Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

1. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Η απουσία τόνων είναι εσκεμένη;

στις 11/5/2009  1:28 am

2. Απάντηση από Φραγκολεβαντίνος

Είναι μια κάποια λύσις η μορφική αναζήτηση [επιτυχώς, το πάτε]. Αλλά και το περιεχόμενο σάς δοκιμάζει με απαιτήσεις. Οι στίχοι προκύπτουν μουντοί από μια πραγματικότητα: “Ο ρεαλισμος ειναι ενας γερος με προβλημα ορασης”!!!
Αλλά μην αφήσετε να σάς μιλά μόνο μια “ψυχη πικραμενη από τα παλια”.
Καλή σας /και μας/ μέρα, κύριε Στ. Ρ.

στις 11/5/2009  9:49 am

3. Απάντηση από Γιώργος Πρίμπας

Συγχαρητήρια για τον καλο (ευτυχώς που με απαλλάξατε από την τονοθέτηση) τρόπο γραφής!
Τον κατεβάσατε στο 8ο υπόγειο για να πανηγυρίζετε από το 7ο…
Συλλλογίζομαι (ναι τρία «λ»!. Είναι και το ένα που δραπέτευσε από τη σύλληψη!) ότι το επόμενο βιβλίο σας θα χρηματοδοτηθεί από την επιτροπή για την αντικατάσταση του αλφάβητου με το λατινικό.
Συλλογίζομαι λοιπόν, ότι αν τα προηγούμενα βιβλία σας εκδόθηκαν με τον ίδιο τρόπο γραφής, τότε ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ…

ΥΓ. Κουφάλα ρεαλισμέ! Άτιμε! Τουλάχιστον εσύ μπορείς να επικαλεστείς τον καταρράκτη σου…

στις 11/5/2009  1:19 pm

4. Απάντηση από Γιώργος Μίχος

Ο πολύς θαυμασμός από δεύτερο χέρι για το Ρεμπώ, εμποδίζει φορές να καταλάβουμε, πως έπραξε ποίηση, υπό την απειλητική παρουσία της Μητέρας, και πως η απουσία του Πατέρα, συναντάει με κάποιο τρόπο, την αναγγελία του ότι ο Θεός είναι Νεκρός…

Το μια Εποχή στην Κόλαση παράγεται σε άπειρες παραλλαγές μεταξύ μητέρων και γυιών και μεταξύ κουζίνας και υπνοδωματίου στις μεσαίες τάξεις και της Ελλάδος…

Ποιός δεν έφυγε από το σπίτι του και το δαιμόνιο μιας φωνής να μην του αφήνει στο βλέμμα έναν γκρεμισμένο άγγελο…

Και υπάρχουν κι αυτοί που ένοιωσαν με οργή τις αλυσσίδες τους να τους σφίγκουν με ένα τηλεφώνημα μητρικό τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά…

Η Ελληνίδα μητέρα αγνοώντας ότι με κάθε κουταλιά αγάπη δίνει και μια κουταλιά θάνατο, συνεχίζει την καταστροφή της καίγοντας κι αυτή με τη σειρά της τα ψυχικά δάση…

Οι προειδοποιήσεις για το γεγονός έρχονται ακόμα και από τις λάιτ εκπομπές ψυχολογίας…

Η ποίηση είναι τρόπος να διαχειριστεί κάποιος την Απειλή από την μητρική ενσωμάτωση, το ήξεραν και οι Πινκ Φλόυντ στο Μάδερ από το Γουόλλ…

Η υπερθέρμανση του λόγου καταγράφει το διακύβεβμα να πετάξεις ενώ μια μητέρα δεν σε αφήνει να πετάξεις…

Ο κομφορμισμός του καιρού, και η απώθηση που καλλιεργεί η εσκεμμένα προωθούμενος μανιερισμός, προσπαθεί να τιθασεύσει αυτό το γεγονός που εκτός από παθολογία μπορεί να πάράγει και ποίηση…

Πιστευώ, πως πέρα από κάποιες ενστάσεις για κάποιες αδύναμες κατακελίδες, τα κείμενα αυτά στην προφορική τους εκτύλιξη ως θεατρικοί μονόλογοι θα κέρδιζαν.

στις 11/5/2009  1:32 pm

5. Απάντηση από Μάτα Χάρι

Αν η επιλογή έλλειψης τονισμού αφορά μόνο στα κείμενα που ανεβάζει στο δίκτυο, θεωρώ ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Ίσα-ίσα, διαβάζεις γρηγορότερα.

στις 11/5/2009  1:35 pm

6. Απάντηση από Αναστασία

Ένα πέντε τοις εκατό των ποιημάτων μπορώ να πω οτι μου άρεσε. Αν δηλαδή απομωνώσω τις δυο σειρές που μου αρέσουν από το κάθε ποίημα ,τότε είναι πιθανόν να δημιουργηθεί ένα καινούριο, ολοκληρομένο και εύστοχο, ποίημα. Οι υπόλοιπες σειρές-στίχοι πέρα από τις δύο που κρατώ στα 2-3 από τα 4 ποιήματα δεν μου αρέσουν καθόλου ,διότι μου φαίνονται περιττοί αφενός και διαβρωτικοί αφετέρου ,μιας και οδηγούν με σταθερή ταχήτυτα το ποίημα στη μετριότητα. Επίσης, η ομοιοκαταληξία παρότι προσπαθεί να προσδώσει μουσικότητα και να κρατήσει τέλος πάντων ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη Ή να μιμηθεί κάποιον Ρεμπω… ,ειναι εξαιρετικά ΠΑΙΔΙΚΗ. Αν ο κύριος έπιθυμει να συνεχισει να γραφει πεζα τοτε η γνωμη μου ειναι οτι πρεπει να αναθεωρήσει το γραφικό του στυλ και προπαντων να λιώσει πολλές λέξεις για να παραχθεί μια γνήσια (παράφραση του ρητού του Μαγιακόφσκι το οποιο, όπως συνηθίζω, δεν μπορω να θυμηθω).

στις 11/5/2009  1:45 pm

7. Απάντηση από Βαγγέλης Ψαραδάκης

Δυο μέρες το αφιέρωμα στον Σταύρο Βαβούρη και τα σχόλιά του 9, μέχρι τώρα, ακριβώς όσα και της παρούσας ανάρτησης, ενός νέου και πολλά υποσχόμενου ποιητή…
Τι γίνεται;
Οι παλιοί είναι παλιοί, “πάει, έγινε, είχε γίνει πια…” Και, καλή η μορφή, αλλά δεν είναι ουσία, λέμε τώρα…
Τείνω να πιστέψω ότι ο Βαβούρης είναι, όντως, άγνωστος στους νεότερους - και πολύ καλός ποιητής.

στις 11/5/2009  2:37 pm

8. Απάντηση από Μάτα Χάρι

Παρότι έχω μια ποιητική συλλογή του Βαβούρη -εννοώ δεν τον ανακάλυψα λόγω της ανάρτησης, η οποία είναι εξαιρετική ωστόσο- δεν έχω γράψει κάτι. Φαντάζομαι ότι και άλλοι, μελετούν ακόμη το υλικό. Μην είστε βιαστικός. Σε βάθος χρόνου, θα δείτε να πολλαπλασιάζονται τα σχόλια.

στις 11/5/2009  2:51 pm

9. Απάντηση από Βαγγέλης Ψαραδάκης

Αγαπητή Μάτα Χάρι,
δεν το έθεσα λόγω σπανιότητας σχολίων. Εξάλλου, από παλιότερα έχω δηλώσει ότι, καλύτερα τα λίγα και ουσιαστικά σχόλια, παρά τα πολλά και ανούσια… Δεν παραπονιέμαι - ο Βαβούρης είναι εδώ και μας περιμένει… :)

στις 11/5/2009  3:13 pm

10. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς

Ο Βαβούρης ότι και να τον θεωρεί ο καθένας δεν αποτελεί ισχυρή ποιητική κράση έξω από τα όρια μίας περιορισμένης εντοπιότητας η οποία ακόμη και για τέτοια παραείναι περιορισμένη.
Το ζήτημα δεν είναι η μορφή αλλά το βάθος κρίσης, τόσο στη γλώσσα όσο και στο ύφος.

Για την περίπτωση Ροίδη, θεωρώ πως μάλλον έχει εξαντληθεί, καταπιεστεί οριστικά, από παλαιότερες πένες. Εκτός αυτού υπάρχει ένα καθοριστικό στοιχείο που αυγατίζει πολλήν κριτική, (το οποίο μάλιστα συναντάται σχεδόν σε όλους τους νεότερους ποιητές: το ζήτημα της συγκέντρωσης του ποιητή στο να αναδείξει ένα τσιτάτο, ή ένα ποιητικό σύνθημα, και όχι να αναπτύξει (με οποιοδήποτε ύφος και τρόπο) μία συνεκτική αποτύπωση, να δημιουργήσει μία πραγματική ποιητική σύνθεση.

Στην πραγματικότητα δηλαδή, έχομε να κάνουμε με κείμενα γεμάτα “κατακλείδες”…
Αυτός ο τρόπος, κατ’ εμέ, δεν συνιστά ποίηση αλλά μόνον ποιητική έξαψη.

