Στη Λυδία
επειδή φοβήθηκε την αλεπού
Δεν μπορώ να πω ότι μεγάλωσα με τον Bergman και τον Tarkovsky. Το αντίθετο, όμως, μπορώ να το πω, καθώς και να το επαυξήσω: έβλεπα τουλάχιστον δις ημερησίως το πρώτο Rocky του Avildsen (στο μεσοδιάστημα στρίμωχνα το Karate Kid του ιδίου), την ημέρα μου, δε, συμπλήρωνα με μυοχαλαρωτικές, αντικαταθλιπτικές ταινίες, όπως το Coming to America με τον Eddie Murphy τον αστείο και τον Arsenio Hall τον αστειότερο. Αργότερα και παραμένοντας προσηλωμένος στο κινηματογραφικό μου παρελθόν πραγματοποίησα μια κάποια στροφή στην ποιότητα, μαθαίνοντας τον Kubrick, τον Jordan, τον Weir και τον Mendes, οι οποίοι με ταξίδεψαν κατάτι μακρύτερα από τη Ζαμούντα και το δρόμο με τις λεύκες, μέρη που στΆ αλήθεια εγώ δεν ξέχασα ποτέ μου.
Με τη βαριά σινεφίλ ιμπρεσσιονιστική κουλτούρα είχα προβλήματα. Θυμάμαι καλά την εποχή που ήταν φοιτητικό must-see η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», μιας και οι αρθρώσεις των φαλάγγων των δαχτύλων μου υπέστησαν ισχυρά καταπόνηση κατά την παρακολούθηση του φιλμ, σε μια πρωτοφανή, αντανακλαστική τους προσπάθεια να υποκαταστήσουν την έλλειψη κίνησης επί της οθόνης, πραγματοποιώντας υπεράνθρωπες κρούσεις συστροφής. Δεν ήξερα τι έφταιγε και, για να είμαι ειλικρινής, ακόμη δεν έχω μάθει.
Προσφάτως πήγα ακόμη μια φορά στον κινηματογράφο, συγκεκριμένως για τον «Αντίχριστο» του Lars von Trier. Οφείλω να πω ότι πήγα με τεταμένες προσδοκίες, δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης σκηνοθέτησε μια από τις λίγες ταινίες που Άτυχε να δω και θεωρώ αριστουργηματικές: το Dogville. Οι τεταμένες προσδοκίες μου, ωστόσο, υπέστησαν απογοητευτική χάλαση, μιας και δεν είδα τίποτε άλλο εκτός από ωραίες εικόνες, ανάμεσα στο θαμπό των εντυπωσιακών φωτογραφιών και το σκοτεινό των ζωντανών ζωγραφικών πινάκων. Η εικαστική ισχύς, όμως, ουδέποτε αποτέλεσε, στα δικά μου μάτια, αριστουργηματική κινηματογράφηση. Το αίτημα της πλοκής και του διαλόγου παραμένει βουλιμικό εντός μου όταν πρόκειται για σινεμά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το αίτημα της μελωδικότητας κατατρώγει απορριπτικά μέσα μου κάθε πειραματική συνήχηση που παραιτείται της μελωδικότητας, όταν πρόκειται για μουσική.
Όταν πρόκειται για άλλες τέχνες (στην ποίηση, τη ζωγραφική και τη φωτογραφία αναφέρομαι), η εικαστική ισχύς συνιστά ικανότατη συνθήκη τέρψης. Η παγωμένη εικόνα μπορεί δυνητικά να διεγείρει τους υποδοχείς της καλλιτεχνικής μου ηδονής πάνω στον καμβά, μέσα στο ποίημα ή επί του φωτογραφικού χαρτιού ακόμη και στην πιο σουρεαλιστική, ασύντακτή της εκδοχή. Από τον κινηματογράφο, όμως, περιμένω αυστηρά και απαιτητικά την απόψυξη της εικόνας: την κίνηση και τη ροή της υπό καθεστώς δυνάμεων συναφείας. Ειδάλλως απογοητεύομαι κι ενίοτε φρίττω. Την ανάγκη μου αυτή την καταθέτω συχνά σε περιπατητικές ομηγύρεις, όπως καταθέτει κανείς το προσωπικό του γούστο. Την οπτική του. Την προτίμηση του οσφρητικού του βλεννογόνου σε συγκεκριμένο άρωμα (ή, αντιστοίχως, την αλλεργική του αντίδραση σε άλλο, συγκεκριμένο εξίσου). Τέτοιες, άλλωστε, εξομολογήσεις, τις πραγματοποιεί κανείς ορμώμενος εκ περιεργείας, προκειμένου να διαπιστώσει αν υπάρχουν κι άλλοι θεατές των ίδιων αφετηριακών σημείων (και πόσο χαίρεται όταν τους βρίσκει!).
