαύρο πέπλο
πάνω στον παραλήπτη, με το ταχυδρομείο κλειστό,
με την απρόσμενη αύξηση του ρυθμού γεννήσεων
των ερωτηματικών
με τον εναλλασσόμενο ορίζοντα
όπου υπάρχω και δεν υπάρχω πια
με το μέλλον να ’χει μακρύνει τόσο
που δεν ξέρω αν έρχεται ή φεύγει
με τον υπερκαινοφανή αστέρα του παρελθόντος
υπό το βίαιο κράτος της βαρύτητάς του,
με την ασίγαστη έρημο, με το άσθμα
του απερίγραπτου.
Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Ηρώ Σκάρου, «Η ζωή όπως είναι», εκδ. Κέδρος, 2020

Η ζωή όπως είναι

Ήταν η τελευταία μέρα του Σάββα στην πόλη. Είχε δει όλους τους πελάτες της εταιρίας και προσέγγισε αρκετούς καινούργιους. Γυρνώντας στο ξενοδοχείο, προσπαθούσε ν’ αποφασίσει αν θα σταματούσε να πάρει μερικά σουβλάκια ή κανένα μπέργκερ. Τα δύο προηγούμενα βράδια είχε ψωνίσει από τα ταχυφαγεία της περιοχής και τα είχε βρει ικανοποιητικά. Ή έστω πιο ικανοποιητικά από αυτά της προηγούμενης πόλης που είχε επισκεφθεί. Σε εστιατόρια δεν πηγαίνει. Για λόγους οικονομίας, λέει. Είναι αλήθεια ότι ο μισθός του έχει μειωθεί και με τη διατροφή που δίνει κάθε μήνα για την κόρη του δεν του μένουν πολλά. Είναι όμως αλήθεια κι ότι τόσα χρόνια που κάνει αυτή τη δουλειά δεν έχει συνηθίσει να τρώει έξω μόνος. Δεν του ακούγεται ωραίο να ζητάει τραπέζι για έναν, δεν του αρέσουν τα βλέμματα των διπλανών. Αλλά εκείνο το βράδυ το στομάχι του δεν ήθελε πρόχειρο φαγητό• τον ενοχλούσε λίγο περισσότερο από ό,τι συνήθως. Έτσι, σκέφτηκε να πάρει κάτι μαγειρευτό για έξω από καμιά ταβέρνα. Είχε δει μία κοντά στο ξενοδοχείο του. Την είχε προσέξει από την πρώτη μέρα. Ή, μάλλον, δεν την είχε προσέξει. Δεν είχε φώτα, ούτε καν ταμπέλα. Σαν παλιά μονοκατοικία έμοιαζε, με κουρτίνες στα παράθυρα, που έκρυβαν το εσωτερικό της. Είχε ακούσει ένα καμπανάκι να ηχεί καθώς η πόρτα άνοιγε κι ένα ζευγάρι έβγαινε έξω. Την ίδια στιγμή του ήρθε μυρωδιά από κοκκινιστό και, μέχρι η πόρτα να ξανακλείσει, ο Σάββας πρόλαβε να δει απ’ το άνοιγμα έναν σερβιτόρο να ισορροπεί στην παλάμη του το πιάτο με το αγαπημένο του φαγητό. Ένα μοσχαράκι με κόκκινη σάλτσα, αυτό θα ήθελε τώρα. Μόλις μπήκε στην ταβέρνα κοίταξε τριγύρω για την κουζίνα. Την εντόπισε και κινήθηκε προς τα κει, αλλά οι φωνές που ακούγονταν από μέσα τον σταμάτησαν. Κάποιος έδινε δικαιολογίες για
ένα λάθος. Κάποιος άλλος δεν τις δεχόταν. Ο Σάββας ήταν έτοιμος να φύγει, όταν ένας σερβιτόρος βγήκε βιαστικά από μέσα. Σχεδόν έπεσε πάνω του.

Διαβάστε περισσότερα