στις 11/5/2009  6:55 pm

11. Απάντηση από Δημήτριoς Μουζάκης

H τελευταία σου παρατήρηση, Γιάννη, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Επίτρεψέ μου να προσθέσω κάποιες δικές μου σκέψεις:

α) Ακομά και στο γήπεδο της τσιτατολογίας-υπογραμμισολογίας, πόσο καλά τοποθετούνται οι παίκτες; Θέλω να πω, μπορεί πολλοί να το προσπαθούν, αλλά σε πόσους, τελικά, “βγαίνει” το τσιτάτο ως επίφαση, έστω, σοφίας ή ως πραγματικό, έξυπνο ευφυολόγημα και σε πόσους ως μια φρικτή κοινοτοπία;

β) Πώς μπορούμε (αν το θεωρούμε σκόπιμο, βεβαίως) να συσχετίσουμε το κυνήγι του τσιτάτου με την εποχή των pixels, των διαφημίσεων, των γρήγορων ρυθμών, της συναισθηματικής απονέκρωσης, του τεχνοκρατισμού, της επιδειξιομανίας, της βασιλείας της εικόνας;

γ) Η ωραιολογία που δήθεν ξεπέρασε η γενιά του ‘30 μήπως ήταν ένα γνήσιο αντιβιοτικό (ως φιλοσοφία, ως προσέγγιση και αισθητική) στη γλωσσική προσβολή από τους ομιλούντες των 100 λέξεων και των greeklish;

Κάθε κοινωνική συνθήκη ευνοεί, ίσως, μια ποιητική στρατηγική. Μήπως, όμως, υπάρχουν συνθήκες που δεν ευνοούν την ποίηση;

στις 11/5/2009  7:28 pm

12. Απάντηση από Βαγγέλης Ψαραδάκης

Και γιατί, κύριε Λειβαδά, η (πρόσκαιρη - λέμε τώρα…) έξαψη, δεν συνιστά ποίηση;
Κύριε Μίχο, θα επανέλθω, ανυπερθέτως… :)

στις 11/5/2009  7:32 pm

13. Απάντηση από Γιώργος Μίχος

Δεν θα διαφωνήσω κε Λειβαδά, αν βάλουμε στη συζήτηση, το ρομαντικό απόσμασμα, τα ελληνικά φραγμέντα και τις δυνατότητες της ανθρώπινης μνήμης…

Πίσω από αυτά διαφαίνεται μια πρόθεση ελέγχου ή προσποίησης της δοκιμασίας του χρόνου…
Επιλέγω εγώ διαβαθμίζοντας τις φράσεις να στοχεύουν στην κατακλείδα για να προσομοιώσω αυτό που θα έκανε ο χρόνος στη μνήμη των ανθρώπων… εκβιάζω το χρόνο και στέλνω και τον προσωπικό μου κριτικό να το επιβάλλει στα πανεπιστήμια…

Εκεί αρχίζει και ο σφετερισμός της διαφήμισης…

Κεκορεσμένοι τόποι όπου η αναγωγή στο χρόνο καταλήγει στο καταφύγιο των κεκυρωμένων φωνών…
Αυτό είναι το ζήτημα για μένα… πως θα σπάσει αυτό για να επιστρέψουμε στην περιπέτεια του ανέυρετου…:)

Αλλά γίνεται προγραμματικά αυτό;

στις 11/5/2009  7:54 pm

14. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς

Κύριε Ψαραδάκη απαντήσατε μόλις ο ίδιος στο ερώτημα που θέσατε.

Κύριε Μίχο καλησπέρα: γίνεται με κάθε τρόπο που καταφέρνει να γίνεται. Για τον λόγο ετούτο ακριβώς υπάρχουν λίγοι ποιητές και όχι πολλοί.

στις 11/5/2009  8:09 pm

15. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς

Η απόδειξη της ποίησης είναι ο εαυτός της, όχι το σχόλιο που δηλώνει την όποια κατανόησή της.

στις 11/5/2009  8:11 pm

16. Απάντηση από Δημήτριoς Μουζάκης

Το κυνήγι του τσιτάτου δεν αφορά μόνο στις διακοπές στην πραγματικότητα. Κυνηγάνε κι όσοι δεν πρόκειται ποτέ να γλυκαθούν από απεσταλμένους. Νομίζω ότι το ζήτημα αφορά στο ευρύτερο κλίμα και όχι αποκλειστικά στην εξέδρα των επισήμων.

στις 11/5/2009  8:11 pm

17. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς

Ναι Δημήτρη, πιστεύω πως υπάρχουν συνθήκες που δεν ευνοούν την ποίηση: όλες οι μη-οργανικές.
Όλες εκείνες που εδράζουν στην επίγνωση και την εντύπωση.

στις 11/5/2009  8:24 pm

18. Απάντηση από Αναστασία

Θεωρώ το σχόλιο 10. ό,τι πιο ενδιαφερον έχω δει έως τώρα στο ποιειν.

Στην περιπτωση που ο κυριος Λειβαδας δεν αναφέρεται στους νεους -πρωτοεμφανιζομενους αλλα στους νεους-νεαρους-πρωτοεμφανιζομενους ποιητες οφειλω να υπογραμμισω οτι η αναγκη συγχωνευσης των διασπαρτων πληροφοριων, γνωσεων και αισθησεων αλλα και η ελλειψη των εμπειριων ,με την εννοια της διαχειρησης της ποιητικης καυλας ,ωθει τους νεους -νεαρους ποιητες να συγκεντρωνονται στο μιτο της εκστασης χωρις ωστοσο να μπορουν να επεκτεινουν με συνεπεια την αρχικη σκεψη.

Γενικά, η ποιηση-κρεμμυδι είναι τοσο σπανια οσο και τα παραδειγματα διασταυρωσεων γατων με ιαινες.

Τελος, επειδη βρισκομαστε σ’ ενα ποιητικο και ευρυτερα εκφραστικο μεταιχμιο ,το ανταλλαγμα της διαχυσης ειναι η σκετη χυση. Η λέξη ειναι ο καταλύτης του ρήγματος και το τσιτατο πιθανον να ανθιζει στους κοιλους της αισθητικης μας επωασης. Πιο συγκεκριμενα, η ροη των λεξεων δεν ειναι τοσο χρησιμη οσο η καμπη της ίδια της γλωσσας.

Πιο ενδιαφερουσα απο τη γλωσσα
η διάφορη χρηση της.

στις 11/5/2009  8:45 pm

19. Απάντηση από Στελιος Ροιδης

Ειμαι ποιητης και εχω τους δικους μου κωδικες και κανονες οταν γραφω.Αυτο που κανει ο κυριος Λειβαδας να προσπαθει να θεσει τους
προσωπικους του κανονες ως γενικους το θεωρω καταστροφικο.Ο ποιητης τους θετει για τον εαυτο του.Απο εκει και περα δεν εχουν καμμια ισχυ.
Οταν κρινουμε αλλους αυτους τους κανονες
ειναι το πρωτο που πρεπει να πεταξουμε.Αυτοι μας κρυβουνε την ψυχη.Η ψυχη οφειλει να βρει
τον προσωπικο της τροπο να εκφραζεται,και φυσικα κανεις δεν θα σου πει πως να γραφεις
οταν και ο ιδιος το πολεμα.Ξερετε οτι δεν γραφω μονο κατακλειδες,γιατι ετσι μπορουμε να αποδομησουμε οτιδηποτε και τελειωμο να μην εχει.Το δυστηχημα ειναι οτι το κανουμε.Πρεπει πολλυ ειλικρινα να αναρωτηθουμε γιατι και τι εξυπηρετει αυτο.Ασε που ειναι μια εντελως
αντιποιητικη διαδικασια.Και ειναι αυτη ακριβως που συμβαινει.Δεν περιμενω κανεναν να με χρισει ποιητη.Ξερω τι ειμαι.Και σεβομαι ολα τα παιδια που προσπαθουν να γραψουν κατι, οτιδηποτε,γιατι κατι μου λεει αυτο.Αυτο που με
ενοχλει ειναι η προσπαθεια επιβολης μιας τακτικης της γλωσσας γιατι και μονο η προσπαθεια επιβολης της λεει πολλα για την ηθικη της.
Καταλαβαινω την αγωνια των τσιτατων,αλλα μην ανυσηχειτε,δεν γραφεται τοσο ευκολα ενα ποιημα.Χρειαζεται η ποιητικη εξαψη.

στις 11/5/2009  11:02 pm

20. Απάντηση από Γιώργος Μίχος

Γι όσους επιθυμούν αθανασία, ένας φυσικός μου είπε, πως μετά το τέλος της Γής, επειδή το χρυσάφι παραμένει απαράλακτο, η Μάσκα του Αγαμένονα από το αρχαιολογικό μουσείο θα περιφέρεται στο σύμπαν…

Οπότε θα υπάρχει και το ποίημα που ο ματαιόδοξος της γενιάς του 7080902000 θα γράψει σε φύλλο χρυσού…:)

Το παιδαγωγικό πρόταγμα της εποχής είναι πως το εκπαιδευτικό σύστημα και οι μέτριοι ποιητές που το υπηρετούν έχει προσθέσει ένα από τα πονηρότερα εμπόδια, ώστε η ποίηση να μη συναντήσει τους εκλεκτούς της…:)

Ρισπέκτ, κε Λειβαδά…:)

Με κάνατε λιγάκι πιο ανεπίγνωστο.

στις 11/5/2009  11:17 pm

21. Απάντηση από Αναστασία

Κυριε Ροιδη

Παρουσιαζετε τα ποιηματα σας στο ποιειν γνωριζοντας εκ των πρωτερων οτι οποιοσδηποτε μπορει να τα σχολιασει. Αυτο σημαινει οτι η ευρυτερη αναγνωση των ποιηματων σας και η εντυπωση που προκαλουν στους αναγνωστες, σας ενδιαφερει .Πιθανον περιμενατε διθυραμβικες κριτικες και…εμφράγματα γιατι δεν μπορω να αποδωσω πουθενα αλλου την προσπαθεια σας να κατευθυνεται την γνωμη των υπολοιπων ουτε βεβαια την ”αγανακτηση” σας για την επικριτικη διαθεση των σχολιαστων απεναντι στα ποιηματα σας. Αν και θεωρω οτι ο κ. Λειβαδας, στον οποιο και αναφερεται ο σχολιασμος σας, δεν ειχε στοχο να σας θιξει η να σας αποτρεψει απο τη γραφη.

Ε, κυριε Λειβαδα;

Και τελος παντων προτεινω να μας πειτε για ποιο λογο γραφετε ποιηση; Για να εκφραστειτε, για να ”κερδισετε” την Αθανασια, απο χομπυ;

στις 11/5/2009  11:48 pm

22. Απάντηση από Τάνάσής.α.

”Ειμαι ποιητης και εχω τους δικους μου κωδικες και κανονες οταν γραφω.Αυτο που κανει ο κυριος Λειβαδας να προσπαθει να θεσει τους
προσωπικους του κανονες ως γενικους το θεωρω καταστροφικο”-Ροΐδης.

Η απάντηση του κύριου Ροΐδη ήταν αρκετή.
Και φυσικά συμφωνώ μαζί του:
δεν μπορείς να καταλάβεις την ποίηση
του άλλου
κρίνοντάς την με τα δικά σου μέτρα.
(Βέβαια μόνο τα δικά μας μέτρα μάς είναι διαθέσιμα για να κατανοήσουμε ένα ποίημα..)

Η ποίηση είναι το ίδιο το Υποκείμενο που την γράφει και
είναι αδύνατον να καταλάβεις το ποίημα
κάποιου άλλου σε όλη του την έκταση.

Ένα ποίημα είναι πάντοτε εκτενέστερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε.