Μικρή σημασία έχουν τα παραπάνω. Μεγαλύτερη, ίσως, έχουν τα παρακάτω, τα οποία είναι και κείνα που Άθελα να πω απΆ την αρχή. Δηλώσεις αρεσκείας και απαρέσκειας δικαιούται ο καθείς να πραγματοποιεί από το δικό του μικρό, ιδιόκτητο μετερίζι. Το πράγμα αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν ο τοποθετούμενος επιχειρηματολογεί προς τεκμηρίωση. Στην περίπτωση αυτή εγκατελείπεται το ιδεοτεμάχιο του άκρατου υποκειμενισμού και εισερχόμεθα σε πεδίο δηλώσεων που μπορούν να εξετασθούν με αντικειμενικότερο πρίσμα. Ας δούμε μια τέτοια δήλωση του κυρίου Μάριου Σπηλιόπουλου, ζωγράφου και καθηγητή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών: Θεωρώ ότι η ταινία του Λαρς Φον Τρίερ ως γραφή, ως φόρμα είναι ένα σύγχρονο αριστούργημα- ειδικά το πρώτο κομμάτι. Ήταν τρομακτική η σύλληψή του να συνδέσει την ερωτική απόλαυση με το πιο ακραίο πράγμα, που είναι ο θάνατος ενός παιδιού.
Αναγιγνώσκοντας την τοποθέτηση του κυρίου Σπηλιώπουλου, θυμήθηκα αντανακλαστικά τον Ελύτη: …σαν ανάγκη ρομαντική να ηδονισθώ με τον πόνο, συνεπής άλλωστε προς τη χριστιανική μου προέλευση… Θυμήθηκα, επίσης, τη σκέψη μου όταν διάβασα την πρόταση αυτή του Νομπελίστα ποιητή στα «Ανοιχτά Χαρτιά»: αυτονόητο. Η διαλεκτική του πόνου και της ηδονής (και δη της σεξουαλικής) είναι τόσο ανεπτυγμένη μέσα στο χριστιανικό δόγμα και τη χριστιανορθόδοξη, με την πιο ευρεία έννοια, ατμόσφαιρα, γενικότερα, που δε χρειάστηκε να προβληματιστώ δευτερόλεπτο επί της διατύπωσης του Ελύτη. Όχι ότι χρειάζονται βιβλιογραφικές παραπομπές για να επισημάνει κανείς το εξάγωνο ενός αφόρητα κοινού τόπου: ηθική-θρησκεία-πόνος-ηδονή-φύση-ενοχή. Μπορεί, κανείς, να καταφύγει σε κινηματογραφικές: να φέρει, ας πούμε, στο νου του τον Jason Voorhees (στα αλησμόνητα Friday the 13th) κι όλες τις φορές που κατέσφαξε νέους που θώπευαν και θωπεύονταν κατά τα προκαταρκτικά της συνουσίας, αμέριμνοι κι «αμαρτωλοί». Ο Trier, βεβαίως, δεν μπορούσε, ως άλλος Jason, να σκοτώσει τους ηδονιζόμενους γονείς στον πρόλογο του «Αντιχρίστου», διότι θα έπρεπε σε όλη την υπόλοιπη ταινία να ασχολείται με το μωρό τους, εγχείρημα δύσκολο. Σκότωσε, λοιπόν, το μωρό τους και ταλαιπώρησε στην υπόλοιπη ταινία τους γονείς μέχρι κλειτοριδεκτομής και ευνουχισμού (και μια ομιλούσα αλεπού να λέει «το χάος βασιλεύει»).
