Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

1. Απάντηση από Τάνάσής.α.

και ύστερα την έκλεινε σε μια ντουλάπα..

μου άρεσε αυτό!

στις 11/13/2009  2:49 am

2. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Δεν νομίζω πάντως να άρεσε της ίδιας…

Κρατάω το : “…ένας δρόμος μας χώριζε.”

Ελπίζοντας πως κάποτε θα βρούμε -όλοι μας- τον τρόπο να τον διασχίσουμε…

στις 11/13/2009  4:08 am

3. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Και η φωτογραφία ωραία..
μόνο που της λείπει το ένα χερούλι..

στις 11/13/2009  4:30 am

4. Απάντηση από ΚΩΣΤΑΣ ΡΕΟΥΣΗΣ

Καλησπέρα σας

Χαίρομαι ιδιαίτερα που συναντώ ποιήματα της κυρίας Αλεξάνδρας Μπακονίκα στο “Ποιείν”.
Επιτρέψτε μου να αντιγράψω ένα μέρος από κείμενο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, που συνάντησα τυχαία στο τρικαλινό περιοδικό Κηρήθρες του ομώνυμου βιβλιοπωλείου (καλοκαίρι 2006, σελ.93), με τον τίτλο “Λογοκρίνοντας την Μπακονίκα” και αφορμή για τη δημοσίευσή του ήταν η ποιητική της συλλογή “Πεδίο πόθου”, Μεταίχμιο 2005:

“Η λογοκρισία σήμερα δεν ασκείται όπως παλιά, με επιτροπές και απαγορεύσεις. Η λογοκρισία σήμερα είναι τα βουνά των βιβλίων που κυκλοφορούν και των εντύπων στα οποία παρουσιάζονται. Αυτά καταπλακώνουν και θάβουν και φιμώνουν τις ενδιαφέρουσες φωνές κάτω από τον άμορφο, τερατώδη όγκο τους. Η λογοκρισία σήμερα είναι η κακόφωνη χορωδία από δεκάδες, εκατοντάδες συγγραφείς, οι οποίοι διαγκωνίζονται για τα αλά Γουόρχολ δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που τους αναλογούν.
Κι έτσι, ακόμη κι αν υπάρχει όντως μια ποιήτρια ονόματι Αλεξάνδρα Μπακονίκα, ακόμη κι αν κάποιος σαν εμένα γράφει και δημοσιεύει ένα κείμενο για τη δουλειά της, όπως αυτό που διαβάζετε εδώ τώρα, η μοίρα της παραμένει προδιαγεγγραμμένη. Η λογοκρισία σήμερα είναι η αφάνεια στην οποία σπρώχνονται τόσοι και τόσοι, χωρίς να μπορούν να της εναντιωθούν, χάνοντας την ευκαιρία να επικοινωνήσουν με τους αναγνώστες, που θα είχαν ίσως ανάγκη τη δουλειά τους”.

Καλό σας Σαββατοκύριακο
Κώστας Ρεούσης
Υπερπραγματιστής
Λευκωσία
!*!

στις 11/13/2009  6:17 pm

5. Απάντηση από Τάνάσής.α.

λογοκρισία
σήμερα
φυσικά και δεν είναι οι απαγορεύσεις.
η λογοκρισία
γίνεται χωρίς να το παίρνουμε χαμπάρι.
λογοκρισία
είναι όταν σβήνεις μια φράση απ’ το ποίημά σου
χρησιμοποιώντας χίλιες δυο προφάσεις.

την λογοκρισία την έχει στο αίμα του
ο ποιητής.

στις 11/13/2009  8:20 pm

6. Απάντηση από Μάτα Χάρι

κ. Ρεούση, τι σημαίνει υπερπραγματιστής;

στις 11/13/2009  9:03 pm

7. Απάντηση από Χριστάρας!

