Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Έμμα Τσιβρά, Ποιήματα

Ωδή στο χρόνο

Κλώθει ο χρόνος

τις μέρες
τις νύχτες
τους μήνες
τις εποχές.

Στον αργαλειό του υφαίνει
με χρυσό
του ήλιου το μεσουράνημα
με ασήμι
το γέμισμα του φεγγαριού.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Νίκος Βουτυρόπουλος, «Στίχοι πρόχειροι»

 

 

Πάλι στα ίδια σκαλιά καθόταν κείνος ο άστεγος

γέροντας απ΄ τη Μέση Ανατολή, που να ξέρεις

και με κοίταξε με βλέμμα ανασηκωμένο

μ΄ ένα τσιγάρο δανεικό καρφωμένο στα χείλη

ένα βλέμμα που μου ΄ρθε να κλάψω

μες στην παγωνιά έκπληκτος απ΄ του κόσμου

την αδιαφορία.

Ως τη Δευτέρα Απουσία μεσολαβεί ένα έγκλημα

ή ένα γέλιο πες το νυχτερινή αναπόληση

ή κάποια σύγχυση λέξεων

δηλαδή σιγά τα πράματα αφού περιμένει

το μαξιλάρι στο σαλόνι σκέρτσο καθημερινό

για να ξεχνάς ανθρώπους

ένα παλιό καπρίτσιο να σκέφτεσαι:

άλλοι μιλήσανε ζωγράφισαν άλλοι

κύματα στέναζε το ακρογιάλι.

Όμως τα γέλια είν΄ ανείπωτα

όπως τα εγκλήματα

στους παράδρομους της νύχτας

φτάνεις κάποτε με δόντια σφιγμένα

βουρκώνεις από ένα βλέμμα

ένοχος νιώθεις για όσα δεν έκανες

όμως ανέχτηκες αλλού κοίταξες

και πέθανες μέσα στην κοροϊδία.

 

Λοιπόν, σήμερα βράδυ Χριστουγέννων

πέρασα πάλι απ΄ τα ίδια σκαλιά

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Ελευθερία Θάνογλου, Πέντε Ποιήματα

ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

 

Ο  κόσμος

τσόφλια ψυχών

κι αγάλματα γερασμένα

γέμισε.

 

Βόρεια της πλατείας Βαρδαρίου

με βήμα χελώνας,

ο  φύλακας  Γεώργιος Μιχαήλοβιτς

περπατά ανάμεσα στις τελευταίες  οστεοθήκες

με τα πανύψηλα  κυπαρίσσια ∙

στη σόλα των  παπουτσιών  του

ο ήχος απ΄τα χρόνια που σπάνε.

 

Ένα στο αριστερό, ένα στο δεξί.

 

Στο περίγραμμα του νεκροταφείου των χρυσανθέμων

η διαδρομή του βίου του.

 

Ενίοτε κανείς μιλά πιο καθαρά

βαδίζοντας με τους νεκρούς.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Σπύρος Αραβανής, «Ο Φιλοθεάμων», εκδ. Κουκούτσι, 2020 (προδημοσίευση)

 

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ

 

Η αγωνία του σπέρματος

μη μείνει θρόμβος

ανεκπλήρωτης ηδονής

ηχεί σαν ρόγχος φθινοπώρου

στο ικρίωμα του χειμώνα

τώρα που έρχονται οι μεγάλες μάχες

για τους σιελογόνους αδένες

στις ξεραμένες εκτάσεις των σωμάτων.

Κάθε που κράζει η νυχτωδία

τα σάβανα των κρεβατιών

θρηνώ για τη γενιά των εραστών

που χάθηκαν στα δάση της αναμονής

αξημέρωτοι και ημερωμένοι

δίχως να αφήσουν εκμαγεία καυτής λάβας.

Εγώ ειμί η πέτρα που εξόκειλε της πυραμίδας

το φως που εντοιχίστηκε αυτοβούλως

ο λαξεμένος πόθος της σελήνης

και η αναρριχώμενη φωνή των υδάτων

γι’ αυτό και σας μιλώ

για τις απολήξεις του πάθους

με τη συνείδηση ενός εντόμου

που ίπταται των στιγμών.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Μαρία Καπετάνου, «Σπασμένο παζλ»

Σπασμένο παζλ

Θα’ ρθει μια μέρα που ο θάνατος θα γίνει μνήμη,
κομμάτια από σπασμένο παζλ ενωμένα.
Τα δάκρυά μου θα ρέουν πάνω στα μυριάδες
θραύσματα της εικόνας σου,
ενώ θα θυμίζουν αρώματα
από παλαιές εποχές νιότης,πάθους και
σοκαριστικής άγνοιας.

Διαβάστε περισσότερα