Δεν ξέρω, λοιπόν, αν πρόκειται για αριστούργημα, είμαι, ωστόσο, σχεδόν, σίγουρος, ότι δεν πρόκειται για αριστούργημα επειδή ένα παιδί πεθαίνει την ώρα που οι γονείς του συνευρίσκονται. Τίποτα το πρωτότυπο δεν υπάρχει σΆ αυτή τη σύλληψη-σύνδεση˙ αρκεί κανείς να παρακολουθήσει ταινίες τρόμου της μοδός για να πειστεί περί του ενοχικού ηδονισμού και του πολυφορεμένου του στοιχείου.
Κλείνω με μια πρόταση άνευ εξηγήσεων. Ίσως να καθιστά κάποιον «κουλτουριάρη» η μανιώδης ενασχόληση με τον κινηματογράφο ή την ποίηση- η ενασχόληση, όμως, με τον «Αντίχριστο» του Trier ή το «Adieu» του Χάρη Βλαβιανού αποτελεί ενασχόληση με τα συγκεκριμένα έργα και δεν καθιστά κανέναν τίποτα. Και ο νοών you know what, που λεν και στο χωριό μου.
1. Απάντηση από ελένη κονδύλη
λοιπόν, και παραδόξως, το θέμα με ενδιαφέρει και μένα πολύ, καθότι πάντα σκεφτόμουνα το παραμύθι με ‘τα ρούχα του βασιλιά’. ένα παιδάκι πάντα ας φωνάζει την αλήθεια, κι ας του λένε να σωπάσει. είδα αυτό το έργο κι έχω επίσης άποψη -την άποψη μιας αδαούς σαν και του λόγου μου, μα τι να γίνει- κι έχω άποψη και για το έργο, αλλά σχημάτισα και εντύπωση και για το κοινό. παράλληλα, άκουσα και είδα πόση διαφήμιση έπεσε στα μμε για το έργο αυτό. επίσης είδα την επιφύλαξη κάποιων υποτιθέμενων ‘κριτικών’, και τα ‘ήξεις αφίξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις χωρίς στήξεις’, δλδ άντε να μην πω!
http://abttha.blogspot.com/2009/10/blog-post_04.html
το έργο αυτό, αν ο σκηνοθέτης είναι τόσο καλός όσο τον λένε κι όσο μερικά έργα του μπορεί να λένε στους ειδικούς, που εγώ δεν είμαι, νομίζω ότι θέλησε ή να μας μιλήσει για το παραμύθι με τα ρούχα του βασιλιά, και να ξεβρακώσει τους κριτικούς, ή απλώς, όπως ο καθένας μας, έχει δικαίωμα να κάνει κοιλιά, είτε από αλκόλ είτε από ό,τιδήποτε άλλο.
όσο για το βραβείο γυναικείου ρόλου, εντάξει.
πάντως κόρη του γκεσμπουρ. την καλημέρα μου σε όλους!
στις 10/25/2009 9:42 am
2. Απάντηση από Γιώργος Πρίμπας
Δε μεγάλωσα με τον Bergman, τον Tarkovsky και τον Αγγελόπουλο.
(και μάλλον δεν έχω ακόμα μεγαλώσει)
Τους βρήκα ψάχνοντας και “χαίρομαι” γι’ αυτό!
Mε τα “Ρόκυ” έχω την ίδια σχέση που έχω με την κόκα κόλα. Δεν τα ‘χω αγγίξει από το 80…
Από το εν λόγω κείμενο κρατώ τον ειλικρινή τρόπο γραφής.