Τα ποιήματα αυτά με έκαναν να θυμηθώ μία φράση του Chuck Palahniuk: δεν κερδίζεις τίποτα με το ν’αλυσοδένεσαι μ’έναν κάστορα.
Η ποίηση δεν πρέπει να είναι εύφορη για διαμαρτυρία. Σας προσφέρω μία πρόχειρη, ενδεικτική, παραλλαγή:

Είμαι ο πατέρας ναυτεργάτης.
Όταν έμεινα χήρος έφερα γυναίκα
και την ξέσκιζα καθημερινά.
Τα παιδιά μου- αγόρι και κορίτσι-
ήδη στο τέλος της εφηβείας.
Γλυκιά αποξένωση και κατήφεια υπήρχε στο σπίτι μας.
Το αγόρι, σωστό θηρίο-πήρε από μένα-
για το τίποτα ξυλοφόρτωνε την αδελφή του
και ύστερα την έκλεινε σε μια ντουλάπα.
Από την κακομεταχείριση λιποθυμούσε
Κι εμείς κλάναμε στο γέλιο.
Δεκαετία του εξήντα.
Αυτές ήταν εποχές.

στις 11/13/2009  11:22 pm

8. Απάντηση από Αναστασία

Δεν μπορω να καταλαβω τι εννοει ο Χρισταρας (ή Χρησταρας;)

Στην παραλλαγη που καταθετεις το μονο που αλλαζει ειναι το προσφημα της λεξης ”δια-μαρτυρια”.

η ποιηση δηλαδη ειναι μαρτυρία;

στις 11/13/2009  11:42 pm

9. Απάντηση από Χριστάρας

Όχι! Η ποίηση είναι ποίηση!

στις 11/13/2009  11:45 pm

10. Απάντηση από Γιώργος Πρίμπας

κ. Ρεούση, το κείμενο που μας περάσατε είναι ελλιπές. Δηλαδή περιγράφει τη (δήθεν) σύγχρονη λογοκρισία, αλλά δεν προτείνει τρόπους αντιμετώπισης.
Το «ζουμί» βρίσκεται πάντα στην πρόταση (όταν έρθει…).
Βέβαια όταν υπερασπίζεσαι την ελευθερία λόγου δε μπορείς να προτείνεις «αμέσως» «κάτι», για να λυθεί το «πρόβλημα», γιατί θα σου πουν ότι αυτό που προτείνεις τελικά «είναι λογοκρισία». Πρέπει πρώτα να «φτιάξεις ατμόσφαιρα» και να «ετοιμάσεις τον κόσμο».
Για να είμαι ειλικρινής ουδέποτε αισθάνθηκα ότι επειδή κυκλοφορούν πολλά βιβλία ποίησης χάνω το σημαντικό που «τώρα» συμβαίνει. Και γιατί να το αισθανθώ δηλαδή; Μήπως επειδή παλαιότερα, που ποίηση έγραφαν πολύ λιγότεροι, το σημαντικό μαθευόταν οπωσδήποτε και αμέσως; Πολλοί, σήμερα, γνωστοί ποιητές έγιναν τελικά γνωστοί είτε από λεπτομέρειες είτε γιατί επέμειναν σε αυτούς φίλοι τη στιγμή που η τότε κατεστημένη κατάσταση τους λοιδορούσε. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι και πολλών (που πιθανό δε θα μάθουμε ποτέ) το έργο χάθηκε ή τα παράτησαν νωρίς…
Μήπως επειδή ο Καβάφης όσο ζούσε εξέδωσε μόνος του δυο συλλογές, σε καμιά εκατοστή αντίτυπα, και τα μοίρασε σε φίλους;
Ή μήπως πάλι επειδή ο Σεφέρης από το 1929 μέχρι το 1948 (περίπου) ό,τι εξέδιδε το εξέδιδε μόνος του σε ελάχιστα αντίτυπα και το έδινε ομοίως; κλπ, κλπ, κλπ…

Αρχίζεις να περνάς το μήνυμα ότι σήμερα χάνονται οι καλοί ποιητές και φταίει ότι γράφουνε πολλοί. Στην αρχή αυτή η αλλόκοτη πρόταση αντιμετωπίζεται αδιάφορα. Αλλά πες, πες… κάτι μένει…
Αυτή τη στιγμή δε μπορώ να προδικάσω τη συνέχεια αλλά όταν θα δούμε κάποιο παράξενο νομοσχέδιο ή υπουργική απόφαση που «επιτέλους» θα βάζει μια τάξη, θα σας θυμηθώ :-))

