Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Αφίξεις

Αφίξεις

Αφίξεις

Yannis Goumas, «Pros and Cons», [Selected Poems 2014-2019] (μετφρ. από τα αγγλικά του ιδίου), εκδ. ρώμη, 2019

Επιλογή ποιημάτων 2014-2019, επίμετρο: Σπύρος Αραβανής, επιμέλεια: Πέτρος Γκολίτσης.

`

 

Pros and Cons

 

I bid adieu to another week.

In spite of the crescent moon I am alone now.

The landscape in the window, set as in a frame,

is like another of my paintings.

A dewy wind ripples my hair as I shut the shutters.

I pour my melancholy into a glass of red wine

and my hands woo me to carry it to my desk

and let the computer give birth to a poem.

I come into the room and on the wall spreads

the familiar silhouette of my lonely nights.

Like the eye of a needle that lets only one

thread pass, such is my life, nothing else.

The little boy’s crying next door is a sketch

of his mother’s scolding.  According to the calendar

on the kitchen wall, my name day and my birthday

were mere dates, only three friends remembered me.

After thirteen years, thanks to my pitiful condition,

I suddenly realized that there’s nothing to do worth doing,

that all I can do is to feel being young forever.

I know that this isn’t in good taste, but to go on

living doing nothing is a way of being meaningless.

The computer before me brims with emotion.

I don’t lose interest, and lifting the glass of wine

to my lips, I begin to write my pros and cons.

 

Τα υπέρ και τα κατά

 

Αποχαιρέτησα μια ακόμη εβδομάδα.

Παρά την ημισέληνο είμαι μόνος τώρα.

Το τοπίο στο παράθυρο, λες και σε κορνίζα,

είναι σαν ένας άλλος πίνακάς μου.

Δροσερός άνεμος κυματίζει τα μαλλιά μου

καθώς κλείνω το παντζούρι.

Βάζω τη μελαγχολία μου σ’ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί

και τα χέρια μου με καλοπιάνουν να το μεταφέρω στο γραφείο

και ν’ αφήσω τον υπολογιστή να γεννήσει ένα ποίημα.

Μπαίνω στο δωμάτιο και στον τοίχο απλώνεται

η γνωστή σιλουέτα των μοναχικών μου νυχτών.

Όπως το μάτι μιας βελόνας επιτρέπει μόνο μια κλωστή να περάσει,

έτσι κι η ζωή μου, τίποτα άλλο.

Το κλάμα του βρέφους δίπλα είναι σκίτσο της μητέρας του

που το μαλώνει.  Σύμφωνα με το ημερολόγιο

στον τοίχο της κουζίνας, η γιορτή μου και τα γενέθλιά μου

ήταν απλός ημερομηνίες, μόνο τρεις φίλοι με θυμήθηκαν.

Μετά από δεκατρία χρόνια, χάρη στην άθλια κατάσταση που βρίσκομαι,

ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει τίποτα που αξίζει να κάνω,

ότι το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αισθάνομαι ότι είμαι νέος για πάντα.

Γνωρίζω ότι αυτό δεν είναι καθώς πρέπει, αλλά να συνεχίσω να ζω

χωρίς να κάνω τίποτα είναι ένας τρόπος να είμαι χωρίς νόημα.

Ο υπολογιστής μπροστά μου ξεχειλίζει από συναίσθημα.

Δεν χάνω το ενδιαφέρον μου, και σηκώνοντας το ποτήρι κρασί

στα χείλη, γράφω τα υπέρ και τα κατά μου.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Μάνος Ελευθερίου, «Τρία ποιήματα», Edizioni Fratelli Sublimi, Αθήνα 2018 -εκτός εμπορίου

ΟΙ ΑΣΚΕΠΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΟΥΚΕΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

`

Ασκεπείς και πεζοί ως ύψιστη τιμή προς τον νεκρό

και με την πένθιμη επίσημη στολή χωρίς παράσημα

ακολούθησαν τη σορό του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

οι δυο Μεγάλοι Δούκες και αδελφοί του κακορίζικου

Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄.

Πίσω τους έρχονταν οι αρχές της Αγίας Πετρούπολης

και οι πραγματικοί στενοί του φίλοι, λαός αρίφνητος,

τυραννισμένος, οι περισσότεροι οδυρόμενοι

για την απώλεια του ένδοξου ειδώλου τους

του μάγου συγγραφέα

βλέποντας κιόλας πόσο αργά οι άνθρωποι τιμούν

αυτούς που τιμωρήθηκαν με φθόνο και καταλαλιά

με φυλακίσεις και εξορίες.

`

Ωστόσο, σκέπτομαι, τέτοιες τιμές οφείλονται

για το χαμό τέτοιων ανθρώπων.

`

Γι’ αυτό κι εγώ πάντα πεζός και ασκεπής

ως ύψιστη τιμή και χρέος

και με το σκούρο πένθιμο κοστούμι μου

έτσι ακολουθώ περίλυπος τα μάταια

και τ’ ακριβά του κόσμου ετούτου

φίλους, ελπίδες, προσδοκίες

κι έτσι φιλώ ώς και τις λάσπες απ’ τα πόδια τους

ανθρώπων που αγάπησα.