στις 10/25/2009 10:34 am
3. Απάντηση από Νίκος Ράπτης
Εμένα μου έκανε εντύπωση η αφιέρωση στο τέλος στον Ταρκόφσκυ. Γιατί κύριε Τρίερ; Τι σχέση έχει ο Αντίχριστός σας με τον κινηματογραφικό κόσμο του Ταρκόφσκυ; Μήπως θέλετε να κλέψετε λίγο απο τη δόξα του, κλείνοντας το μάτι στον θανόντα, και να ονομαστείτε και σεις “απο τους μεγαλύτερους” ή απλά “μεγάλος”; Μήπως, θέλετε να εγκαθιδρύσετε τον τίτλο του “μεγαλύτερου ζώντα σκηνοθέτη” για τον εαυτό σας, όπως το αναφέρατε 2-3 φορές στη συνέντευξη τύπου στις Κάννες, μεταξύ σοβαρού και αστείου; (Βλ. youtube)
Πολύ δυνατή η ταινία πάντως. Εικαστικά υπέροχη, εφιαλτικά ιδιοφυής, μεγαλοπρεπώς διεστραμμένη. Νομίζω πως ο Τρίερ μετουσίωσε όλα τα ψυχολογικά του προβλήματα στην ταινία. Και η μετουσίωση ήταν επιτυχής. Πάντως, κάτω τα χέρια απο το όνομα Ταρκόφσκυ.
Ο Ταρκόφκσυ δεν θα έκανε ποτέ μια τόσο “ψυχοπαθολογική” και “βίαιη” ταινία. Το φίλτρο του ήταν άλλης ποιότητας. Π.χ. παραβάλετε τις soft porn με στοιχεία hard, σκηνές σεξ στον Αντίχριστο, με τη μαγική ανύψωση και αιώρηση των εραστών πάνω απο το κρεβάτι στον Ταρκόφσυ…
Συμπέρασμα: Σημαντικός σκηνοθέτης ο κ. Τρίερ. Ο Αντίχριστός του μεγαλοφυώς προκλητικός και ατμοσφαιρικός. Αλλά όχι και να κλείνει το μάτι στον Ταρκόφσκυ… Δεν τον φτάνει ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι… Γιατί ο Αντρέι Ταρκόφσκυ έκανε αληθινή Ποίηση συνεργώντας με μια ανώτερη Δύναμη. Όχι μελοδράματα και φιλοσοφία συνεργώντας με την ψυχανάλυση…
Παρ’ όλα αυτά…
Chaos Reigns… (ο Αντίχριστος είναι μάλλον πιο επίκαιρος).
στις 10/25/2009 11:11 am
4. Απάντηση από Νίκος Ράπτης
Μια ταινία που μπορεί να θεωρηθεί (ουσιαστική) αφιέρωση στον Ταρκόφσκυ, δηλαδή που κρατά και επεκτείνει το πνεύμα του, είναι η ρώσικη ταινία “Η Επιστροφή” του Ζβιαγκίντσεφ. Ή ίσως κάποια ταινία του Σοκούροφ. Μόνο εκεί μπορεί να αισθανθεί κανείς το ρώσικο βλέμμα πάνω στη ζωή, όπως το καλλιέργησε και το εμβάθυνε ο Ταρκόφσκυ. Και όχι τα τριερικά δήθεν αριστουργήματα ψυχοπαθολογίας εκ Δανίας.
Ο Αντίχριστος, μου έφερε πολύ περισσότερο στο μυαλό τον David Lynch πάντως. Κατα τα άλλα, μόνο στο εικαστικό κομμάτι υπάρχει λίγο η ατμόσφαιρα του Ταρκόφσκυ.
στις 10/25/2009 11:23 am
5. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Δεν έχω διαβάσει μια σοβαρή κριτική για την ταινία κι ας μην την έχω δει. Ένα είναι σίγουρο. Ο Τρίερ καταφέρνει τον καθένα που βλέπει την ταινία να έχει απόλυτη ανάγκη να μας εκμηστηρευτεί τις εντυπώσεις του ομολογώντας αδυναμία να συγκρατήσει το βάθος τους και διαχέοντας με αφέλεια την επιφάνεια τους σε ένα πλαίσιο στημένων διλημμάτων που τέθηκαν πριν δει το έργο.
Όσο για την παρούσα ανάρτηση, ασχολίαστη.
στις 10/25/2009 12:24 pm
6. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς
Ο κύριος Μουζάκης, ασχέτως αν επιδοκιμάζω ή όχι - και σε ποιον βαθμό τις απόψεις του, έστησε καλό δόκανο. Και στηρίζω το δόκανο 100%.