στις 11/5/2009  11:58 pm

23. Απάντηση από Καρίν

Έχω διαβάσει διάφορα ποιήματα του κύριου Ροΐδη στο διαδίκτυο και αν και στην πρώτη ανάγνωση μου ήταν κάπως δυσχώνευτα, στην πορεία αγκιστρώθηκαν στην μνήμη μου. Όσο πιο πολύ τα διαβάζω τόσο περισσότερο μου αρέσουν, κι ελπίζω ο κύριος Ροίδης να μη πτοηθεί από τις αναλύσεις των «λογίων» και των «ειδικών» εδώ μέσα και να συνεχίσει να εκφράζεται ελεύθερα. Αντίθετα με αυτούς που σχολιάζουν εδώ μέσα βρίσκω την ποίηση του κυρίου Ροίδη ωμή, λιτή και αγγίζει κατευθείαν ευαίσθητα σημεία (ίσως και για αυτό η αρχική δυσφορία), αντίθετα με πολλούς σχολιαστές που στριφογυρίζουν πομπωδώς την ουρά τους σαν τα φίδια για να φτάσουν σε ένα συμπέρασμα (το οποίο πολλές φορές κι εγώ αναρωτιέμαι αν το κατάλαβαν).

Αν κάποιος ξέρει πού μπορώ να παραγγείλω βιβλία του κύριου Ροίδη στο διαδίκτυο μια και μένω εξωτερικό, θα του/της ήμουν ευγνώμων εφ όρου ζωής. :-)

Και τέλος παραθέτω ένα «επίκαιρο» απόσπασμα ενός ποιήματος του κυρίου Ροίδη:

Αυτό δεν το λέμε μοναξιά πια εδώ. Το λέμε απλά κανονικό.
Θέλεις να συμφωνήσεις μαζί μου; Θέλεις να κάνω πως διαφωνώ;
Έλα να θάψουμε τον τρελό. Αυτό δεν το λέμε μοναξιά πια εδώ.

στις 11/6/2009  12:02 am

24. Απάντηση από περιηγητής

κ.Ροίδη
Δεν είχα σκοπό ν’ ασχοληθώ και να πω για άλλη μια φορά τα ίδια. Όμως δεν μπορώ να βλέπω κάποιον όχι μόνο να αισθάνεται υποχρεωμένος να κρίνει τα σχόλια αυτών των οποίων τη γνώμη ζητάει αλλά και να ξεκινάει το σχόλιό του με τη φράση “Ειμαι ποιητης και εχω τους δικους μου κωδικες και κανονες” και παρακάτω να λέει “Δεν περιμενω κανεναν να με χρισει ποιητη.Ξερω τι ειμαι” (ποιητής υποθέτω).

Απ’ το βιογραφικό σας βλέπω ότι απ’ το 2002 εκδίδετε μια συλλογή κάθε χρόνο τη στιγμή που ο Καββαδίας είχε τρεις όλες κι όλες και ο Σολωμός… καμμία. Αυτό μου που κάνετε μου θυμίζει κάτι τραγουδιστές του συρμού (και όχι μόνο) που τους υποχρεώνει η εταιρία τους να βγάζουν δίσκο κάθε χρόνο.

Όταν ο ποιητής δεν “πατάει σιγανά στη στη γή, σιγανά και ταπεινά”, όλα τ’ άλλα δεν έχουν σημασία.

Είπε κάποτε το αηδόνι: “Θα γίνω πίθηκος”. Κ’ έγινε. Είπε κάποτε ο πίθηκος: “Θα γίνω αηδόνι”. Και δεν έγινε, γιατί το κλαδί έσπασε απ’ τα πολλά του χοροπηδήματα.
(Απο το ποίημα του Νίκου Καρούζου “Τα Δεσμά της Ελευθερίας”). Διαβάστε όλόκληρο αν θέλετε (αν δεν το γνωρίζετε ήδη). Ίσως εκεί να βρείτε κάποιες απαντήσεις.

στις 11/6/2009  12:03 am

25. Απάντηση από Γιώργος Πρίμπας

Γιάννη, ακριβώς επειδή «το ζήτημα είναι το βάθος κρίσης, τόσο στη γλώσσα όσο και στο ύφος» εκτιμώ ότι ο Σταύρος Βαβούρης είναι μεγάλος ποιητής.
Δεν έχω πρόβλημα να (ξανα)πω ότι δεν τον ήξερα και ότι με χαροποιεί η ανακάλυψή του…
____________________

Και ας υποθέσουμε, τώρα, ότι κάνουμε την υπέρβαση να αγνοήσουμε τον τρόπο γραφής και ας προσπαθήσουμε να δούμε αν υπάρχει ποίηση.
Η διαφορά ανάμεσα στο «να (κατά)γράψω τι είδα» και στο «αυτό που είδα να το εκφράσω με λόγο ποιητικό» είναι τεράστια. Χάος! Στο πρώτο η γραφή δεν είναι παρά η αντανάκλαση στο χαρτί αυτού που είδαν τα μάτια. Στην ποίηση η γραφή είναι το ξέβρασμα, πάνω στο χαρτί, της εμπειρίας όπως τη διαμόρφωσε το φαντασιακό. Στο ALL ALONG THE WATCHTOWER δεν υπάρχει ποίηση. Ίσως ρεπορτάζ… Περίμενα μετά από κάθε «είδα» κάτι να ακολουθήσει… Τίποτα…
Ένα από τα πράγματα που έχουμε καταλάβει λάθος είναι μια σύγχυση στους όρους «παράλογο» και «άλογο». Το παράλογο δεν υπάρχει ως πρόταση! Ο λόγος που προτάσσεται, όταν…, το παράλογο δεν είναι για να γίνει πρόταση, αλλά για να αμφισβητήσει τον ορθολογισμό (π.χ. στο θεατρικό «Η Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο) και να θυμίσει ότι το έλλογο είναι υποχρεωμένο να στηριχθεί στο άλογο και δε δικαιούται να οριοθετεί κλειστότητες. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι τα αρχικά αξιώματα οποιασδήποτε θεωρίας εισάγονται τελείως αυθαίρετα με μόνο περιορισμό να μην αντιφάσκουν μεταξύ τους.
Ο άλογος τρόπος σκέψης δεν είναι παράλογος, απλά δεν ενδιαφέρεται για τη λογική και διατηρεί το δικαίωμα να τη χρησιμοποιήσει αν κάπου τον βοηθά. Μια μουσική σύλληψη, ας πούμε, γίνεται άλογα αλλά μπορεί και να εκφραστεί στην παρτιτούρα. Αντιθέτως το παράλογο ενδιαφέρεται για τη λογική και έρχεται να εναντιωθεί σε αυτήν. Αυτό έχει αξία μόνο όταν αυτή η εναντίωση αποσκοπεί στην «πρόκληση» για τους λόγους που αναφέρθηκαν.
Στο ΦΥΣΙΚΑ κυριαρχεί το παράλογο, αλλά ως πρόταση, με συνέπεια να αποτυγχάνει τελείως να προκαλέσει.
Άντε να καταλάβεις που κολλάει η απαξίωση του ρεαλισμού με την αναζήτηση μεσοτήτων αλα Αριστοτέλη(!) τη στιγμή που ο μέσος όρος είναι καθαρά όρος ρεαλιστικής προσέγγισης και εφαρμογής της λογικής και να φτάνεις, τελικά, το «πρότυπο» σου, το Ρεμπώ, να τον αναφέρεις έμμεσα ως το ένα ψέμα!
Σε αυτό μάλιστα (το ΦΥΣΙΚΑ) φαίνεται το πόσο λανθασμένη είναι αυτή η επιλογή γραφής. Δεν είναι δυνατό να υποβαθμίζεις τη γραφή σου (και να μειώνεις έτσι τις εκφραστικές σου δυνατότητες να προσεγγίσεις το σημαινόμενο - άσε που αυτή η υποβάθμιση είναι που θα σου μείνει τελικά) προφανώς για να υποδηλώσεις την αδιαφορία σου για τη μορφή υπέρ του σημαινόμενου και να έρχεσαι, την ίδια στιγμή, να τα χώνεις στο ρεαλισμό ότι δε μπορεί να αγγίξει, το σημαινόμενο, επειδή προσπαθεί να το προσεγγίσει με υποβαθμισμένες τις δυνατότητες των αισθήσεων!

στις 11/6/2009  12:09 am

26. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Περιηγητή,
τί σημασία έχει τί έκανε ο Καββαδίας ή ο Σολωμός;
Δεν λέει τίποτα αυτό που είπατε.
Είναι αστείο.
Ίσως θέλετε να δικαιολογήσετε την δική σας εκδοτική ακαμψία..

Όπως αστεία είναι η επόμενη τοποθέτησή σας
όπου συμφωνείτε με το ποίημα του Καρούζου.
Γιατί όσο δύσκολο είναι για τον πίθηκο να γίνει αηδόνι
(φυσικά δεν έχει καμία τέτοια υποχρέωση, σε κάνέναν)
άλλο τόσο είναι για το αηδόνι να γίνει πίθηκος.
Αν με εννοείτε…..

στις 11/6/2009  12:09 am

27. Απάντηση από περιηγητής

Όχι αγαπητέ Τάνάσής.α δεν σας εννοώ. Ούτε κι εσείς μ’ εννοείτε. Είμαστε “αλλού” προφανώς.

Η ποίηση και η τέχνη γενικότερα δεν μποροούν να υπαχθούν σε στοχαστικά μοντέλα τύπου αλυσίδων Markov. Μας ενδιαφέρει -εμένα τουλάχιστον- η ιστορία τους!

στις 11/6/2009  12:18 am

28. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Το άλογο, αν υπάρχει στα αλήθεια τέτοιο πράγμα, υπάρχει με τρόπο λογικό.

στις 11/6/2009  12:20 am

29. Απάντηση από Δημήτριoς Μουζάκης

Αγαπητέ Περιηγητά,

Μήπως έχετε υπόψη σας τα σχετικά με τις εκδοτικές επιδόσεις του Ρίτσου; Αν ναι, γιατί δεν εξετάζετε το ενδεχόμενο ο κ. Ροΐδης να προτιμά αυτό το παράδειγμα από εκείνο του Καββαδία;

Αν, τώρα, έχετε την άποψη ότι ο κ. Ροΐδης δεν έχει δικαίωμα να παραδειγματίζεται (ως τιποτένιος, ίσως, κατ’ εσάς) από όποιον “μεγάλο” του καπνίσει, τότε, σας παρακαλώ, διαφωτίστε με: γιατί επικαλείσθε το Σολωμό και τον Καββαδία προς παραδειγματισμό του; Μήπως επειδή πρέπει ο κ. Ροΐδης να ακολουθήσει υποχρεωτικώς τα χνάρια αυτού που θα του υποδείξετε εσείς;

Να σας πω και κάτι άλλο-έτσι, για τα πρακτικά. Ο ποιητής-όταν είναι ποιητής-μπορεί να διατάξει ό,τι γουστάρει (τη θάλασσα, τα ιγκουάνα, τον ήλιο λόγου χάρη). Μπορεί να επικαλεστεί όποιον γουστάρει (το Σατανά, το Θεό, το ανείπωτο, τους Θεούς φερειπείν). Μπορεί να δημιουργήσει, να καταργήσει, να εκφυλίσει, να αναδείξει, να παραποιήσει κόσμους και κοσμάκηδες. Για σχετικές πληροφορίες αποτανθείτε στον Όμηρο, στο Βωδελαίρο, στον Ιωάννη (τον Ευαγγελιστή), στο Σαίξπηρ κι αν το θέλετε στο πιο σύγχρονο, λιγότερο βαρύ πλην σεβάσμιο και ακαδημαϊκό… στη Δημουλά.

