Και ήρθε αναπόφευκτα η δικαίωση
όλων αυτών των μαστούρηδων
των τρελών των μπεκρήδων των φαύνων
που αυτοαποκαλούνταν πρόδομοι
ή απεσταλμένοι
ο καιρός που σπάσαν τα ρολόγια
και οι σούστες τους πετάχτηκαν
σαν δολοφονικά ελατήρια
οι δείκτες καρφώθηκαν σαν βελάκια
σε προσχεδιασμένους στόχους
βρόμικων επαρχιακών καφενείων
τα δευτερόλεπτα και το τικ τακ
ξεχύθηκαν σε ξέφρενους ρυθμούς industrial και techno
ο Χρόνος ο προλεγόμενος
(μετανοείτε μετανοείτε μετανοείτε)
Ξέφρενες γκόμενες ξεχύθηκαν στους δρόμους
με μπουκάλια ρετσίνας στα χέρια
στίχους του Ρίτσου ή του Βάρναλη
και συνθήματα του στυλ
Δα-πί-τες κου-φά-λες έρ-χο-νται κρε-μά-λες
αντάρτικα πόλεων βομβάρδισαν τα φανάρια
και κατήργησαν το κόκκινο
τρακαρίσματα στις διασταυρώσεις και αϊ γαμήσου μαλάκα
Maalox οδοφράγματα και πετροπόλεμος
Με Robocop κρατικούς λειτουργούς
Λεηλασίες και υπαίθριο δημόσιο sex
Στον χαμηλό φωτισμό των φλεγόμενων κάδων
Συζητήσεις και δημαγωγίες
Στην κεντρική λαϊκή αγορά
Και λικνιζόμενα αρώματα από μισοσβησμένα τσιγάρα
Αναστημένα πρόσωπα και κλασσικά προσωπεία
εμφανίστηκαν αναπάντεχα στα ινστιτούτα του mass culture
Η Οφηλία με το ματωμένο νυφικό της
ποζάρει σαν Dead Bride σε σκισμένα κινηματογραφικά πανιά
η Κλυταιμνήστρα στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις
παίζει πινκ πονκ με τΆ αρχίδια του Αγαμέμνονα
-sorry αγαπούλα μου
δεν τα χρειάζεσαι εξάλλου-
κι ο Οδυσσέας προβάλλεται στα media
ως το νέο ανδρικό πρότυπο ομορφιάς
Σε μια νύχτα
Απρόσμενα
εμφανίστηκαν τα φαντάσματα παρελθόντων ερώτων
να τριγυρίζουν απειλητικά στις κάθετους και τα σοκάκια
να ψάχνουν για φοιτητές που μετακόμισαν
για φοιτήτριες που δεν ανοίγουν πλέον
σΆ όποιον χτυπά τα θυροτηλέφωνα
φοβούμενες ληστείες ή βιασμούς
φαντάσματα που με ανατριχιαστικούς ψιθύρους
ανακαλούν την ροδοκόκκινη Μαρία
που όλοι λατρέψαμε κάποτε
ή τον Κώστα ή τον Δημήτρη ή τον Κώστα
Σκιές που βροντοφωνάζουν στους έρημους δρόμους
λέξεις που δεν ειπώθηκαν
από φόβο ή ατολμία
ή απλά γιατί δεν έπρεπε να ειπωθούν
Τότε είναι που γεννήθηκα αγάπη μου
με μια ένεση αδρεναλίνης στο αριστερό μου στέρνο
μια βαθιά ανάσα ανακούφισης
και το ατίθασο εγώ μου καταδικασμένο σε ιδρυματισμό
στους λευκούς διαδρόμους Bauhaus νοσοκομείων
σχολείων πεζών πολυκατοικιών και αφισοκολλημένων πανεπιστημίων
Κι αυτό είναι το καινούριο μας λαβ στόρυ αγάπη μου
όταν σε γνώρισα σνιφάροντας τη σκόνη του πεζοδρομίου
έξω απΆ τη Φιλοσοφική
μοιράζοντας ξενόγλωσσα διαφημιστικά φυλλάδια
Φίλα με τώρα που μπορείς αγάπη μου
νομίζω πως αρχίζω να σαπίζω
Φίλα με τώρα που μπορείς αγάπη μου
λίγο πριν κατέβω στη στάση
ή πάρω το απογευματινό λεωφορείο
για την πολυπόθητη πατρίδα
Παράδεισοι στους οποίους μεγαλώσαμε