Διάβασα τα πρώτα πέντε σχόλια και δεν είδα πουθενά να επισημαίνονται τα καίρια. Γιατί ο κ. Μουζάκης ουδόλως κόπιασε να συνθέσει ετούτο το πόνημα για να μιλήσει για τον βαρύγδουπο σκηνοθέτη. Εδώ έχει τεθεί στα σοβαρά ένα μέρος του ζητήματος των κλίσεων και των χρόνων της αισθητικής, όσης έχει απομείνει δηλαδή σ’ αυτήν την μάντρα με τα μεταχειρισμένα υλικά που λέγεται ελληνική υπο-κουλτούρα.
στις 10/25/2009 2:57 pm
7. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Γιάννη, αν παρακάμψουμε το γεγονός ότι ο κ. Μουζάκης επιλέγει να εκφράζεται με ένα ύφος που θυμίζει τον Ξενόπουλο ή τον Ι.Μ.Παναγιωτόπουλο -μια επιτήδευση που δηλώνει από τα αποδυτήρια ότι βλέπει την ταινία βρισκόμενος ήδη στο καπνιστήριο και κουλτουρολογώντας με την παρέα του ενώ κουμπώνουν τα μπουφάν για να μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους σε παρακείμενο ρεστοράν που προτείνει το αθηνόραμα- συμφωνώ ότι είναι προτιμότερη η οπτική του από τις προοδευτικές πένες της συμφοράς που καθοδηγούν τα πλήθη στα must του φθινοπώρου που δεν πρέπει να χάσουν.
Αλλά το δόκανο για το οποίο αναφέρεσαι εντέλει δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που επεσήμανα στο σχ.5. Με άλλα λόγια και αυτοί που βγαίνουν και απομυθοποιούν τον ντόρο για την ταινία, έχουν πάει ελπίζοντας να δουν μια μεγάλη ταινία βασιζόμενοι στα λόγια αυτών που βρίζουν μετά.
Δεν είμαι με κανέναν από τους δύο, προσωπικά. Είμαι στη μέση. Θα αργήσω να δω το έργο γιατί έχει χυθεί πολύ μελάνι και πρέπει να το αποβάλλω πρώτα. Aλήθεια, πιστεύεις ότι ένα έργο τέχνης κρίνεται μια ή δύο μέρες αφού βγούμε από το σινεμά; Ψεκάστε, σκουπίστε τελειώσατε;
Και το Ράμπο το 1 είναι εργάρα με την ευκαιρία :)
στις 10/25/2009 4:51 pm
8. Απάντηση από σαμσών
νομίζω και στον ψαλιδοχέρι και στο scream 2 έχει μια σκηνή φόνου κατα τη διάρκεια ερωτοτροπίας. για ψάξε το.
εγκλωβισμένος μέσα στο δόκανο.
πρτφ
στις 10/25/2009 4:58 pm
9. Απάντηση από Μάτα Χάρι
πρτφ από όλα τα δημαρχεία της Νίκαιας βρήκατε; Δεν πάτε σε καμιά Εκάλη να ταρακουνηθεί τίποτα;
στις 10/25/2009 5:01 pm
10. Απάντηση από σαμσών
δυστυχώς στο α.τ. εκάλης δεν βρίσκονται εύκολα μετανάστες για να τους κάνουν ηλεκτροσόκ.
πρτφ
στις 10/25/2009 5:16 pm
11. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς
Μάτα, ναι, όπως τα λες. Αλλά θέλω να πιστεύω, το εννοώ, ότι το κείμενο το θέλησε να αποσκοπήσει σε κάτι άλλο το οποίο περιγράφθηκε αμυδρά προς το τέλος του…
Αλλά είναι πιθανόν να έπεσα έξω λόγω δικής μου άστοχης επιφόρτησης. Θα πρέπει να απαντήσει ο Δημήτρης…
Σχετικά με την κριτική: εξαρτάται από το έργο / μπορεί να υποστεί ουσιαστική και οριστική κριτική αμέσως μετά την εμφάνισή του, μπορεί και όχι.