Όσον αφορά στους ποιητές “που δεν είναι ποιητές”… έχουν το ίδιο ακριβώς δικαίωμα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί για τα πνευματικά παιδιά τους θα αποφανθούν διαδικασίες κατά πολύ εγκυρότερες από τα ανώνυμα σχόλιά σας στο “Ποιείν”.

στις 11/6/2009  12:36 am

30. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Κύριε Μουζάκη,
είστε απολύτως σωστός.

στις 11/6/2009  12:37 am

31. Απάντηση από Γιώργος Πρίμπας

όσο και αν οι ανεξηγητο-ουφολογο-εκπομπές έχουν σώσει κανάλια και πλουτίσει κόσμο, εν τούτοις ο όρος “ιρασιοναλισμός” εξακολουθεί να σημαίνει το μη-λογικό (α- στερητικό- λογο) και μη ορθολογικό τρόπο σκέψης, ζωής κλπ αλλά όχι τον παράλογο…

στις 11/6/2009  12:40 am

32. Απάντηση από περιηγητής

@36 και @38

Ο Ρίτσος είναι απ’ τους μεγαλύτερους ποιητές που έβγαλε αυτός ο τόπος και γι αυτό παραβλέπω (όπως και άλλοι βέβαια) τις εκδοτικές του επιδόσεις (που δεν είναι στα υπερ του). Όπως παραβλέπω και πολλά άλλα σε πολλούς άλλους. Δεν βλέπω όμως την ίδια ποιότητα στον κ.Ροιίδη για να παραβλέψω τό ίδιο. Τώρα αν ο κ.Ροίδης αποφάσισε ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα Ρίτσου μόνο στα “εκδοτικά”, δικαίωμά του βέβαια αλλά…

Όσο για τα υπόλοιπα… Εγώ δεν υποδυκνείω ούτε επιδίδομαι σε χαρακτηρισμούς. Απλά σχολιάζω. Είπαμε, είμαστε “αλλού”!

Αν υπάρξουν πνευματικά παιδιά ας αποφανθούν ότι θέλουν. Και να ζούσα δεν θα μ’ενδιέφερε καθόλου.

Επίσης να σας πω ότι σχολιάζω ψευδώνυμα κι όχι ανώνυμα. Όπως και πολλοί άλλοι!

στις 11/6/2009  1:03 am

33. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Μερικά (από τα πάρα πολλά γενικώς) που δεν μπόρεσα να καταλάβω:
α) Ποιά είναι η σχέση του έχοντος λόγου με το ά-λογο? Δεν το ρωτάω για να αντιδικήσω με τον αγαπητό τανάση. Απλά, εάν το δεύτερο δηλώνει το αντίθετο άκρο του πρώτου βεβαιώνοντας ταυτόχρονα την παντελή απουσία του λόγου, τότε, εάν δεχθούμε πως μπορεί να υπάρξει με τρόπο λογικό, εννοούμε πως επειδή εξαρτάται ως ‘α-ΛΟΓΟ’ από αυτό που αρνείται (τον λόγο), δεν έχει άλλο τρόπο ύπαρξης από τον λογικό.
Μπορεί να μοιάζει με σοφιστικό εκγύμνασμα αλλά μόνο έτσι σώζεται η συγκεκριμένη απόφανση, κάτι που ανοίγει κάποιους δρόμους, αλλά κλείνει κάποιες άλλες λεωφόρους.
β) Ο ποιητής κάνει το ποίημα ή το ποίημα τον ποιητή? Μοιάζει με το γνωστό ερώτημα με την κότα και το αυγό, αλλά το διακύβευμα είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ο Γιάννης (Λειβαδάς), αν έχω καταλάβει καλά πιστεύει το πρώτο. Εγώ πάλι το δεύτερο. Και κάποιοι άλλοι ούτε που ξέρουν (αλλά υποθέτω) ούτε που τους νοιάζει. Κι όμως η όποια προσπάθεια αξιολόγησης-ανταπόκρισης (έστω και υποκειμενικής) κάθε ποιητικού κειμένου στηρίζεται στην αντίστοιχη θέση που ο κάθε κριτής-κρινόμενος θα πάρει.
γ) Μάτα με έβαλες σε σκέψεις και ξέρεις πως τέτοιο άθλιο μυαλό που έχω δεν πρέπει να το παρακουράζω, θα υπερθερμανθεί το σαραβαλάκι και θα με αφήσει αβοήθητο στην ανηφόρα. Ποιός (επιτέλους) είναι ο αναστάσης (με αναγραμματισμό)?
δ) Ο Ρίτσος, ακριβώς επειδή δεν μπόρεσε να ‘συγκρατήσει’ την υπερχειλίζουσα δημιουργικότητά του, μας άφησε ένα τρομερά άνισο έργο, όπου δίπλα σε ποιητικά αριστουργήματα συμπλέουν τρομακτικές και τετριμένες μπαλαφάρες…Δεν εννοώ με αυτό πως δεν μπορεί να υπάρξει ποιητής με απίστευτη και αστείρευτη δημιουργικότητα και ταυτόχρονη ισάξια ποιητική παραγωγή, υπέροχου ποιητικού λόγου, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ και πάρα πολλούς…
ε) Ακολουθώντας την παραίνεση αρκετών συγχολιαστών, δεν θα εκφέρω γνώμη για τα ποιήματα του κυρίου Ροίδη…

στις 11/6/2009  1:13 am

34. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Συν-σχολιαστών ήθελα να γράψω, αλλά και το συγ-χολιαστών δεν απέχει πολύ από την (εικονική και διαδικτυακή) πραγματικότητά μας…

στις 11/6/2009  1:29 am

35. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Όχι και Αναστάσης μίστερ Πρίμπα..
παρανοήσατε. ΘΑΝΑΣΗΣ. ;)

όσον αφορά αυτό που είπα προηγουμένως
εννοούσα πως το άλογο, αν υπάρχει,
για να εκφραστεί (ακόμα και για να εννοηθεί)
χρησιμοποιεί λογικές μεθόδους.

στις 11/6/2009  1:32 am

36. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Πατιός, όχι Πρίμπας..
γράψτε λάθος..

:)

στις 11/6/2009  1:33 am

37. Απάντηση από Mάτα Χάρι

Γιώργο το [α] με πάει στον Χέγκελ.

Θέλω τη γνώμη σου για Πωλ Ρικέρ - Ο εαυτός ως άλλος, αν το έχεις διαβάσει. Το ξεφύλλιζα σήμερα και μου φάνηκε ενδιαφέρον. Μαζί με το Περί δυσκολίας του Στάινερ, οι επόμενες αγορές μου από βιβλία μάλλον.

Όχι, πλάκα έκανα με το Τανάση…Μην βασανίζεσαι τσάμπα :)

στις 11/6/2009  1:34 am

38. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Τώρα που είπες Στάινερ
θυμήθηκα τον Στίρνερ!
Περισσότερο αξίζει ο Μαξ! ;)

στις 11/6/2009  1:51 am

39. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Εντάξει Θανάση (όχι Διάκο ελπίζω…) :)

Μάτα δυστυχώς από Ρικέρ δεν έχω διαβάσει παρά μόνο κάποια άρθρα του για το νόημα της ιστορίας που θα χρησιμοποιήσω στην διατριβή μου. Κακώς βέβαια, αλλά τα τελευταία τρία χρόνια δεν ορίζω εγώ τι θα διαβάσω αλλά οι supervisors μου (pathetic…).
Τον Στάινερ (κυρίως όμως της “Βαβέλ”) στον συνιστώ ανεπιφύλακτα! Από τους τελευταίους πραγματικά διανοούμενους και όχι επαγγελματίες ‘ακαδημαικούς’.

Θανάση (το λέω σωστά?), ειδικά η τέχνη μπορεί και να εκφρασθεί και να εννοηθεί με άλλους τρόπους πλην των (όποιων) λογικών κατηγοριών.
Ίσα ίσα μάλιστα που ο μεγάλος καυγάς τα τελευταία 250 χρόνια είναι αν μπορούμε να ‘εννοήσουμε΄και λογικά την τέχνη.

Όσο για τη λογική, σε παραπέμπω στον Goedel και τον Tarsky. Αυτοί θα σου αποδείξουν πως δεν είναι το παράλογο που εκφράζεται ή εννοείται λογικά, αλλά το λογικό που πέρα από κάποια όρια αυτοκαταστρέφεται στο παράλογό του…

Μάτα έχεις δίκιο για τον Χέγκελ, μόνο που προσωπικά είχα πιο πολύ στον νου μου τον Λούις Κάρολ, έναν από τους μεγαλύτερους επιστήμονες της Λογικής και την Αλίκη του.

Και σταμάτα να πειράζεις την Αναστασία! Που σε έχει φάει η ζήλεια…:)

στις 11/6/2009  1:56 am

40. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Θανάση ακόμη κι εσύ θα έπρεπε να ξέρεις καλύτερα και να μην αναφέρεσαι στον Στίρνερ. Αρκετά ταλαιπωρήθηκε ο ίδιος όσο ζούσε από την έλλειψη κατανόησης του Χέγκελ αλλά και την έλλειψη επικοινωνίας με τον άνθρωπο μέσα του. Αν πάλι σε ενδιαφέρει ο εγωτικός απομονωτισμός διάβασε Ayn Rand. Τουλάχιστον αυτή είχε μυαλό…

John Donne: “No man is an island”

Τι υπέροχος στίχος!

στις 11/6/2009  2:02 am

41. Απάντηση από Μάτα Χάρι

Η μελαγχολία της σκέψης που έχω διαβάσει από Στάινερ είναι αξιόλογο βιβλίο. Τη Βαβέλ δεν την είχα στα υπ’ όψιν αλλά σημειώνεται.

Όχι, εδώ είμαστε μια ωραία οικογένεια που έλεγε κι ο Ηλιόπουλος…!!!

στις 11/6/2009  2:04 am

42. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Όταν το έβγαλε κόντεψε να χάσει τη δουλειά του, γιατί όλοι ήταν εναντίον του. Σήμερα θεωρείται (όχι μόνο κατά τη γνώμη μου) το σημαντικότερο βιβλίο πάνω στη φιλοσοφία και φαινομενολογία της γλώσσας.