και μας προστάτευαν σαν τσιχλόφουσκες
με τΆ αρώματα της φράουλας και της μέντας
με το χαμόγελο της νεαρής μητέρας
και τον έρωτα που τον έλεγαν μόνο Μαριάννα
Φούσκες που έσκασαν και μας στραγγάλισαν
κι αναζητήσαμε την άνδρωση μας
στα φοιτητικά studios της συμπρωτεύουσας
Μια πόλη σαν κόλπος
ζεστή μητρική φιγούρα
φροϋδικός έρωτας και Ασφάλεια
στις 3 τα ξημερώματα για αναγνώριση στοιχείων
Μια πόλη με κολπίτιδα
και άρρωστα κολλώδη κολπικά υγρά
σεξουαλικώς μεταδιδόμενα
ΓιΆ αυτό κάνε μου έρωτα τώρα που μπορείς αγάπη μου
γιατί σε μία ώρα περιμένω περίοδο
έχει συγχρονιστεί ο κύκλος μου με το 31
δρομολόγιο Βούλγαροι-Σφαγεία
Κάνε μου έρωτα τώρα που μπορείς αγάπη μου
δυο ώρες μετά τη βραδινή σου σαλάτα
ωρολογιακά ρυθμισμένα
ώστε να προλάβεις τις πρωινές σου υποχρεώσεις
κάνε μου έρωτα τώρα
που έχω τα ίδια μάτια
και δεν βλέπω τον κόσμο αλλιώς
παρά μόνο φαντάζομαι το αδέσποτο πάθος
σαν ενδεχόμενο κρότο μέσα στη νύχτα
σαν παρενθέσεις από πυροβολισμούς
και βαριά αγκομαχητά
Βιάσου
αλλιώς θα σε γαμήσω αγάπη μου
θα σΆ εξανδραποδίσω
θα σε ξεθεμελιώσω
και τίποτα δεν θα ναι όπως πρώτα
άφησε με να σΆ αγαμήσω αγάπη μου
με το ΅μΆ εκείνο των μεγάλων ποιητών
τόσο που να σκίσω τις σάρκες σου
με τα δόντια μου και τα νύχια μου
κι έτσι πορφυρή κι αγέρωχη
να σπάσεις το φράγμα της νύχτας
¶φησέ με να σΆ αγαμήσω αγάπη μου
για να προλάβεις να πετάξεις από πάνω σου
το θλιβερό σαρκίο του πριν
μα ποθαλωμένη τώρα
κι ερωμένη
να φέρεις στον καρπό της κοιλίας σου
τον aνάποδο κόσμο
την γενιά εκείνων που αμετανόητα θα ζουν
σΆ έναν παράδεισο φτιαγμένο στα μέτρα τους
κι ελεύθεροι θα τριγυρίζουν και γυμνοί
σΆ αυτόν τον πλανήτη των πιθήκων
κι όλες εκείνες οι κοινοτοπίες και οι βαρβαρισμοί
που ακούστηκαν και ξανακούστηκαν στο πέρασμα των αιώνων
να επιβεβαιωθούν στο πρόσωπό σου αγάπη μου
σε σένα που θα γεννήσεις τη γενιά των Κανίβαλων Εραστών
Στο σώμα σου Λίλιθ εναποθέτω
και στον κόλπο σου
την ελπίδα του μέλλοντα κόσμου
1. Απάντηση από Κωνσταντίνος Ποζουκίδης
Captain Σώτο, σ’ ευχαριστώ…
στις 12/14/2009 3:04 am
2. Απάντηση από Δημήτρης Αναστασόπουλος
Κύριε Ποζουκίδη, εξελίσσεστε βλέπω…Συγχαρητήρια
στις 12/14/2009 11:53 am
3. Απάντηση από ΚΩΣΤΑΣ ΡΕΟΥΣΗΣ
via Ανδρέας Εμπειρίκος
“ΠΑΝΣΕΞΟΥΑΛΙΣΤΙΚΩΣ”
ΑΛΒΑΤΡΟΣ
στις 12/14/2009 12:01 pm
4. Απάντηση από roulakaramıtrou
Να σαι καλά να μας γράφεις Κωνσταντίνε :)
Καλά ξύδια το βράδυ στο φλου
στις 12/14/2009 12:21 pm
5. Απάντηση από NIKOS K
Φλυαρεί αδιάκοπα, έχει μέλλον μπροστα του κ Αναστασόπουλε μέχρι να γράψε το πρώτο του ποίημα…
στις 12/14/2009 2:45 pm
6. Απάντηση από Βασίλης Καλογήρου
εντωμεταξύ, αυτό το “αγαμήσω” θέτει υποψηφιότητα για την χειρότερη λέξη που χει γραφτεί ποτέ.