…ως φυσικός, σκέτο «πραγματιστής»…

στις 11/14/2009  1:03 am

11. Απάντηση από Αναστασία

Αυτο που θελω να πω ειναι οτι οι συνθηκες της τεχνης οφειλουν να συμβαδιζουν με τις συνθηκες της εποχης.
Η παραλλαγη που μας εδωσε ο Χριστάρας δεν περικλεινει την εννοια της pure προκλησης αλλα την εννοια της προκλησης μεσω της χυδαιοτητας ,κατι που εχει παρελεθει ανεπιστρεπτι (γνωμη μου).
Κανενας πια δεν θεωρει τον βιαστη, τον παιδεραστη, τον αγαμιτο καλλιτεχνη ή τον καλλιτεχνη που βριζει χριστους και παναγιες
ως κατι το διαφορετικο
το πιθανοτερο ειναι να τον περιγελασουν.

Η εννοια της προκλητικοτητας ,της προκλητικης προζας
γιατι σαν προζα, ας πουμε ”προζιτσα”, μου μοιασε η παραλλαγη (ε?)
βαθαινει.

Τη δεκαετια του 20 η προκληση σημαινε την παιδεραστια. Ηταν κατι που ξεπερνουσε την εποχη,
Τη δεκαετια του 40 σημαινε την αντισταση κατα των αρχων
Τη δεκαετια του 60 το γυμνο

Σημερα;
Τι ειναι προκληση σημερα;

στις 11/14/2009  1:13 am

12. Απάντηση από Καρίν

Αναστασία είμαι της γνώμης ότι αυτό που σκοτώνει την έκφραση στην τέχνη, κι ακόμα περισσότερο στην ποίηση, είναι η «αναγκαιότητά» της να στριμωχθεί στις τάσεις της εποχής για να γίνει αποδεχτή. Η ποίηση, περισσότερο από άλλες τέχνες θα έπρεπε να προβαδίζει, κι όχι (πάντα) να συμβαδίζει με τις σύγχρονες τάσεις, μόνο και μόνο γιατί έτσι πρέπει. Η ποίηση δεν είναι μόδα, είναι η ανάγκη του καθένα μας να εκφράσει όλες τις ακατανόητες, παράδοξες, παράλογες, ανυπόφορες σκέψεις, συναισθήματα, ανησυχίες κτλ. Άλλοι τις εκφράζουμε μέσα από τα δικά μας ποιήματα, κι άλλοι μέσα από τα ποιήματα των άλλων. Κι όταν λέω ποιήματα δεν εννοώ μόνο τα ποιήματα που θεωρούνται τέχνη, αλλά και τα άλλα που είτε είναι στίχοι τραγουδιών, μαντινάδες ή αυτοσχέδια στιχάκια.

Πλέον σήμερα με την τάση όχι μόνο της τέχνης αλλά και της κοινωνίας και των συνειδήσεων (όπου η εξέλιξη της ψυχολογίας παίρνει μεγάλο μερίδιο της ευθύνης) οτιδήποτε ξεφεύγει από το μέτρο, το μέσο όρο (άρα και προκαλεί) πρέπει να φιμώνεται. Ο ποιητής πρέπει το υψηλόφωνο μέσα του να το εκφράσει μόνο επι την επήρεια αντικαταθλιπτικών για να ακουστεί.

στις 11/14/2009  1:49 am

13. Απάντηση από Αναστασία

Καριν

Αυτο ακριβως λεω,οτι δηλαδη η τεχνη οφειλει να προκαλει,κατι το οποιο μπορει να επιτυχει μονο οταν ξεφευγει απο τα ορια της εποχης .Και θα προσθεσω οτι θα ηταν καλο να ξεφευγει απ’ ολους τους κλαδους ,απο την τεχνολογια, την ψυχολογια, τη φιλολογια , τη νευρολογια και να γινεται απολυτα προσωπικη, απολυτα κτητικη και εγωπαθης.

Για μενα, η προκληση της εποχης μας ειναι να αντισταθεις κατα της ΑΡΧΗΣ ,να την υπερβεις, να τη διαβρωσεις. Οταν λεω αρχη δεν εννοω την μπατσαρια,τους νομους, την ταξη πραγματων κλπ αλλα κατι αλλο, δεν το χω προσδιορισει ακομα. Θα μπορουσα να σου πω μια σωρεια λεξεων που να αντιστοιχουν στην ΑΡΧΗ αλλα δεν θελω να βασανιζω την ορεξη μου.