Εγώ γιατί θυμήθηκα την Αρώνη και το ‘Μία τρελή οικογένεια’ ? :)

στις 11/6/2009  2:22 am

43. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Κατ’ αρχήν
ασχολούμαι με την γνωστική και βιολογική ψυχολογία.

Και σας ρωτώ: μπορούμε άραγε
να συλλάβουμε μια ιδέα χωρίς
προυπάρχουσες λογικές ιδέες
και έτοιμα γνωστικά σχήματα;

στις 11/6/2009  2:23 am

44. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Η Rand δεν έχει ουδεμία σχέση με τον Στίρνερ.
Μην σκέφτεστε τον Στίρνερ
υποχρεωτικά σε σχέση με τον Χέγκελ.
Δεν έχει σημασία τί κατάλαβε και σε τί έφερε αντίρρηση.
Ουδεμία σημασία.

Και μάλλον δεν τον καταλάβατε
γιατί χρησιμοποιήσατε έναν στίχο
άσχετο με το κλίμα του στιρνερικού έργου.
Να σας θυμήσω πως ο Στίρνερ
έλεγε πως μπορεί να αγαπάει με πάθος
κάποιον άνθρωπο, να θυσιαστεί γι αυτόν,
να κάνει τα πάντα για χάρη του
αλλά
όλα αυτά
ουσιαστικά για δικό του όφελος.
Ψυχολογικός Εγωισμός λέγεται αυτό.
Επιστήμη.

στις 11/6/2009  2:28 am

45. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς

Λέω πως την κουβέντα την πήρε ο διάολος.
Καμία υπόδειξη δεν έκανα στον κ. Ροίδη (τον οποίο γνωρίζω προσωπικά και θεωρώ σοβαρό άνθρωπο) και ουδεμία οδηγία έδωσα για οτιδήποτε.
—————————————————-
Πολλά από τα σχόλια τα θεωρώ απαίδευτα, εκείνα πάλι που δίνουν την πιθανότητα ενός διαλόγου δεν τα αναλαμβάνει κανείς - και απόψε γράφτηκαν αρκετά καλά πράγματα.
—————————————————-
Θα σημειώσω μόνο ένα πράγμα, το οποίο αφορά ευρύτερα την κατάσταση: ΕΝΑΣ ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ, ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΗΛΙΘΙΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΕΙ.
Συνεπώς οι ποιητές είναι πολύ λίγοι γιατί οι μη-ηλίθιοι που καταπιάνονται με την γραφή είναι εξίσου ελάχιστοι.
—————————————————-
Προς Γιώργο Πατιο: Για το ποιος είναι πιο κοντά στην ποίηση, το ποίημα ή ο ποιητής, δες η “Ποίηση και η Κατάσταση” στο livadas.blogspot.com
—————————————————-

στις 11/6/2009  2:57 am

46. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Τώρα μάλιστα! Να ‘παίξουμε μπάλα’! Καταρχήν διευκρίνισε ‘πως’ ασχολείσαι με την γνωστική και βιολογική ψυχολογία (την δεύτερη δεν την έχω ακουστά αλλά πολλά είναι αυτά που δεν ξέρω…).
΄Ψυχολογικός Εγωισμός’ δεν υπάρχει ούτε σαν όρος ούτε (πολύ περισσότερο) σαν επιστήμη…
Αναγκαιότητα, Καθολικότητα Νόμων που μας επιτρέπουν να κάνουμε μελλοντική-ασφαλή πρόβλεψη είναι Επιστήμη, και η γνωστική Ψυχολογία απέχει παρασάγκας…
Σαν επαγγελματίας της Ιστορίας της Φιλοσοφίας επέτρεψέ μου να επιμένω: διάβασε Rand…

Προσωπικά σε πάρα πολλά ακολουθώ τον Καντ.Διάβασε την ανάλυση-Κριτική που ασκεί τόσο στην έννοια του ‘ψυχολογικού εγώ’ όσο και στη σύνδεση Ιδέας και ‘λογικής’ παρόλο που ο Καντ κατεξοχήν ανέδειξε την ύπαρξη έτοιμων (εν δυνάμει) γνωστικών σχημάτων στον άνθρωπο.

Ο στίχος του Νταν δεν έχει τη σημασία που του έδωσες. Αναφέρεται στην προυπόθεση του συνόλου για την ύπαρξη του ατόμου (το είχε πει κι ο Αριστοτέλης αλλά λιγότερο ποιητικά…)

Τον Στίρνερ τον μελέτησα, τον μελετώ και θα τον μελετώ ως την πιο γνήσια μορφή αποτυχίας φιλοσοφικής ερμηνείας του Χέγκελ. Κι ο ίδιος άλλωστε αυτό θεωρούσε πως ήταν.

Το ότι σου απευθύνομαι στον ενικό δεν δηλώνει έλλειψη σεβασμού, ούτε απόκτηση οικειότητας, απλά το ‘κύριε Τανάσης.α.’ δεν μου πάει! :)

στις 11/6/2009  3:06 am

47. Απάντηση από Αναστασία

Ο κύριος Πατιός ,όπως και οι περισσότεροι σύγχρονοί του, νοεί την τέχνη και ό,τι προάγει αυτην ως μερος του τιτλικού της φάσματος. Θα πρεπε να υπαρχει ορος αγαπητε για να καταλαβετε τι θελει να πει ο κυρ θανασης ; Οσον αφορα στα σχολια μετα του 50 ειναι η γνωστη κουβεντουλα μεταξυ πενηνταρηδων ”ποιος εχει διαβασει τι” , ”τι μου προτεινεις να διαβασω τον επομενο μηνα”. Ενωπιον σας , η μιζερια της σημερινης τεχνης. Ο λογοτεχνης και οι supervisors oi supervisors και ο λογοτεχνης. Εδω παπας εκει παπας .Ότι χαρτι και να σηκωσεις η ιδια μουτσουνα αποκαλυπτεται.

στις 11/6/2009  3:13 am

48. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Γιάννη δεν υποστήριξα πως η ‘δική μου’ άποψη είναι η σωστή ή η σωστότερη. Αυτά που έχεις γράψει τα έχω διαβάσει και τα σέβομαι. Έχουμε μιλήσει άλλωστε ξανά επ’αυτού.
Αυτό που επεσήμανα είναι πως εξαρτάται από που θα ξεκινήσει κανείς για το που θα ‘φτάσει’.

Το σημαντικότερο για μένα πάντως είναι να παράγεται ‘διάλογος’ με το ποίημα έστω κι αν πάντα υπάρχει ο κίνδυνος είτε της παρανάγνωσης είτε της μη ‘ενδεδειγμένης’ ανταπόκρισης.
Όταν ξεκινάμε από την Ποίηση και τον Ποιητή κινδυνεύουμε πολλές φορές να αγνοήσουμε το Ποίημα. Αλλά αυτή είναι η (μπορεί λανθασμένη) άποψή μου.

στις 11/6/2009  3:14 am

49. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Ο Στίρνερ δεν έκανε ερμηνεία στον Χέγκελ.
Ξεχάστε τον Χέγκελ.

Τον Χέγκελ τον ξεπέρασε.
Προσπαθήστε να δείτε την φιλοσοφία του
-την ηθική του δηλαδή-
όπως είναι.

Αν αυτή είναι η ερμηνεία του στίχου
τότε δεν έδωσε τίποτα στην κουβέντα
αν και μπορώ να βρω πολλά επιχειρήματα
εναντίον του ώστε να μην βγάλουμε άκρη.

Ψυχολογικός Εγωισμός υπάρχει σαν όρος.
Όπως υπάρχει και ο λογικός και ο ηθικός εγωισμός.
Ο Ψυχολογικός Εγωισμός, ως η αναπόφευκτη
και ασυνείδητη ροπή μας προς το ατομικό συμφέρον, είναι μια ισχυρή θεωρία στην σημερινή ψυχολογία
αν και τον θεωρώ αυτονόητο.
Όταν μιλώ για επιστήμη αναφέρομαι
στην συστηματική μέτρηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Η ψυχολογία
πλέον θεωρείται επιστήμη, κυρίως λόγω
της στατιστικής και των τεστ.
Είμαι ψυχολόγος.

στις 11/6/2009  3:17 am

50. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Βόηθησέ με λίγο παραπάνω, ‘ψυχολόγος’ με πτυχίο από ποιά σχολή? Τι μετεκπαίδευση και κλινική εμπειρία? Θα σε στενοχωρήσω αλλά η ψυχολογία είναι ό,τι άλλο θες εκτός από επιστήμη…
Επιμένω, διάβασε Rand, καλό θα σού κάνει, άσε που θα σε αναγκάσει να κατανοήσεις καλύτερα τον Στίρνερ…

Μάτα σύμφωνα με την Αναστασία γεράσαμε προώρως…Εγώ κατά δέκα χρόνια κι εσύ κατά 25…Πάλι ριγμένη είσαι…:)

στις 11/6/2009  3:25 am

51. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς

Ναι Γιώργο, έχεις δίκιο πως έχουμε μιλήσει γι’ αυτό - συγγνώμη το ξέχασα.
Βεβαίως πάντοτε, αναγκαστικά, ξεκινάμε από το ποίημα αλλά αυτό ουδόλως ανατρέπει την εξαιρετική ιδιότητα του ποιητή. Χρειάζεται μία πιο εκτενής και διαπροσωπική συζήτηση επ’ αυτού και τα κουτιά των σχολίων δεν με βοηθούν.

Επίσης: δεν πιστεύω σε ορθές και λανθασμένες απόψεις, πιστεύω πως οι απόψεις είναι για πέταμα (για τούτο γράφτηκε κι εκείνο το χιουμοριστικό “ποίημα” που έστειλα στο Ποιείν περί “κωλοτρυπίδος”.
Πιστεύω μόνο σε ιδέες - γιατί οι ιδέες έχουν ευθύνες και ζόρια, οι απόψεις είναι για να περνά η ώρα.
{Δεν σε μέμφομαι με αυτά που γράφω, καταλαβαίνεις…}
—————————————————-
Ένεκα της αναρχικής μου ιδιότητας και που άνοιξε επικίνδυνα η κουβέντα, να προσθέσω κάτι ονόματα:
William Godwin, Josiah Warren, Lysander Spooner, Pierre Joseph Proudhon, Herbert Spencer, Benjamin R. Tucker,

Φιλιά σε όλους ανεξαιρέτως.

