Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Αυτοί μιλάν
Αυτοί μιλάν την ώρα που ο ήλιος
έγυρε το χάος ν’ ακουμπήσει
την ώρα που εγώ σε προσκυνούσα απελπισμένος
για ζωή
Και μιλάν την ώρα που άλλος
ένοιωθε το φως που πάει να σβύσει
την ώρα που το χάος την αγάπη του ήλιου
αυτό θα τη χαρεί
Οι συντεταγμένοι, μετέωρη λογική
το χρόνο με σκοτάδι στα υπόγεια μετράνε οι ειδικοί
Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πως να ψηλαφίζω
το σκοτάδι
Σημείο αναγνώρισης μονάχα θα ‘ναι η σαρκική επαφή
Πριν λουφάξει ο ήλιος, και στο χάος δώσει
το ρόλο του πατέρα
Σε μας να μείνει άγιο κάλεσμα
η ανθρώπινη φωνή
Σκύβει το κεφάλι η σκέψη να οξυνθεί
Η γλώσσα μας απ’ αύριο
σε διάλεκτο θα είναι της σιωπής περισσότερα »

Kι όπως αρμόζει σε τόπους ελεύθερους έρχονται δικοί τους μα κι από αλλού οι ποιητές: μια βραδιά με τον ποιητή Μέσκο

Από το γιο προς τον πατέρα

Είμαστε στο Μέγαρο Μουσικής στις εκδηλώσεις του MEGARON PLUS. Τιμούμε, χαιρετίζουμε και προπάντων ακούμε τον ποιητή Μέσκο να απαγγέλλει, να στοχάζεται, να διαλέγεται, να μονολογεί, να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στους ζωντανούς και τους πεθαμένους.
Είμαστε αλλά και δεν είμαστε.
Ακούμε τη νεοελληνική γλώσσα μέσα από ιδιότυπες εκφορές αλλά και δεν την ακούμε. Ακούμε την καθαρότητα της μείξης μια παράδοσης αιώνιου κρασιού, ακούμε τους συριγμούς τα ιδιόλεκτα και τα ιδιόγλωσσα αυτές τις μονοκοντηλιές τις λέξεις πάνω σε πέτρες του μόχθου , τις λέξεις του ταξιδιού στην εθνική οδό μιας χερσονήσου. Χώνεται με τα μούτρα στη Μεσόγειο και στα πάθη των λαών της. Μικρή η έννοια της χώρας δίχως τη διαστολή της ποίησης. Μικρή η χώρα και κακόλογη θα ψιθυρίσει στα αυτιά του Ορέστη η Ηλέκτρα , η βουκολική του Ευρυπίδη.
Πού είμαστε;
Και ποια γλώσσα αντηχεί μέσα μας αναμοχλεύοντας αισθήσεις και συναισθήματα μορφές και ανάσες;
Κι είμαστε, στην εκδήλωση αυτή, πολλές και πολλοί, άντρες και γυναίκες, άλλες γενιές γεννημένες από άλλες γενιές. Δεν είμαστε εδώ για να τιμήσουμε, ακούσουμε, το παράδοξο. Είμαστε εδώ για να αναγνωρίσουμε την κανονικότητα του παράδοξου. Τουτέστιν. Θάρρος. Τον ποιητή δεν τον αγάπησαν οι ποιητές. Παρά οι ψυχές που νεκρανασταίνονται στη μνήμη του. Οι ψυχές της χερσονήσου, της Βαλκανικής. περισσότερα »

Δύο άγνωστα ποιήματα του Σκωτσέζου Χιου ΜακΝτιάρμιντ (1892-1978) που αναφέρονται στη Θεσσαλονίκη μεταφράζει ο Σάκης Σερέφας στο νέο τεύχος του περιοδικού «Εντευκτήριο» (Νο 79, Δεκέμβριος 2007) που μόλις κυκλοφόρησε. Εμπνευσμένα από το διάστημα που ο ΜακΝτιάρμιντ υπηρέτησε (και) στη Θεσσαλονίκη ως λοχίας του βρετανικού Royal Army Medical Corps (1915-1919), τα ποιήματα μιλούν για τη σαγηνευτική εξ αποστάσεως όψη της Θεσσαλονίκης σε αντίθεση με τη θανατερή πραγματικότητα του πολέμου, τη σύφιλη, τη δυσεντερία και την ελονοσία που μάστιζαν τους ξένους στρατιώτες. Τα ποιήματα συνοδεύονται από χρήσιμα ερμηνευτικά-πραγματολογικά σχόλια και εκτενές βιογραφικό του ποιητή.

Στο ίδιο τεύχος, ο Θωμάς Κοροβίνης μεταφράζει δώδεκα ποιήματα του αυλικού ποιητή της οθωμανικής αυτοκρατορίας Νεντίμ (1680-1730), πού ήταν ο σημαντικότερος δημιουργός της λεγόμενης «εποχής της τουλίπας ή των λαλέδων» (1718-1730), όταν το σαράι και η άρχουσα τάξη της εποχής ζούσαν αμέριμνα μέσα σε διαρκή κραιπάλη και ερωτικά όργια. Τα ποιήματα του Νεντίμ υμνούν τις απολαύσεις της ζωής αλλά και τις φυσικές ομορφιές της Κωνσταντινούπολης.
Να δύο ποιήματα του Νεντίμ, στη μετάφραση του Θωμά Κοροβίνη:

περισσότερα »