Ενα αλλο πολυ σημαντικο θεμα, που εχει προβληματισει γενιες και γενιες κριτικων και οχι μονο ειναι αν πραγματι η παθολογια (σωματικη και κυριως ψυχικη) σε ωθει στην ποιηση, τη λογοτεχνια .

Αποψη μου ειναι οτι για να στραφεις σε μια τετοια μορφη εκφρασης και να μη γινεις μουσικος, πολιτικος ή ο,τι αλλο τελος παντων πρεπει να τα παιρνεις τα χαπακια σου.

Τα χαπακια φυσικα δεν ειναι απαραιτητο οτι τα προμηθευεσαι απο το φαρμακειο ουτε οτι ειναι στρογγυλα.

στις 11/14/2009  2:17 am

14. Απάντηση από Αναστασία

Περα απ’ αυτα ομως, το ερωτημα που με βασανιζει εδω και καιρο ειναι

Τι ειναι προκληση σ’αυτην την καταρραμενη εποχη;

Αυτο ρωταω.

Τι ξεφευγει απ’ την εποχη του.

Τι απολυτοποιει και συναμα λεηλατει την Τεχνη;

Ειναι κατι γενικο
το βρισιδι ας πουμε

Η

ειναι κατι απολυτα προσωπικο
εγω ,η ιδια

ας πουμε.

στις 11/14/2009  2:21 am

15. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Η υπερβολή για την υπερβολή έχει αξία.

στις 11/14/2009  2:48 am

16. Απάντηση από Καρίν

Αναστασία το τι θεωρείται παθολογία έγκειται κι αυτό στις τάσεις της κάθε εποχής. Ο Chekov έγραψε πως η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου είναι να είναι odd (το διάβασα στα αγγλικά και δεν μπορώ να σκεφτώ την ανάλογη ελληνική λέξη). Επίσης δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο ότι η παθολογία εμπλουτίζει την τέχνη (συμπεριλαμβανομένου και της μουσικής). Ειδικά σε βαριές μορφές έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, κι άντε να βρεις τις ισορροπίες. Η ανάγκη να εκφράσουμε το παράλογο, το ακατανόητο, το αφηρημένο και το αβάσταχτο της φύσης μας είναι καθολική, και αυτό ακριβώς εκφράζει η ποίηση, και για αυτό πιστεύω ότι βρίσκεται πιο κοντά στον άνθρωπο απ’ όλες τις άλλες τέχνες. Τα παραπάνω βιώματα τα έχουμε ζήσει όλοι μας πιστεύω, κι όλοι έχουμε νιώσει σε κάποιο σημείο της ζωής μας odd, αλλά αυτό το oddness δεν είναι προνόμιο του καλλιτέχνη, ούτε και παθολογία, είναι μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Άλλοι εκφράζουμε το oddness μας γράφοντας ποίηματα, άλλοι μουσική, άλλοι σκάβοντας τον κήπο, άλλους τους παραλύει, ο μπαμπάς μου ξημεροβραδιάζεται στο ψάρεμα, και η γιαγιά μου, αναλφάβητη, σκαρώνει τα πιο όμορφα στιχάκια που μου φανερώνουν το βάθος της ψυχής της, και με συγκινούν περισσότερο από τα έργα πολλών μεγάλων ποιητών.

στις 11/14/2009  2:57 am

17. Απάντηση από Καρίν

Και η πρόκληση υποκειμενική είναι και εκτός από την εποχή εξαρτάται και από τις αντοχές του καθένα μας…

στις 11/14/2009  3:09 am

18. Απάντηση από Αναστασία

Θαναση,

Η υπερβολη ειναι ο καταλυτης της τεχνης. Πολυ πριν απο σενα ο Σαιξπηρ σκαρωσε το εργο του ”Ρωμαιος και Ιουλιετα” .Πολυ πριν απο σενα ο ορος ”θεατρία” περιεγραψε την ταση των ανθρωπων να εντεινουν το συναισθημα ,τον πονο, την εξαψη ,με αποτελεσμα την παραγωγη λεξεων οπως ”εκσταση”. Ο ορος ”θεατρια” ,αυτο που εσυ ονομαζεις υπερβολη,περιγραφει οχι μονο την τεχνη αλλα και τη ζωη .Οι παραφοροι ερωτες των καιρων μας ειναι αποτελεσμα του οτι ορισμενοι ,αν οχι ολοι, εχουν την ταση να μετατρεπουν το ατοφιο ,καθαρο συναισθημα σε μια πληθωρικη εκρηξη που ναι μεν εχει υποβαθρο αλλα η ορμη της δεν φτανει ωστε να συντελεστει η ρηξη.