στις 11/6/2009  3:27 am

52. Απάντηση από Αναστασία

Κύριε Πατιέ δεν θα το πιστεψετε αλλα τον ιδιο στιχο του Αναγνωστακη χρησιμοποιεισαι και ο καθηγητης μου προκειμενου να πεισει τους συμμαθητες μου οτι ειχα αδικο σ’ εναν διαπληκτισμο που ειχαμε για τις φουτουριστικες διαταραχες μου. Εχοντας παρει το υφος της στρουθοκαμηλου και χαζευοντας στο βοηθημα του μεταιχμιου χαλαρωσε τους τεντωμενους νευρωνες του και χαμογελωντας συμπληρωσε ”ας πεσουμε με αξιοπρεπεια”. Αντε λοιπον…

στις 11/6/2009  3:34 am

53. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Γιάννη με το καλό να μπορέσουμε να τα πούμε κι από κοντά. Η πλάκα είναι πως συμφωνούμε σχεδόν σε όλα! Απλά φοβάμαι πως παραείμαι γριπιασμένος από τις διάφορες φοβίες μου κι έτσι εκεί που εσύ ορμάς άφοβα εγώ κάνω πίσω…

Καλή μου Αναστασία έχω ‘σωριαστεί΄από καιρό και δυστυχώς δεν υπάρχει προοπτική αξιοπρέπειας…:)

στις 11/6/2009  3:48 am

54. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Ο Tucker μου αρέσει!
Αλλά τον Στίρνερ τον εκτιμώ περισσότερο.

Προς τί η παρότρυνση να κατανοήσω
καλύτερα
τον Στίρνερ;
Σας έχω θέσει
ως θέμα προς συζήτηση
ολόκληρη την ηθική του
και δεν απαντάτε.
Αν θέλετε απαντήστε.
Είμαι πρόθυμος να το κουβεντιάσουμε.
Διότι όλη η ουσία του Στίρνερ
βρίσκεται στην συμπεριφορά του ”Μοναδικού”,
στην ηθική του.

Όσο για τις σπουδές μου
προχωρώ προς το μεταπτυχιακό
στην συμβουλευτική.
Ίσως είμαι ο μόνος ψυχολόγος
που δεν πιστεύει καθόλου στην θεραπεία.

στις 11/6/2009  3:48 am

55. Απάντηση από Δημήτριoς Μουζάκης

Tάνάσή, ισχύει ότι μεγάλο κομμάτι της ψυχολογίας είναι conceptual; Αν ναι, πόσο μεγάλο είναι αυτό το κομμάτι;

στις 11/6/2009  3:49 am

56. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Κανείς ψυχολόγος δεν πιστεύει στη θεραπεία Θανάση…

Όσο για τον Στίρνερ δεν μπορώ να επεκταθώ όσο θέλω εδώ. Απλά δες την κατάληξή του…
Αν τώρα ετοιμάζεσαι να αρχίσεις καλή τύχη και περισσότερο κουράγιο…

Επέτρεψέ μου μόνο να διατηρώ τις παραινέσεις μου.Όχι γιατί είμαι σοφότερος αλλά γιατί έχω περάσει από το δικό σου στάδιο και ηλικιακά και σε ότι αφορά τις σπουδές…(Το ένα πτυχίο μου είναι από το ΦΠΨ με όλα τα παρεπόμενα μαθήματα ψυχολογίας…)

στις 11/6/2009  3:57 am

57. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Εννοιολογικό;
Τί ακριβώς εννοείς;

στις 11/6/2009  3:57 am

58. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Κύριε Πατιέ
ίσως είναι κι έτσι.
Μπορεί όμως κάποιοι
να πιστεύουν στην θεραπεία,
είτε από άγνοια είτε από βλακεία.
Εγώ πάντως όχι.
Είναι απάτη με επιστημονική σφραγίδα.

στις 11/6/2009  4:00 am

59. Απάντηση από Αναστασία

Γιατι κυριε Πατιε; Η αναταση ειναι παντα μες στο παιχνιδι.Εφοσον εχετε ξεπερασει το σπουδαιοτερο απ’ ολα, το φοβο του θανατου δηλαδη, μεσα απο τη γραφη σας και γενικα το εργο σας ,του οποιου ειμαι ανα-γνωστης σας προτεινω να περιγραψετε τα πραγματα απο την αρχη. Ερωτευτειτε ,κυριε Πατιε. Μην ασχολειστε με το τι ειπε επ’ ακριβως ο Στιρνερ ο Χεγκελ και ο Προυντον(και σιγα τον Προυντον).Ολοι για τον ερωτα ελεγαν, απλουστατα ο καθενας τον βιωνε με διαφορετικο τροπο.

στις 11/6/2009  4:03 am

60. Απάντηση από Μάτα Χάρι

Tαναση αν ορίσεις τη θεραπεία ως μη αναγκαστική εξάλειψη των συμπτωμάτων, έχεις μια ανοιχτότερη προοπτική. Σε τιμάει να παραδέχεσαι ότι οι γνωστική ψυχολογία δεν θεραπεύει, με παραμετροποιημένες μελέτες του συρμού που κλείνουν τη ζωή απ’εξω, αλλά για διάβασε καλύτερα το γράμμα του Freud στον W.Fliess:

”εργάζομαι στην υπόθεση ότι ο ψυχισμός μας θεμελιώθηκε δια στρωματοποιήσεως: το υλικό που ενυπάρχει με τη μορφή μνημονικών ιχνών υφίσταται από καιρού εις καιρόν, κάτω από νέες συνθήκες, μια αναδιοργάνωση, μια επανεγγραφή.”

στις 11/6/2009  11:51 am

61. Απάντηση από Λάμπρος Α.

Στο πρώτο ποίημα με αυτό το “είδα” δεν μπορώ να μην πώ και εγώ στο τέλος του “και εγώ!”. Φυσικά αν τη διάσταση αυτής της συμφωνίας μας την έβλεπα στο ποίημα θα έλεγα απλά “πολύ ωραίο”.. Δεν την είδα όμως.

Η ατονία που επέλεξε(και εγώ υποθέτω εσκεμμένη είναι) δεν συνάδει με την προφανή θεατρικότητα(το ζούμε απαγγέλωντας μετά τη γραφή) και τη μουσικότητα που έχει ως ένα βαθμό. Για τα δικά μου γούστα τουλάχιστον η ανάγκη να επικοινωνήσει το ποιημα με το όριο του καθημερινού προφορικού λόγου αυτοαναιρείται κάθε πέντε γραμμές.

(στα σαλόνια και στα αλώνια που λέμε!).
Εμένα μου φαίνεται σαν μπάλα μέσα στο σαλόνι και όχι στην αλάνα. Τις συνέπειες του συγκεκριμένου παιχνιδιού της περιέγραψε υπέροχα ο κύριος Μίχος.Εννοώ για την μάνα, πολύ περισσότερο την Ελληνίδα μάνα.Με αυτή την ένοια ο ρεμπώ μονάχα “ενάντια οπλίζεται”.

Η τοποθέτηση του κυρίου Ροίδη ότι γράφει με τους δικούς του κανόνες- και φυσικά έτσι είναι αν και δεν είναι ξέχωροι από τους κανόνες της επικοινωνίας και η απάντηση στον κύριο Λειβαδά για την προσπάθεια του να γενικεύσει τη δικιά του γνώμη(δεν έβαλε κανέναν με το ζόρι να συμφωνήσει πάντως- ούτε και εγώ συμφωνώ!) και η προτροπή να τους πετάξουμε για να βρούμε την κρυμμένη ψυχή με βρίσκει αντίθετο.

Με αφορμή κάποια σχόλια:
Τον χ δομημένο τρόπο σκέψης με την ψ έκφραση του δεν μπορούμε να το αρνούμαστε σε αυτόν που τον τραβάμε απο το μανίκι να επικοινωνήσει μαζί μας. Ειδάλλως δεν θα εκδίδαμε ή δεν θα υπογράφαμε ποιήματα και θα τα βγάζαμε καμιά διακοσαριά ανυπόγραφες φωτοτυπίες και θα τα πετάγαμε φειγ βολάν στους δρόμους. Αυτή η θολούρα και το μυστήριο του καθένα για τη γραφή δεν υποκαθιστά την καθάρια αίσθηση που μπορεί να σου δώσει ένα ποίημα ούτε είναι απαραίτητο κριτήριο η πολτοποίηση του εγώ στο καζάνι του εμείς για μας πούνε μπράβο ή η πολτοποίηση του εμείς και εμείς να κρατάμε την κουτάλα.

Τέλος νομίζω ότι το απλά το περιεχόμενο του κυρίου Ροίδη δεν κατάφερε να εκραγεί σε μια μορφή που να γουστάρω. Επιφυλάσσομαι όμως πάντα μπροστά στην προσπάθεια.Επιφυλάσσομαι…

Καλημέρα σε όλους.

στις 11/6/2009  11:59 am

62. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, που μας περιμένει στη γωνία, όταν ξεκινάμε με την θεωρητική προυπόθεση πως υπάρχει δεδομένος ψυχισμός, ο οποίος μάλιστα μπορεί να ‘διαγνωσθεί’, είναι η διαστροφή κάθε δυναμικής ενσυναίσθησης της δυναμικής υπόστασής μας.
Είναι πάντοτε παρήγορο να ξεκινάμε με την πίστη πως υπάρχει κάτι ‘εκεί έξω’ ή ‘εκεί μέσα’. Μόνο που τότε ο Προκρούστης καθαγιάζεται μέσα από ‘επιστημονικές’ διεργασίες.
Εδώ δε θα πρέπει να τονίσω κάτι που συνήθως διαφεύγει της προσοχής μας μέσα στην αγωνία μας να απαλλαγούμε από ‘ανεπιθύματα’ ψυχικά φαινόμενα: δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το τι είναι ψυχή…
Ο Σωτήρης Παστάκας θα ήταν ίσως ο πιο κατάλληλος να μιλήσει για τα κατά καιρούς διαφορετικά μοντέλα προσέγγισης των ‘ψυχικών’ λειτουργιών.
Αυτό που εγώ μπορώ να επισημάνω είναι ότι ακόμη και ο τυπικός διαχωρισμός σε σώμα ψυχή και πνεύμα εκτός από διευκολυντικός των δικών μας κενών, υπήρξε για αιώνες (χιλιετίες…και συνεχίζει) ο Δούρειος Ίππος που έβαζε, βάζει και θα βάζει σε κάθε άτομο τις κατεστημένες νόρμες. Στο 1984, ο κεντρικός ήρωας δεν θεωρείται ‘επαναστάτης’ ούτε πολιτικός αντίπαλος, θεωρείται τρελός…
Η θεραπεία ( η όποια θεραπεία) πάει χέρι με χέρι με το διάγγελμα της κάθε εξουσίας ΄πως μόνο αυτή γνωρίζει τι είναι υγιές και τι όχι.
Δεν θα παραπέμψω στον Φουκώ και στο διαβόητο έργο του, ούτε θα ακολουθήσω τη μόδα προτείνοντας Γιάλομ (μακριά από εμένα το σύγχρονο Άρλεκιν της ψευδό-υπαρξιακής συνεδρίας…).
Θα προτείνω αντίθετα Felix Ravaisson και το άγνωστο στην Ελλάδα έργο του De l’habitude(αγγλική μετάφραση Of Habit).
Εκεί μπορούμε να ανιχνεύσουμε γιατί ο ψυχισμός (όμορφος ευφημισμός στα αλήθεια…) αν υπάρχει υπάρχει σαν τιτάνια προσπάθεια να ‘συνομιλήσουμε’ με κάτι που αρνείται τον διάλογο…
Θα μπορούσα να συνεχίσω επ’άπειρον γιατί το συγκεκριμένο θ΄΄εμα πάντοτε με προσέλκυε κι έτσι πάντοτε αναζητούσα διάφορες εναλλακτικές προσεγγίσεις. Θα κλείσω απλά με έναν πολυαγαπημένο στίχο (έστω κι αν πια κατάντησε διαφημιστικό σλόγκαν…): ‘Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα’.