`

************************************************************

Αφιέρωμα στον Μάνο Ελευθερίου διοργανώνουν οι Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, ο Αθήνα 9.84 και η Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου την ημέρα γέννησής του, Τρίτη 12 Μαρτίου, στις 19.00, στην Τεχνόπολη.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Ανδρέας Άντης Ιωαννίδης, «Άπατρις ύπνος», εκδ. Ροδακιό, 2018

Ο πίνακας του εξωφύλλου είναιι το ζωγραφικό έργο του Ανδρέα Άντη Ιωαννίδη, Χρόνοι της Γης 

 

…………………………………………………………………………………

      ἄρθρωση τοῦ ψιθύρου ἡ γραφὴ

      νερὸ ἐνάρετος ἀέρας κρήνη τὸ λεξιλόγιο τῆς σιωπῆς

      ὁ ἰδιόχειρος ἦχος ὁ λαξεμένος στίχος

στερέωση τῶν ὁραμάτων ἡ προτομὴ τοῦ νεροῦ

στῆς λίμνης του τὸ φέγγος οἱ ποταμοὶ τῶν ὀνομάτων

      πλίνθοι ὑδρατμοὶ στὰ βάθη ξέρες θέρμες πνιγερὲς

      δὲν ἦταν οἱ πυρρὲς στὰ μάτια νὰ φανοῦν ἀναλαμπὲς

      οὔτε πὼς λάμψη κάμινος τέφρα σταχτὸς ποὺ εἶναι

καιρὸ μετὰ τὸ νέφος ἀναμμένο καπνοὶ φαιὰ νερὰ

θρύψαλα ἀχνισμένα κεραμίδια

ψηλόροφη βροχὴ βροντὴ ριγμένη

ἔσταζαν οἱ τοῖχοι πλάσματα νωπὰ πρωτόλεια προπλάσματα

ἔλιωναν τὰ περιγράμματα ὁ σχεδιασμὸς ἡ χρώση τῶν εἰκόνων

ἄγνωστη δυσανάγνωστη γραφὴ πέφταν ἐγχάρακτα ἐλάσματα

ἄναρθρο λάθεμα λίθωμα ἀποτύπωμα λαξεμένο παραλάλημα

ἐπιγραφὲς ἴχνη κείμενα παλίμψηστα λειψὰ μηνύματα

σϐῆναν ἀναγνώσματα σχήματα γραφήματα σημάδια

συλλαϐογραφὲς καλλίγραφα πρόσωπα σκιὲς

ἡμιτελῆ χαμόγελα ἀγίνωτα πετράδια

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Δημήτρης Λέντζος, «Εωθινά Αγάλματα», εκδ. Μετρονόμος, 2018

ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ
Τραβούσε με κόπο
στην κεντρική λεωφόρο
το μεγάλο καρότσι
με το άγαλμα
του αγνώστου εκείνου
στη μεγάλη πλατεία
είχαν αρχίσει
τις ομιλίες
και τις απαγγελίες
των ποιημάτων
ο αχθοφόρος
με τη μαύρη σκούφια
τα μακριά γένια
και το τσιγάρο στα χείλη
σταμάτησε μπροστά
στο πορνείο
πότισε τον βασιλικό
με τα κλειστά παράθυρα
έκανε τον σταυρό του
και συνέχισε να σέρνει
εκείνο
το ακέφαλο άγαλμα
του Αγιάννη του Προδρόμου
ή του Καραβάτζο
ποτέ δεν έμαθε ακριβώς
ρωτώντας επίμονα
τους επισήμους και τους ειδικούς
περί των αγαλμάτων.

Διαβάστε περισσότερα
Αφίξεις

Γιώργος Γκανέλης, «Ωδίνες της Ποίησης», εκδ. στίξις, 2018

ΠΟΙΗΜΑ ΜΕ ΑΣΤΕΡΙΣΚΟ

 

Κάποιος θα μου πει:

γύρνα τα κλοπιμαία

σκίσε τα διπλώματα

κάποιος δε θα διστάσει

θα τραβήξει τον χαλκά

να εξαϋλωθεί η ψυχή

κι άμα γυρίσει ο τροχός

θα διηγηθώ τα υπόλοιπα

υπομονή, χρειάζονται

και μερικές εισπνοές

 

Μια μέρα θα βρεθούμε

λιπόθυμοι στον ουρανό

με μαξιλάρι τα σύννεφα

ηρωική έξοδος στο κενό

ωραία να καίγονται

αλσύλλια και πλανήτες

θα πέσουν και τα τείχη

αυτά που υψώθηκαν

ανάμεσα στα σώματα

και στην ανυπαρξία τους

 

Αυτά λοιπόν για αρχή

επιφυλάσσομαι προσεχώς

να αποκηρύξω το ποίημα

Διαβάστε περισσότερα