Για να ξεκαθαριστώ βεβαίως, τον εν λόγω σκηνοθέτη το θεωρώ πολύ μέτριο.
Για τα κείμενα που αναρτώνται ως ποιήματα τελευταία στο Ποιείν, τι γνώμη έχεις;
στις 10/25/2009 5:19 pm
12. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Είναι γνωστό γιατί κάνατε την κατάληψη. Απλά η Νίκαια έχει μια ιστορία… και το δημαρχείο της σαν χώρος πρέπει να απολαμβάνει σεβασμό.
στις 10/25/2009 5:20 pm
13. Απάντηση από Μάτα Χάρι
”Δεν ξέρω, λοιπόν, αν πρόκειται για αριστούργημα, είμαι, ωστόσο, σχεδόν, σίγουρος, ότι δεν πρόκειται για αριστούργημα επειδή ένα παιδί πεθαίνει την ώρα που οι γονείς του συνευρίσκονται. Τίποτα το πρωτότυπο δεν υπάρχει σΆ αυτή τη σύλληψη-σύνδεση˙ αρκεί κανείς να παρακολουθήσει ταινίες τρόμου της μοδός για να πειστεί περί του ενοχικού ηδονισμού και του πολυφορεμένου του στοιχείου.”
Γιάννη, όντως αυτή είναι μια ουσιαστική παρατήρηση του κ. Μουζάκη. Κριτικάρει εύστοχα τον τρόπο με τον οποίο μας πασάρουν τα έργα, τρόπο που τον ενστερνίζονται σαν χάσκοντα βλήματα όσοι δεν καταλαβαίνουν την ουσία των κειμένων και πάνε να διασκεδάσουν την ανία τους πείθοντας τον εαυτό τους ότι αποτελούν κομμάτι μιας προχωρημένης ιντελιγκέντσιας. Στα φουαγιέ θεάτρων και κινηματογράφων είναι απελπιστικά ίδιοι στον τρόπο με τον οποίο καπνίζουν, δεν ξέρω γιατί. Ίσως ξεφυσάνε ηδυπαθώς αυτό που δεν έχουν εσωτερικεύσει ούτε κάτα διάνοια.
Για τις τελευταίες αναρτήσεις δεν έχω καλή εικόνα. Δεν τις έχω μελετήσει πέρα από μια επιφανειακή ανάγνωση.
Αλλά και μόνο που γνώρισα λίγο από το έργο του Alfonso Gatto είμαι ευγνώμων στο Ποιείν.
στις 10/25/2009 5:35 pm
14. Απάντηση από Δημήτριoς Μουζάκης
Γιάννη, δεν μπορεί να περιμένεις στα σοβαρά από μένα να τοποθετηθώ, όταν το ύφος μου δεν εγκρίνει η mentalist Μάτα Χάρι, την οποία παρακαλώ να μην αποκαλύψει το χρώμα που είχαν οι κάλτσες μου όταν είδα την ταινία.
Ευχαριστώ άπαντες αναγνώστες.
στις 10/25/2009 5:44 pm
15. Απάντηση από σαμσών
[εξέλαβε το σεβασμό που του αναλογούσε. άλλωστε, σε παραπέμπω στις ανακοινώσεις των εργαζομένων του και των πολιτικών του διοικούντων, για το εν λόγω γεγονός]
πρτφ
στις 10/25/2009 5:54 pm
16. Απάντηση από Μάτα Χάρι
κ. Μουζάκη δεν προέβηκα σε χαρακτηρισμούς για το πρόσωπο σας μα για τη γραφή σας η οποία από την ανάρτηση για τον Rimbaud και δώθε πρέπει να λάβει υπ’ οψιν της τον μεγάλο Douglas Adams προκειμένου οι χιουμοριστικές προθέσεις σας να αποδώσουν στο χαρτί.
Μα στ’ αλήθεια θίγεστε προσωπικά για κάθε σχόλιο που δε σας αρέσει; Και προσπαθείτε να γράψετε και χιουμοριστικά; Δεν νομίζω ότι συμβιβάζονται αυτά.
