Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Γιώργος Δ. Μπίμης, Ποιήματα

Αν λησμονήσουμε.

Αν λησμονήσουμε

την ποίηση της Σαπφούς και του Ομήρου,

την γνώση του Ηράκλειτου και του Δημόκριτου,

την Δόξα του Λεωνίδα και του Περικλή,

Αν λησμονήσουμε

την Αθήνα, το Βυζάντιο και τη Βεργίνα,

τα λευκά ξωκλήσια της Παναγιάς,

την οικειότητα του ατείχιστου ουρανού,

το κάλεσμα της πάναγνης βροχής,

Αν λησμονήσουμε

Τα τραγούδια, τα ανδραγαθήματα και το αίμα

και τις αφόρητες πληγές του Μακρυγιάννη,

τότε τίποτα δε μπορεί να αναστηθεί  σε τούτο

τον αμνημόνευτο τόπο…

Άπορη κι αποθαρρυμένη  η πατρίδα  δεν θα έχει

μήτε μια μπουκιά  ψωμί  να μας δώσει

ν’ αποζήσουμε, μήτε μια σταγόνα βρόχινου νερού

να σβήσουμε τη δίψα μας…

Τα κάστρα και οι δρόμοι θ’ αδειάσουν

από φωνές και θα διαβούνε οι βάρβαροι…

Για να λεηλατήσουν το φως του ήλιου,

για να τρυγήσουν τα λιόδεντρα και τ’ αμπέλια,

για να εξορίσουν την ελπίδα και τα όνειρα…

Και δε θα υπάρχει μάνα, αδερφός

ή σύντροφος ν’ αντισταθεί… Και τα παιδιά,

γυμνά,  θα τριγυρνάνε μέσα στα χαλάσματα

γυρεύοντας μια σπίθα αληθινής φωτιάς

ν’ ανάψουν την ψυχή τους…

Και θα ‘ναι δούλοι αλευτέρωτοι

σε μια παρηκμασμένη πολιτεία,

Αν λησμονήσουμε…

*από την ποιητική Συλλογή:

»Μνήμες της Πέτρα και της Σιωπής.»

Διαβάστε περισσότερα

Ακαδημία Ποιείν

Βασίλης Ταβουλτσίδης, Ποιήματα

Τσιγάρο

δεν το συνηθίζω
μα ένα τσιγάρο άναψα αυτό το βράδυ
και κάθε που έβγαινε ο καπνός από τα στήθια μου
σχημάτιζε σκηνές
απ’ το κρεβάτι εκείνο
που βάσταξε ν’ αντέξει τη φωτιά μας

τότε, που είχε κλειστεί ο κόσμος όλος
εκεί που ακουμπούσαν οι ματιές μας
σ’ εκείνο το μικρό σημείο του σύμπαντος
που φυλακίσαμε για δύο στιγμές το χρόνο

κι όταν τελείωσε ο καπνός
άλλο τσιγάρο δε βάσταξα ν’ ανάψω

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Αντώνης Ζαΐρης, Ποιήματα

Φθινοπωρινός φεγγίτης

Πρόσωπα γλυκά , κρυστάλλινα
καθαρά και μορφή περήφανη ,αγγελική
με εκφράσεις τίμιες, θηλυκές στη νεότητα,
στεγνές, κουρασμένες, αργές στην κίνηση της μέσης ηλικίας
και μορφές γεροντικές, αφυδατωμένες αλλά όλες
ψάχνουν σύμβολα και πρότυπα
για την παραμικρή καθιέρωση του να είσαι κάποιος, κάποια
γιατί νιώθεις ότι δεν είσαι τίποτα.
Και αυτό το τίποτα είναι που έχει ολόκληρο απόθεμα αξίας
που δεν φώτισε ποτέ ο ήλιος για να βγει προς τα έξω,
να λάμψει , να ξεχωρίσει, να διακριθεί.
Μέσα μόνο από το φθινοπωρινό φεγγίτη
που και που δραπετεύουν απεγνωσμένα κάποιες σκέψεις
έχοντας βρεί διέξοδο να χυθούν στο απρόσωπο μπετόν,
να τις δεξιωθεί το χώμα που ψάχνω να ριζώσουν
και να βγει αυτό το καινούριο που θα ‘χει άλλη μορφή,
άλλη όψη ,θα έχει υπόσταση ,
αυτό το κάτι που γίνεται σύμβολο και αξία
και σιγά-σιγά μεγαλώνει και γίνεται υπεραξία και μεταλλάσσεται
αφού διαρκώς παράγει την νέα, απλή σκέψη
που θα ενσωματώσει και άλλες σκέψεις
που γυρνούν μόνες στο περιβάλλον.
Και στο τέλος οι άμορφες μάζες του φεγγίτη θα δώσουν σπάνια εικόνα.
Την εικόνα που θα σε ακολουθεί για πάντα, παντού…

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Νίκος Βαραλής, «Σεραϊνα»

 

Αχ Σεραϊνα φτιαγμένη από τσάι
Σεραϊνα της Βρύναινας,
των μικρών παιγνιδιών η ωραία
η θωπεύουσα τον άνεμο
με τα μεγάλα μαλλιά των χρόνων σου

Σεραϊνα φτιαγμένη από χώμα και ανατολή
πως θα πνιγείς εσύ στο δάκρυ του πατέρα σου;
Εσύ που ήσουν φτιαγμένη από γέλιο και προσμονή
με αφάγωτο μέλλον από πολλά καλοκαίρια;

Και μεις Σεραϊνα που κρατάμε το κλειδί του θανάτου σου
οι αναζητούντες την ηδονή του φόβου,
εμείς οι διακοπούντες του Σεπτεμβρίου ,
οι κυνηγοί αέναα της αδρεναλίνης,
οι ακόλουθοι του Μίδα που θέλουμε τη ζωή
να μετράει μόνο με χρυσάφι
θα κρατήσουμε το άσπρο παπουτσάκι σου
να βαφτιζόμαστε εκεί σκληρά
στα δεκατρία ωραία χρόνια σου

Αχ Σεραϊνα φτιαγμένη από τσάι
ενός τρομαγμένου βραδινού
πέτα στον ουρανό της νιότης σου
και να προσεύχεσαι για μας τώρα
και στην ώρα του θανάτου μας.

Διαβάστε περισσότερα