σόρυ πατριωτάκι, αλλά δεν μου άρεσε καθόλου το ποίημά σου.μου κάνει πιο πολύ σαν ένα κολάζ των αγαπημένων σου εκφράσεων παρά σαν ένα ποίημα.
αν θα μπορούσα να πω κάτι σαν κόλπο, θα ήταν να σταματήσεις να αγωνιάς για την αποδοχή σου απ’ το σινάφι και να δώσεις μεγαλύτερη προσοχή σ’ αυτά που γράφεις, ξεχνώντας την φιλολογία και τα αγαθά των ποιητών…των δήθεν και των πραγματικών…
ΥΓ.και το “Βούλγαροι”, γιατί “Βούλγαροι”;
στις 12/14/2009 4:13 pm
7. Απάντηση από Μαύρος Γάτος
Μαρίνα την έλεγαν, όχι Μαριάννα.
Κατά τα άλλα, viva la revolu-θιόν!
Σ;ο)
στις 12/14/2009 4:16 pm
8. Απάντηση από Μαύρος Γάτος
Εμένα μΕ άρεσε. Εχει αρκετή πολυλογία, και θα διέγραφα πολλές στροφές, μα έχει και … κάτι. Ψυχή νομίζω το λένε.
στις 12/14/2009 4:21 pm
9. Απάντηση από Γιώργος Μίχος
ΤΟ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΝ
Τι να καταλάβει το τζιέρι από ποίηση
και προφητεία…
παγωτό στην κρήνη καλύτερα
έτσι αρχίζει η συλλογή
από γυρισμένες πλάτες
κάποια γκόμενα με όνομα
ποιητικό κι εμείς μαλαμέ και μαλαρμέ
αγορεύουμε στη βουλή των εφήβων
ιδιωτικά… ( το Ουρλιχτό μόνο στη γλώσσα των θρήνων του Ιερεμία, μπορει ίσως
να βγάλει το σωθικό του, προς τα πίσω)
λες μπορώ και μπορείς
ενα στενό παπούτσι ή μια άννα
μπορεί να φέρει λεκτικούς κατακλυσμούς
( προσέξτε την πόλη, μεταξύ Τσιμισκή
και παύλου μελά βρέχει μεταφυσική)
θέλεις να φωνάξεις, έγινα, και σε ακούν
όχι εκείνοι που ήθελες να αποστομώσεις
σε αναπόδεικτα στοιχήματα… το μουνάκι
είναι στιγμές γλύκας και πολύ πνεύμα πρακτικό
θα τα πούμε κουφάλα
όταν θα φέρεις την κόρη σου
εκεί που θα μιλάω…
Δεν υπάρχει κρίση γι όλα αυτά
γιατί μια ζαριά δεν θα καταργήσει το τυχαίο
υποκριτή αναγνώστη που μου μοιάζεις
είπε ο Στεφάν Μπωντλαίρ
Ένα μονάχα
Πες μου. Το φχαριστήθηκες;
στις 12/15/2009 12:22 am
10. Απάντηση από Γιώργος Πατιός
@9
Να λοιπόν που μερικές φορές συμφωνούμε κιόλας… :-)
στις 12/15/2009 12:33 am
11. Απάντηση από idiot
Το ποιημα είναι σαν μίξη δημητριάδη με τριαρίδη. Γράψε για αυτά που ξέρεις και νιώθεις μη γράφεις για άλλους. Ξεκόλλα απ’ τους πόντιους.
στις 12/16/2009 11:37 pm
12. Απάντηση από Δέσποινα Καλ.
(gia keinous pou o “neos”de tha nai pote arketa kalos)
—
Pour l’homme terrassé qui rêve encore et souffre
Κάποτε ήμουν γερασμένη και αναποφάσιστη
αν θΆ αγαπούσα τον κόσμο γιΆ αυτό που δεν είναι.
Ξύπνησα πάνω σε παγωμένες πλάτες
και ανδρείκελα
Δείπνησα σε τετράγωνα τραπεζομάντιλα
κυκλικής λογικής
Και ξέπλυνα τα κρίματά μου
σε λουτήρες κομμωτηρίων.
Δεν τον αγάπησες γιατί δεν ήξερες καλύτερα.
Έτσι, απλά, και χωρίς μποντλέρηδες
πάλι θα τον αγαπούσα,
για τον άνθρωπο που πετάχτηκε στη γη
κι ακόμα μιλάει για το αύριο
σαν να ήταν για πάντα.
Τώρα οι άλλοι έχουν πεθάνει κι εσύ
γερασμένος ξανά
αναπολείς αυτό που δεν ήταν να ζήσεις.
στις 12/17/2009 10:55 am