Γι’ αυτο και λεμε ”εκανα την τριχα τριχια”

Η θεατρια ειναι ο μονος τροπος να νοηματοδοτουμε την εφημερη ζωη μας ,να λησμονουμε το θανατο και να παραδινομαστε στις ηδονες της αποκαλυψης.

Θαναση μου, η γνωση φερνει απογνωση…

Οσον αφορα στον αυτοσκοπο της υπερβολης και βεβαια κατι τετοιο δεν υφισταται. Η υπερβολη ”διεξαγεται” υπο τις εντολες ενος ερωτα, της εμπνευσης,της εικονας, της αισθησης, της τεχνης ,και γενικα της ζωης.
Αν πραγματι η υπερβολη ήταν για την υπερβολη θα εγραφες;

Οσον αφορα στην παθολογια. Συμφωνω απολυτα οτι η παθολογια διαμορφωνεται αναλογα με την εποχη,φαινομενο που το χει αποδειξει εξοφθαλμα η ψυχιατρικη.

Λεγοντας ομως παθολογια δεν εννοω μια περιοδο της ζωης ,μια μερα ή μια στιγμη που να χαρακτηριζεται απο ”αδιαθεσια” αλλα τη ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ βιωση αισθηματων που παραπεμπουν στο ιατρικο πρωτοκολλο.

Ειναι αλλωστε επιστημονικα αποδεδειγμενο οτι(π.χ) το 98 τοις εκατο των ανθρωπων περνανε μια φορα στη ζωη τους κριση πανικου(ειτε επειδη πεφτουν σε κενο αερος οντας επιβατες αεροπλανων,ειτε επειδη πεθαινει καποιο αγαπημενο τους προσωπο κλπ.)
Αυτο δεν παραπεμπει στην παθολογια αλλα στην αδιαθεσια

Παθολογικα αιτια ειναι αυτα που σου δημιουργουν σ’ολη σου τη ζωη ή σ ‘ενα μεγαλο μερος της κρισεις πανικων.

Μιλαμε παντα για ασθενειες που δεν σε κανουν δυσλειτουργικο. Πολλοι ποιητες με ψυχονευρωτικα ,ακομα και ψυχιατρικα συνδρομα αριστευσαν στην ποιηση,φερνοντας εναν νεο αερα στα καθ’ολα ”υγειη” και στατικα πραγματα. Τα παραδειγματα αυτα ειναι τοσα πολλα που δεν ξερω ποιο να σου πρωτοπω.

@16 Συμφωνω α-π-ο-λ-υ-τ-α.

στις 11/14/2009  3:55 am

19. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Το “odd” πιθανότατα να έχει την έννοια του “παράδοξου” του “παράλογου” του “αμήχανου” αυτού τελικά που δεν μπορεί παρά να παράγει “contradictions”.

Εκείνο πάντως που έχει την -αγνοημένη- σημασία του είναι πως “προκαλώ” στα αρχαία ελληνικά σήμαινε “προσκαλώ”.

Θανάση 4 ενήλικες έβαλαν φωτιά σε έναν 9χρονο πιτσιρικά που έπαιζε αμέριμνος μπάσκετ.
Στη Ρωσία ο εραστής πέταξε από τον 8ο όροφο τα δύο ανήλικα παιδιά της ερωμένης του. Κι αυτά “υπερβολές” είναι, τι λες έχουν την -αυτόνομη και αυθύπαρκτη- αξία τους?
Σε συμβουλεύω να δεις την ταινία του Χίτσκοκ “Rope”…

“Ποίησις είναι η ανάπτυξις στίλβωντος ποδηλάτου”
Μπορεί και όχι, έχει άραγε τόση σημασία?