Καλησπέρα σε όλους.

στις 11/6/2009  3:52 pm

63. Απάντηση από Tiger Lilly

Τα ποιήματα του κ. Ροΐδη δεν μου άρεσαν καθόλου. Γιατί έτσι.

Δεν ξέρω αν φταίει η φόρμα ή τα τσιτάτα ή η έλλειψη τονισμού, ή κάποιες -πολλές- κοινοτοπίες που διέγνωσα ή κάποιο άλλο από όσα του καταλογίστηκαν στα σχόλια ή όλα αυτά μαζί. Ούτε βλέπω το λόγο να το αναλύσω. Αν πάρω την κατά cummings αντίληψη της τέχνης -πρώτα νιώθω, μετά σκέφτομαι και μόνο αν δεν μπορώ να το αποφύγω- δε βλέπω κανένα λόγο να μπω στην ατελείωτη διαδικασία των σχολίων για να εξηγήσω γιατί βαρέθηκα με ένα ποίημα. Σημασία έχει ότι βαρέθηκα. Θα το σχολίαζα αν το έβρισκα ενδιαφέρον ή αν μου γεννούσε ερωτήματα. Το να κάνω κριτική στον ποιητή και να του υποδεικνύω τα -κατ’ εμέ- σφάλματά του είναι σαν να του ζητώ να γίνει διαφορετικός άνθρωπος. Αν το πράξει επειδή τον έκρινα, δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να ασχολείται με την τέχνη.

Για το απότομο ύφος μου φταίει το ότι εξάντλησα την υπομονή μου για να διαβάσω 73 σχόλια, μόνο 2 ή 3 εκ των οποίων βρήκα ενδιαφέροντα. Καθώς και το ότι είμαι τέτοιος άνθρωπος -βεβαίως βεβαίως. Κύριε Ροΐδη δεν είναι τίποτα προσωπικό, σας διαβεβαιώ.

στις 11/6/2009  4:09 pm

64. Απάντηση από Παναγιώτης

“ο ψυχισμός (όμορφος ευφημισμός στα αλήθεια…) αν υπάρχει υπάρχει σαν τιτάνια προσπάθεια να ‘συνομιλήσουμε’ με κάτι που αρνείται τον διάλογο…”

Αυτό το κρατώ για την αισθητική απόλαυση που μου προσφέρει. Ευχαριστώ Γιώργο.

στις 11/6/2009  4:26 pm

65. Απάντηση από Γιώργος Μίχος

Δεν ξέρω τι να διαλέξω: την “άρνηση” του βιολογισμού, που από το φόβο στο ψυχικό νόσημα, γλιστράει στην παράνοια της οργανικής εξήγησης της ψυχής, ή την γοητευτική κατάρρρευση στον ψυχολογισμό επειδή είναι καλύτερο τριχείο του μυαλού…:)

Αμ δεν υπάρχει η ψυχολογία, η θεωρία της λογοτεχνίας να δείτε πως δεν υπάρχει…

Αυτή η “αρρωστημένη” επιθυμία εξουσίας της δευτερολογίας, που θέλει να κάνει εξημέρωση στο αγρίμι του ποιήματος για να το πάρουν εξημερωμένο για εργαλείο άλλες εξουσίες…

Η επιστημολογία της κριτικής της λογοτεχνίας είναι μια ακόμα μυθοπλασία των εντός λόγου με την οποία η αμφιθυμική μας σχέση παράγει λόγους ανταγωνιστικούς του άφατου που εγκαθίσταται στην ποιητική χρήση της γλώσσας.

¨Όσο προχαωράμε στην ανάγνωση της ποίησης τη θέση της θεωρίας καταλαμβάνει αυτό που θα λέγαμε αισθαντικότηκα… το είχε πει ωραία ο Μπαρτ: καμιά εξουσία, μια στάλα γνώση και μια αίσθηση του καλού γούστου…

στις 11/6/2009  5:04 pm

66. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Καλησπέρα Παναγιώτη, σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να διαβάσεις το ‘μακρυνάρι’ μου. Θα περιμένω και τις αντιρρήσεις σου.

Κύριε Μίχο σας ‘φιλόλογο’ σας συγχωρώ, σαν κριτικό σας παρακάμπτω αδιάφορα (αφού αρνείσθε την οποιαδήποτε κριτική τεκμηρίωση το εφαρμόζω στις κριτικές σας…). :)

Δεν υπάρχει επιστήμη της θεωρίας της λογοτεχνίας. Κανείς θεωρητικός δεν διεκδίκησε δάφνες επιστημονικής εγκυρότητας για τα γραπτά του.
Θα το ξαναπώ για άλλη μία φορά: Καθολικότητα, Αναγκαιότητα και δυνατότητα πρόβλεψης είναι ο δεδομένος ορίζοντας κάθε ‘επιστήμης’.

Ο Μπαρτ δεν το είχε πει ακριβώς έτσι, αλλά δεν θα ήθελα να ‘αντιδικήσω’ (και) επ’αυτού.
Πως ορίζουμε (αντικειμενικά) τη ‘γνώση΄(έστω και τη μια σταλιά) και πως το ‘καλό γούστο’?

Όσο για την ‘αισθαντικότητα’ καλύτερα να μην μιλήσω, ρωτείστε τον Σαντ…

Η (κάθε) εξουσία παραμένει εκτός ουσίας, εκτός κι αν θεωρήσουμε πως αφορά την προέλευσή της από την ουσία. Δεν ομιλώ (μόνο) ετυμολογικά…

Από τις πρώτες σημασίες του ‘Λέγω’ είναι κρίνω-διακρίνω-εξουσιάζω κύριε Μίχο.:)

στις 11/6/2009  5:31 pm

67. Απάντηση από Μάτα Χάρι

Γιώργο, μάλλον πρέπει να μελετήσεις ψυχαναλυτικά κείμενα, έχοντας στη βάση της μελέτης σου, το κείμενο που αντέγραψα στο σχ.60. Εκτός αν σε βρίσκουν σύμφωνο ανοησίες που εκδίδονται όπως η ”Μαύρη βίβλος της ψυχανάλυσης”.

Η ψυχή αρνείται οποιοδήποτε διάλογο! Δηλαδή όταν ο Λακάν έγραφε ότι το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα, έπλεκε πουλόβερ; :)

στις 11/6/2009  6:58 pm

68. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Στα νειάτα μου (αιώνες πριν) είχα διαβάσει τα βασικά των Φρόυντ, Γιούγκ, Άντλερ και Φρομ, με δεδομένη προτίμηση στον Γιούγκ. Ακόμη και σήμερα θεωρώ το ‘Το Πρόβλημα του Τέταρτου’ ένα σημαντικότατο δοκίμιο πάνω στην αναζήτηση τρόπου ανάπτυξης της ανθρώπινης προσωπικότητας.
Εώς εκεί όμως. Η ψυχανάλυση απέτυχε σε όλους τους στόχους που είχε θέσει. Είναι ιστορικά δεδομένο αυτό, κάτι που και οι ίδιοι οι ψυχαναλυτές παραδέχονται. Το γιατί είναι που δεν μας βρίσκει (όλους) σύμφωνους.
Με τον Λακάν θεωρώ πως δεν μπορούμε καν να πλέξουμε φανέλες…Προσωπική άποψη βέβαια.
Ο Λακάν πρώτα θα πρέπει να ορίσει τι είναι ‘υποσυνείδητο’ και τι ‘γλώσσα’ για τον ίδιο και τη ΄θεωρία’ του (η οποία φυσικά μόνο ενιαία και ξεκάθαρη δεν είναι).

Η βασική μου ανησυχία είναι πως θα μπορέσουμε να διαφυλάξουμε τους εαυτούς μας από την έλλειψη κοινών κωδίκων αναγνώρισης της ‘πραγματικότητας’ που βιώνουμε σαν άνθρωποι που ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ να γίνουμε άνθρωποι από τη μία και σαν βολικά κουτάκια ταξινομημένα σε στατιστικά όνειρα θερινής νυκτός.

στις 11/6/2009  7:10 pm

69. Απάντηση από Τάνάσής.α.

Η ψυχανάλυση σήμερα έχει μικρότερη διάρκεια
και είναι πιο ξεκάθαρη όσον αφορά τους στόχους της.
Πέρα όμως από την αμφισβητούμενη αξία της θεραπείας
η ψυχαναλυτική θεωρία είναι άκρως γοητευτική!

(Και κάτι άλλο: η έκθεση χειρόγραφων στο Γκάζι
ήταν απογοητευτική!)

στις 11/6/2009  7:18 pm

70. Απάντηση από Μάτα Χάρι

Tα βασικά δεν αρκούν. Ταπεινή γνώμη. Απο κει και πέρα, μάλλον εκεί που γράφεις υποσυνείδητο πρέπει να αναφέρεσαι στο ασυνείδητο. Αν μελετήσεις την δίτομη εισαγωγή του Joel Dors στο Λακάν θα βρεις τις απαντήσεις.

Κανένας ψυχαναλυτής δεν υποστηρίζει ότι η ψυχανάλυση απέτυχε. Μάλλον ότι βρέθηκε σε μια μεγάλη κρίση. Αυτό δεν είναι κακό. Και είναι άποψη του Μαρκ Στρως, του Ζίζεκ και του Ζακ-Αλέν Μιλέρ για να πιάσω ποικιλία πιπεράτη.