H προσπάθεια σας να δημιουργήσετε ένα αρραγές περίκλειστο κείμενο του οποίου εξουσιάζετε κάθε γράμμα -προσπάθεια καθόλου κατακριτέα- υπομονεύεται από τις αντιδράσεις που προτείνετε σε κάθε κριτική που δε σας αρέσει. Αν το κείμενο είναι τόσο στεγανό τι το υπερασπίζεστε; Αφήστε με να εκτεθώ…
στις 10/25/2009 7:27 pm
17. Απάντηση από Γιώργος Πρίμπας
Προφανώς Μάτα Χάρι και το Ράμπο 1 (που είναι το μόνο που είδα) είναι μεγάλη ταινία. Όπως και τα άλλα Ράμπο (υποθέτω), όπως και τα Ρόκυ (ομοίως υποθέτω…).
Αλίμονο σε όσους δε σέβονται τον αμερικάνο στρατιώτη (βετεράνο ή μη)…
Όποιος τον θίξει, το πρώτο αίμα» που λένε, έχει να περιμένει θάνατο μέχρι εβδόμης γενεάς… (τα γράφει τώρα η ιστορία…)
«Αυτά» που «μεγάλωσα» τα έχω αφήσει πίσω μου. Οριστικά. Αυτά που βρήκα με ικανοποιούν. Όπως το Μπέργκμαν στο θερινό, στο Θησείο, αρχές το 80. Μόνος ανεπηρέαστος.
Όσο για την ταινία, αίτιο της παρούσας εγγραφής, ούτε την είδα ούτε και θα το κάνω (και συνεπώς δεν έχω άποψη).
στις 10/25/2009 7:36 pm
18. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς
Λοιπόν, είχα καιρό να γράψω στο Ποιείν…
Το Ποιείν για να είναι ευδόκιμο οφείλει να δημοσιεύει και σχόλια και αναρτήσεις. Οι αναρτήσεις του κ. Μουζάκη τουλάχιστον ουδέποτε προσέβαλαν τους αυτονόητους αξιακούς ορισμούς της τέχνης της γραφής. Ακόμη και αν καμιά φορά μπορεί να την ωθούμε να υποφέρει λίγο με κάποιες εμμονές μας…
Πάντως η πλειονότητα των αναρτήσεων εδώ και κάμποσο καιρό νομίζω πως θα επρεπε να δεχθεί πιο διακριτικά και εμπεριστατωμένα σχόλια. Πολύ λίγη ποίηση και τζάμπα το ακόνισμα.
Όλη η υπόθεση, από δημιουργική άποψη μιλώντας, σώζεται από δύο τρεις ανθρώπους οι οποίοι (ευτυχώς) μπορούν και αναλαμβάνουν διαξιφισμούς. Τα υπόλοιπα είναι της Χαλι-μάς.
Σωτήρη συγχαρητήρια για την καινούργια συλλογή / εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσα.Καλή συνέχεια.
στις 10/25/2009 7:53 pm
19. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
“Ο Αμάραντος”
Για δέστε τον αμάραντο
σε τι βουνό φυτρώνει, καλέ.
Φυτρώνει μεσ’ στα δίστρατα,
στους κάμπους στα λιθάρια.
Ποτέ του δεν ποτίζεται
και δεν κορφολογιέται
Τον τρων’ τα λάφια και ψοφούν,
τ’ αγρίμια και μερώνουν, καλέ.