στις 11/14/2009  3:58 am

20. Απάντηση από Αναστασία

Εκείνο πάντως που έχει την -αγνοημένη- σημασία του είναι πως “προκαλώ” στα αρχαία ελληνικά σήμαινε “προσκαλώ”.

Καταπληκτικο!Κυριε Πατιε, αυτο που ειπατε ειναι εξαισιο!

ειναι ακριβως
αυτο που εψαχνα να βρω
ΜΙΑ ΑΤΕΛΕΙΑ.

στις 11/14/2009  4:09 am

21. Απάντηση από Τάνάσής.α.

κύριε Πατιέ
περιμένετε
να στενοχωρηθώ για
τον 9χρονο πιτσιρικά;

το παράδειγμά σας είναι άστοχο.

Η πρόκληση είναι πρόσκληση.
Όταν σκέπτομαι την υπερβολή
μού έρχετε κατευθείαν
στο μυαλό ο Αρτώ
και οι δυνατές θεατρικές συγκινήσεις.

στις 11/14/2009  4:25 am

22. Απάντηση από Αναστασία

Ο κ.Πατιος σε ρωτησε για τη χρησιμοτητα της υπερβολης.Δεν σου ανεφερε το παραδειγμα του πιτσιρικα για να σε κινητοποιησει συναισθηματικα.

Η υπερβολη ,οπως και η προκληση, ειναι οι ακρογονιαιοι λιθοι της εξελιξης,

ωστοσο, δεν συνιστα υπερβολη η στιγνη δολοφονια του ταδε,

πιθανον να μην εχει καμια σχεση με την υπερβολη.

(Απο δω και στο εξης αρχιζει η κουβεντα των πενηνταρηδων. Ζησε Μαη μου να φας τριφυλλι )

στις 11/14/2009  4:39 am

23. Απάντηση από Γιώργος Μίχος

Το μόνο που πρκαλεί το νεοέλληνα είναι ο αποκλεισμός…

Το ενενήντα τοις εκατό των έργων συλλογής που γίνονται σε κάθε τέχνη είναι για να αποκλείσουν μερικούς… και να τους κάνουν τούρμπο…

Ο κάθε μαλάκας μόλις του σηκωθεί λίγο το λοφίο θέλει να κάνει ανθολογία… οι πολύ μαλάκες κάνουν ανθολογία αποκλείοντάς τους όλους εκτός από τον εαυτό τους… το είδαμε κι αυτό…:)

Ο άλλος μαλάκας κάνει ανθολογία πεζού ποιήματος και αποκλείει τα δυο βιβλία πεζής ποίησης του ισπανόφωνου Λουίς Θερνούδα…

Το ίδιο και ο άλλος μαλάκας πανεπιστημιακός που έκανε ανθολογία καβαφογενών ποιητών αποκλείοντας τον ίδιο Ισπανό ποιητή…

Κάποτε έκαναν μιαν ανθολογία και την ονόμασαν Κιβωτό, κάπου σκονίζεται… και όσοι ήταν μεσα είναι οι πνιγμένοι…:)

Γενικώς η μαλακία του αποκλεισμού πάει σύννεφο…:)

Αρα μάθημα πρώτον δια νέους ποιητάς:
Μην τσιμπάτε στον αποκλεισμό…:)

Αυτοί που σας αποκλείουν έχουν στήσει άσχημα κώλο για να πάρουν την εξουσία του αποκλεισμού…;)

Κι όσο πιο πολύ κώλο στήνουν τόσο περισσότερο ύφος έχουν…:)

στις 11/14/2009  8:35 pm

24. Απάντηση από reggina

Nαι, αλλά με τα νέα μέσα ενημερωνόμαστε. Δεν πέρασε καιρός που εδώ στο Ποιείν ενημερωθήκαμε, με αποδείξεις, για τον αποκλεισμό Σοφιανού από βιβλίο του Μπουκάλα. Τώρα ενημερωνόμαστε σε πανελλήνια πρώτη για τον αποκλεισμό Θερνούδα.