Anyway, ας γυρίσουμε στα της ποίησης :)

στις 11/6/2009  7:24 pm

71. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

“So much for this, sir: now let me see the other.”
(Άμλετ, Πράξη 5η, Σκηνή 2η)

Ποτέ δεν είχαμε φύγει! :)

στις 11/6/2009  7:30 pm

72. Απάντηση από Μάτα Χάρι

Προσυπογράφω! [Και μην ξεχνάς ότι η εμβριθέστερη ανάλυση για τον Τζόυς έχει γίνει από τον Λακάν, και του Χειμωνά από τον Βέλτσο με υλικά κατευθείαν από την πρώτη ανάλυση]

στις 11/6/2009  7:40 pm

73. Απάντηση από Γιώργος Μίχος

Αυτοί που διεκδίκησαν δάφνες κε πατιέ είναι αυτοί στων οποίων τα λόγια ξεκουρδίζεστε τώρα…:)

Κάθε τι που αν σας ζητηθεί δεν μπορείτε να στηρίξετε με τη ζωή σας, είναι παπαριά από αυτές που διδάσκει το πάντειο και η σχολή πολιτικών επιστημών που τέλειωσα εγώ, ως σεβαστο ανεπάγγελτο στα χρόνια μου…

Η σιωπή είναι σημαίνουσα κι εγώ έχω τον τρόπο να καταλαβαίνω τη σημασία της, όσον αφορά τα γραφόμενά μου τα θεωρητικά( χα,χα!)

Καυχιέμαι ότι γνωρίζω απέξω τέσσερις χιλιάδες ελληνικά τραγούδια, στίχοι και μουσική, και θα αντάλασσα πολλά με το να είχα γράψει το Στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες, και να μην ξέρει κανείς το όνομά μου, όπως δεν ξέρουν αρκετοί το όνομα της στιχουργού…

Γιατί εσείς ξέρετε το Βέλτσο, που μόλις κατάφερε να σώσει τη γραφή του, ως ποιητής, και αφήνει όνομα αλλά ούτε στίχο, ενώ η στιχουργός αφήνει στίχο κι όχι όνομα…

Αυτή είναι φιλοδοξία κε πατιέ…

Τα σέβη μου, και επιστρέψτε στο να μην μου απαντάτε…

(Και επειδή με πιάνει το φιλολογικό μου, αν δεν καταθέσετε τι ακριβώς και με ποιά παραπομπή είπε ο Μπαρτ, να κάνετε μόκο…:)

στις 11/6/2009  9:48 pm

74. Απάντηση από Μάτα Χάρι

κ. Μίχο επειδη στο Βέλτσο αναφέρθηκα εγώ και το’ ξερα ότι θα υπάρχουν αντιδράσεις…

Σας τιμά που ανακαλύψατε χτες το low bap αλλα δεν ξέρω που είσασταν το 94 που αγόρασα την πρώτη τους μεγάλη κυκλοφορία σε δίσκο κι ακόμα περισσότερο όταν την επόμενη χρονιά έπαιζα το ”λαβωμένο ξωτικό” από το πρωί ως το βράδυ. Μάλλον ακούγατε τότε τις μαλακίες του μελωδία fm από τα ταγάρια. Ενθυμείστε καλώς, πρέπει να’ χετε πολύ πράμα από την κουλτουρομαλακία που’ χε γεμίσει την Αθήνα τότε. Με ενδιαφέρει πολύ η περίπτωση των ανθρώπων που πέφτουν με την ορμή του νεοφώτιστου στο παρελθόν αλλά μην το παρακάνουμε :)

Πραγματικά αν δεν έχετε πάρει γραμμή ότι οι πιο συνειδητοποημένοι οπαδοί του low bap απέχουν του σπορ στις μέρες μας, πρέπει να ακούτε active member αυτή τη στιγμή εσείς, ένα κομμάτι της χαρμανοαθήνας :) Πάει καιρός από τότε που σταμάτησαν να βγάζουν καινούρια πράματα άξια λόγου -ίσως κάτι πειραματικό που ετοίμαζε ο χοντρός να χει ενδιαφέρον- και ο x-ray την έχει κάνει από καιρό.

Καλύτερα να ακούσετε τις Αφροδίτες ή το Σύμπαν 1 sec από τις ρόδες:

http://www.youtube.com/watch?v=lPrdEd9iWqA

κι όχι αυτά που σερβίρουν οι σταθμοί…

Απο κει και πέρα, για το άδειο πακέτο συμφωνώ.

Τώρα για το Βέλτσο. Δεν με αφορά το κουτσομπολιό ή η εύκολη απαξίωση. Αυτά είναι για εκείνους που συχνάζουν σε sites όπου μιλάνε για πανεπιστημιακά ζητήματα λες και είναι στο κους-κους… Είμαστε λίγο πιο σοβαροί εδώ…Ας μην το …….τελείως.

στις 11/6/2009  10:48 pm

75. Απάντηση από Μάτα Χάρι

εσείς ΚΑΙ ένα κομμάτι..***

Δηλαδή αν πω και καμιά καλή κουβέντα για το Βλαβιανό θα βγούνε μαχαίρια;

στις 11/6/2009  10:54 pm

76. Απάντηση από Γιώργος Πατιός

Κ. Μίχο δεν θέλω να μου συγχύζεστε…:)
Είστε και σε ηλικία εμφράγματος (το ίδιο κι εγώ).

Πολλά λόγια και για την ταμπακιέρα τίποτα βέβαια. Αλλά με έχετε συνηθίσει στο τίποτα…:)

Κάνω μόκο και πάω να ‘μάθω’ τώρα αμέσως για τον Μπαρτ. Με τρομάξατε…:)

‘Στο άδειο μου πακέτο’ έχει από τους καλύτερους στίχους που έχω ακούσει. Υπάρχουν κι άλλοι όμως. Γιατί εμένα μου αρέσουν και οι στίχοι στο ‘Γέλα Κυρία μου’. Δεν κάνω πλάκα, το εννοώ. Αλλά και πάλι δεν απαντήσατε σε τίποτα από αυτά που σας ρώτησα.

Αν δεν ξέρετε, συμβουλευθείτε τον Μπαρτ…:)

στις 11/6/2009  11:05 pm

77. Απάντηση από Μάτα Χάρι

Χαίρομαι τις σιωπηλές αναδιπλώσεις του κ.Μίχου και δεν κάνω ευτελές χιούμορ.

Χρειάζεται ένας συντονιστής πάντως να καταγράφει μερικά σημεία στα πρακτικά, ώστε να βγαίνει και κάτι… Πολύ συχνά επαναλαμβανόμαστε…

στις 11/7/2009  12:29 am

78. Απάντηση από Γιώργος Μίχος

Ποια ταμπακιέρα καλέ μου;

Η ταμπακιέρα είναι το πόσο ξεχνάει ο κάθε ξιπασμένος της σοφιστικής του πεζοδρόμιου το αρχικό κείμενο και ναρκισσεύεται με την εκτύλιξη των επιχειρημάτων του…

Σαφώς με φοβάστε, και αρκετοί άλλοι εδώ, αλλά δεν φοβάστε εμένα, φοβάστε το λόγο, γιατί φροντίζω κάθε φορά να κάνω αυτό που δεν κάνετε εσείς… να αποσβέσω τη φιλοδοξία μου και να συλλογιστώ πάνω στα συντρίμια μιας νιότης που έλεγε πως θα γινόμουν άλλος…:)
Οπότε φοβάστε το καλύτερο μέρος του εαυτού σας επ’ ονόματί μου… θετικό αυτό…:)

Θα με κολάκευε αν ο στόχος εδώ δεν ήταν άλλος…

Το να επιχειρηματολογούμε πάνω στη διαφορά φιλοσοφίας τε και ποιητικής, που ήταν παλιά από την εποχή κιόλας του Αριστοτέλη, είναι ωραίο για να καμακιάζουμε με λέξεις καμιά πυροβολημένη να μας στείλει το μέιλ της αγάπης της… αλλά γίνεται βαρετό…

Διότι απλά, καθε φορά η θυσία της θεωρίας παράγει το ποίημα ακόμα και στον σχολαστικό…
και η ταξική πάλη της λογοτεχνίας είναι η πάλη του γραμένου με το άπαιχτο…

Όταν σβήσει τα φώτα ο κος Μιγιάκι να δω τί κολοτούμπες θα κάνεις πάνω στους κορμούς…:)

στις 11/7/2009  12:49 am

79. Απάντηση από Μάτα Χάρι

Όταν λέτε πυροβολημένη;

:))

στις 11/7/2009  12:57 am

80. Απάντηση από Μάτα Χάρι

κ. Μίχο, ελπίζω να κρατάτε μια καβάτζα γιατί όλο τον ναό κανείς μας δεν τον έχει δει. Με το κομμάτι του ο καθείς…Και για το λόγο που βρίσκεται εδώ…Μην εκβιάζουμε γεωμετρικούς τόπους συνταύτισης.

στις 11/7/2009  1:07 am

81. Απάντηση από Lonely Writer

Γιατί είστε παραπέμπουν Χάιντεγκερ όταν όλα τα σχόλια που δείχνει εδώ ότι κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα εδώ για φαινομενολογία; Έχω προσπαθήσει να ψάξει για τη νέα ελληνική ποίηση, αλλά το μόνο που βρήκα είναι πεπαλιωμένος άνθρωποι που είναι λαχτάρα για “λογική”, “μουσικά” και “ποιητική” ποίηση. Νομίζω ότι σας παιδιά δεν έχουν καν ιδέα πώς οι άνθρωποι στις μέρες μας είναι η αντιμετώπιση του κόσμου. Κατά την ανάγνωση κειμένων και σχόλια εδώ πιστεύω ότι η ελληνική λογοτεχνία δεν έχει φτάσει ακόμη και μοντερνισμού ακόμη, ενώ άλλα κόσμος φεύγει th μεταμοντερνισμού πίσω τώρα..

Είναι αυτό πραγματικά την πραγματική εικόνα της ποίησης σήμερα στην Ελλάδα; Ή είναι μόνο ότι εδώ οι άνθρωποι σε αυτό το site είναι πιο παραδοσιακή από κάπου αλλού; Μπορεί κάποιος παρακαλώ να μου δώσετε κάποιες συνδέσεις με τους δικτυακούς τόπους όπου μπορώ να μάθω τι συμβαίνει με τη νέα ποίηση στην Ελλάδα σήμερα; Εννοώ περισσότερο πειραματική ποίηση, κάτι που θέλει πραγματικά να κάνει κάτι νέο. Θα ήμουν πολύ ευγνώμων αν κάποιος μπορούσε να μου δείξετε μερικά λινκς. Προσπάθησα να την έρευνα, αλλά επειδή δεν είμαι ελληνικά και δεν ξέρω ομάδες ποίηση σας, τα περιοδικά και τα θεσμικά όργανα, έτσι ώστε η αναζήτηση είναι δύσκολη. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Και καλή τύχη για τη διαδρομή σας, καθεμιά έχει το δικό του τρόπο…

στις 11/7/2009  4:49 am

82. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής

Παρακαλούμε τους σχολιογράφους του Ποιείν, να σεβαστούν -τουλάχιστον- τους άλλους αναγνώστες.

Ποιείν

στις 11/7/2009  10:59 am