Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Mαρία Κατσοπούλου, Ποιήματα

[περιπλάνηση ύδατος]

«Έι, ομορφούλα…», θα μου πεις
καθώς τα χείλη μας θα ενώνονται
και τα βλέμματά μας θα συναντιούνται
μέσα από δακρυσμένα μάτια
που ερωτεύονται για πρώτη φορά έναν καθρέφτη

«Έι, ομορφούλα…», θα μου πεις
«δεν φαντάζεσαι πόσο…»
καθώς θα γεύεται ο ένας τα δάκρυα του άλλου
και τα δάκρυα θα γίνονται
λίμνες ποτάμια θάλασσες ωκεανοί
ενώ εσύ θα βυθίζεσαι μέσα μου

«Έι…», θα μου πεις
«υπάρχουμε κι αλλού»
κι εγώ θα ξέρω
πως μέσα σε ένα φιλί σου έζησα για μια αιωνιότητα
και από τα πύρινα ύδατα
δημιουργήσαμε ξανά ζωή

[Σαν παιδί]

Μέσα μου συντελείται σύγκρουση
αγάπης και πόνου·
Έχασα το μάτι μου στο πλήθος,
Καθώς την νιότη μου έκαιγα χορεύοντας.
«Έλα μαζί μου», είπες,
«θα σου δείξω τι αληθινά σημαίνει “Φως”».
Κι εγώ χαμογέλασα
και σου άπλωσα το χέρι μου δειλά,
σαν παιδί που βαδίζει πρώτη φορά στα δυο του πόδια
και νοιώθει φόβο και χαρά μαζί.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Νίκος Γύφτουλας, Ποιήματα από την εν εξελίξει ποιητική συλλογή «Αντίγραφα από το φως του ήλιου»

 

Έργο του ζωγράφου και γλύπτη, Βασίλειου Γερμενή.

 

 

 

Γης

 

Του γιαλού σα ναύτης στεριανός, άβρεχτος, στεγνός,

Μαζί με κύματα βαδίζω στη γυαλισμένη άμμο.

Στα χάσματα των βράχων με όρκο δεν πατώ·

Το σώμα να τρέμει στο άγνωστο, δίχως του ήλιου θέα.

 

Στης νυχτιάς τον ερχομό, στων άστρων το φέγγος, μπρος μου,

τους ήλιους που ήδη σβήσαν, μετρώ· μετρώ της νιότης τους ήλιους.

Γοργόνα καμιά δεν θα φανεί, ούτε φωνή θεάς·

Ούτε και σκαρί απ’ τη γαλάζια γραμμή των οριζόντων.

 

Και σαν το χέρι μου, μες στο σκοτάδι γίνει κι αυτό θαμπό,

δάχτυλα τα μάτια μου θα πάψουν να τα βλέπουν,

κι ο κάθε ήχος, ανάγνωστος θα ρθεί να τρικυμίσει,

φοβίες και βάσανα και κάποιο παραμιλητό,

κήπο κατάμαυρο μέσα μου θα κάνουν να ανθίσει.

 

Τότε όλα τ’ άλογα, κρυφά και φανερά,

και θλίψες πολλές θα με καλέσουν πέρα ως πέρα,

καθώς θα χύνονται μέσα μου βαθιά,

Φωνή καμιά δεν θ’ ακούγεται σε όλον τον αγέρα.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Νίκος Παπαδάκης, Τρία ποιήματα

 

Piazza Di Spagna

 

Αγάπα με, σα να ‘μαι χιόνι

ημιτελές και πάλευκο

χιόνι που απλώνεται ατάραχο, ανυπόμονο

δίχως την έκσταση του ήλιου να φοβάται

 

μυστήριο είναι ο έρωτας

κέντημα από ηδονές και οδύνες μοιρασμένες

τρομάζει και ανασαίνει

θαρρείς κι είναι το χιόνι που προστάζει

 

ακούμπα με, σα να ‘μια άνεμος

άχρωμος, γυμνός και ωστόσο θαρραλέος

άνεμος που διαπερνά των λουλουδιών τα ίχνη

στην Piazza di Spagna, πριν πέσει το σκοτάδι

προτού κι αυτός τον Τίβερη βυθίσει στη γαλήνη

 

πήρα το όνομα της πόλης σου

και μια πνοή απ’ το βλέμμα σου

για να κατοικηθεί το μέσα μου με κάτι

 

ναι, είναι η αγάπη αίνιγμα

με σάρκα και ανάσες αρθρωμένο

μια στάλα από βροχή

μια σκιά ψευδής και φευγαλέα

 

μια συνομωσία εξαίσια

το ανεπαίσθητο για πάντα αιχμαλωτίζει

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Διονύσιος Χριστοφοράτος, Ποιήματα

ΜΟΝΟ ΛΕΞΕΙΣ

Τὰ ῥοῦχα μου ἀπεκδύομαι
καὶ μένουν μόνο λέξεις
π’ ἁπλώνω στὸ χαρτί
κι’ ἀπογυμνώνομαι

ΣΤΗΝ ΚΛΕΙΔΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Στὴν κλειδαριὰ τοῦ μέλλοντος
ταιριάζει μόνον τὸ κλειδὶ τοῦ παρελθόντος
Κι’ ἀνοίξαμεν μὲ ποίησιν
τὴν θύραν τῶν θαυμάτων

ΚΑΙ ΤΙ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ

Καὶ τί μᾶς ἔχει ἀπομείνει
Μονάχα ἡ τέχνη
Σὲ κάθε της ἔκφανσι
σὲ κάθε της μορφή
αὐτὴ μονάχα ἡ τέχνη

Σὲ κάθ’ ἐμπόδιο καὶ δυσκολία
σὲ κάθ’ ἐπίτευγμα κ’ ἐπιτυχία
σὲ κάθε λύπη καὶ χαρά
θλῖψι ἢ εὐτυχία
αὐτή
μονάχα
ἡ Τέχνη

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Παύλος Σιδηρόπουλος, «Έχω μια θλίψη για τα μακρινά αριστουργήματα», εκδ. Opportuna, 2019

Σήμερα συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου

 

123 ποιήματα ολοκληρωμένα και ημιτελή, τιτλοφορημένα ή άτιτλα, γραμμένα σε έμμετρο και ελεύθερο στίχο, 13 από τα οποία δημοσιεύονται μαζί με το αναγνώσιμο χειρόγραφό τους. Η συλλογή περιλαμβάνει ακόμη 2 αποσπάσματα διηγημάτων, 2 διαλογικές ποιητικές πρόζες και μια ημιτελή ποιητική σύνθεση.

 

`

Η τέχνη κύριοι έχει τάξεις
είτε το θέλετε, είτε όχι.
Ένας ανθρακωρύχος της Αγγλίας ξέρει τον Σαίξπηρ
όσο ο Αρβανίτης ξέρει τον Σοφοκλή
που εσείς με το ζόρι θέλετε να του σφηνώσετε.
Ανάθεμά σας απίθανοι.
αφήστε το χρόνο να δουλέψει
αυτή την τέταρτη ανθρώπινη διάσταση που μόνιμα βιάζετε.

Διαβάστε περισσότερα