στις 11/14/2009  9:33 pm

25. Απάντηση από Γιώργος Μίχος

Την ποίηση από το 80 και μετά χοντρικά την διεκπεραιώνουν άνθρωποι των διαδρόμων…:)

Η λέξη αξιοπρέπεια είναι εντελώς άγνωστη στο λεξιλόγιό τους… και για τον εαυτό τους και για τους άλλους…

Τί ποίηση να διεκπεραιωθεί και τί άνθρωποι να προωθηθούν στη δημοσιότητα από ανθρώπους των διαδρόμων;;;;…:)

Η ποίηση είναι η μόνη νησίδα αξιοπρέπειας που έχει για περιουσία της αυτή η χώρα… όλα τα άλλα αποδείχτηκαν ντοπαρισμένα…

Η ποίηση τις μέρες μας ή θα είναι έμπρακτη άσκηση αξιοπρέπειας ή δεν θα υπάρχει…

στις 11/14/2009  10:34 pm

26. Απάντηση από Παναγιώτης

@19 Γιώργο, το “προκαλώ” με τη σημασία “προσκαλώ” το βρήκες σε κείμενο ή σε κάποιο λεξικό; Θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μου αυτή την πληροφορία;
Μαζεύω λέξεις :)

στις 11/14/2009  11:08 pm

27. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Δεν έχω δίπλα μου αυτή τη στιγμή κάποιο κείμενο ή λεξικό Παναγιώτη, αλλά το θυμάμαι από την εποχή που δίδασκα αρχαία ελληνικά κάνοντας ιδαίτερα σε παιδιά που ετοιμάζονταν για πανελλήνιες.
Υποθέτω όμως πως θα σου είναι πάρα πολυ εύκολο να το διασταυρώσεις ψάχνοντάς το στα διαδικτυακά λεξικά τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας. (Νομίζω πως υπάρχει πρόσβαση ελεύθερη μέσω διαδικτύου και στο Λιντλ-Σκοτ, αλλά πάει καιρός που έχω να ασχοληθώ με το συγκεκριμμένο άθλημα).
Θα το τσεκάρω τη Δευτέρα και στη βιβλιοθήκη του Παν/μίου, αλλά είμαι σίγουρος για αυτό, γιατί μου είχε κάνει εντύπωση πως ‘προσκαλώ’ στα αρχαία σημαίνει ‘προκαλώ’ και ‘προκαλώ’ σημαίνει ‘προσκαλώ’.

στις 11/14/2009  11:24 pm

28. Απάντηση από Αναστασία

Κύριε Μίχο

Αυτα που λετε ακουγονται πολυ ενδιαφεροντα.
Αισθανομαι την αναγκη να κανω δυο παρατηρησεις.

Αφενος, δεν καταλαβαινω ποιοι ειναι οι ανθρωποι των διαδρομων :)
Μπορειτε σας παρακαλω να μου το εξηγησετε;

Αφετερου, αν κρινω απο τους σημερινους ελληνες ποιητες που εχουν παρει δημοσιοτητα και που θεωρουνται αυθεντιες

δε νομιζω οτι υπαρχει αξιοπρεπεια στην ποιηση
και για να γινω πιο συγκεκριμενη δεν υπαρχει
καν
υπόνοια αξιοπρεπειας στην ποιηση.

Η Μάτα χαθηκε;

στις 11/15/2009  12:16 am

29. Απάντηση από ΚΩΣΤΑΣ ΡΕΟΥΣΗΣ

@ σχόλιο 10
Κύριε Πρίμπα καλημέρα σας,
Το απόσπασμα από το κείμενο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, που παράθεσα δεν έχει καμία σχέση με τη “λογοκρισία” όπως την εννοείτε. Είναι ξεκάθαρο και αφορά αποκλειστικά στην περίπτωση της κυρίας Αλεξάνδρας Μπακονίκας. Την οποία ειρήσθω εν παρόδω σας προτείνω ανεπιφύλακτα να μελετήσετε.

Καλή εβδομάδα
Κώστας Ρεούσης
Υπερπραγματικός Ρεουσιστής
(τσοπανάκος ήμουνα προβατάκια βόσκαγα)
!*!
Λευκωσία-Κύπρος

στις 11/16/2009  9:49 am

30. Απάντηση από ΚΩΣΤΑΣ ΡΕΟΥΣΗΣ

Ωχ! πάλι ορθογραφικό “χρησιμοποιείτε” το ψευδώνυμο… και όχι “χρησιμοποιήτε” το…

Ούτε ο Ράιλι να ήμουν… Μάτα Χάρι!

στις 11/16/2009  11:14 am