στις 10/25/2009 8:07 pm
20. Απάντηση από Δημήτριος Μουζάκης
Mάτα Χάρι, λάβατε, αλήθεια, υπόψη σας τον Douglas Adams για να γράψετε αυτό:
“Γιάννη, αν παρακάμψουμε το γεγονός ότι ο κ. Μουζάκης επιλέγει να εκφράζεται με ένα ύφος που θυμίζει τον Ξενόπουλο ή τον Ι.Μ.Παναγιωτόπουλο -μια επιτήδευση που δηλώνει από τα αποδυτήρια ότι βλέπει την ταινία βρισκόμενος ήδη στο καπνιστήριο και κουλτουρολογώντας με την παρέα του ενώ κουμπώνουν τα μπουφάν για να μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους σε παρακείμενο ρεστοράν που προτείνει το αθηνόραμα- συμφωνώ ότι είναι προτιμότερη η οπτική του από τις προοδευτικές πένες της συμφοράς που καθοδηγούν τα πλήθη στα must του φθινοπώρου που δεν πρέπει να χάσουν”
και να το συμβιβάσετε με αυτό:
“Όσο για την παρούσα ανάρτηση, ασχολίαστη”
και αυτό:
“Κριτικάρει εύστοχα τον τρόπο με τον οποίο μας πασάρουν τα έργα, τρόπο που τον ενστερνίζονται σαν χάσκοντα βλήματα όσοι δεν καταλαβαίνουν την ουσία των κειμένων και πάνε να διασκεδάσουν την ανία τους πείθοντας τον εαυτό τους ότι αποτελούν κομμάτι μιας προχωρημένης ιντελιγκέντσιας. Στα φουαγιέ θεάτρων και κινηματογράφων είναι απελπιστικά ίδιοι στον τρόπο με τον οποίο καπνίζουν, δεν ξέρω γιατί. Ίσως ξεφυσάνε ηδυπαθώς αυτό που δεν έχουν εσωτερικεύσει ούτε κάτα διάνοια”;
Υποκλίνομαι (κάτι που είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε από το ύφος ενός κειμένου που έγραψα πέρσι).
Ένα θέλω από εσάς: να μη διεκδικείτε μονοπώλειο στην απόρριψή μου. Μην κάνετε πως δε βλέπετε τον κύριο Πρίμπα, λόγου χάρη. Δεν είναι σωστό.
στις 10/25/2009 8:11 pm
21. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Δεν συνεννοούμαστε αλλά δεν είμαστε δω γι’ αυτό. Οπισθοχωρώ ζητώ συγγνώμη και πάω παρακάτω. Νικήθηκα κατά κράτος.
στις 10/25/2009 8:19 pm
22. Απάντηση από Δημήτριoς Μουζάκης
Ωραία. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να συντάξω εγώ, ως θριαμβευτής, τη συνθήκη της ήττας σας: όταν βρίσκετε κάτι ανεπίδεκτο σχολιασμού και μπαίνετε στον κόπο να δηλώσετε το εύρημά σας, μην επεκτείνεστε σε μπουφάν, φερμουάρ και εστιατόρια. Μη σπάτε τη σιωπή σας (και δη αφού τη δηλώσετε). Καλό σας βράδυ.
στις 10/25/2009 8:28 pm
23. Απάντηση από Γιώργος Πρίμαπς
κε Μουζάκη, πως είναι δυνατό να μου προσάπτετε την απόρριψη σας(!) τη στιγμή που με αυτό με το οποίο ασχολήθηκα ήταν η κλασσική έκφραση «με αυτά μεγάλωσα»;
Αυτήν σχολίασα μιας και αυτήν αναμασάει το πανελλήνιο.
Σπύρο, πρόσεξε μια λεπτομέρεια. Τον «αμάραντο», στα χρόνια της νεότητας μου κανείς δεν το ήξερε. Βλέπεις οι εικόνες των πρωτεργατών της εθνοσωτηρίου επαναστάσεως να χορεύουν τσάμικο σε κάθε γιορτή και πανηγύρι είχε ωθήσει τους νέους της γενιάς μου σε αποχή από κάθε δημοτικό άκουσμα (υποθέτω το πανηγυριώτικο δημοτικό να μην είναι κάτι που μας τιμά). Ας είναι καλά μια Σαμίου και δυο τρεις άλλοι. Όταν τα ανακάλυψα, πολύ μετά, ήταν κάτι νέο για μένα. Και είναι!
στις 10/25/2009 8:39 pm
24. Απάντηση από Δημήτριoς Μουζάκης
Kύριε Πρίμπα, δε σας προσάπτω τίποτα. Γράψατε ότι κρατάτε την ειλικρίνεια του κειμένου οπότε θεώρησα, εσφαλμένα ίσως, ότι δεν κρατάτε τίποτε άλλο (αυτονόητο δικαίωμά σας). Πολύ, πάντως, θα με ενδιέφεραν οι απόψεις οι δικές σας και του οιουδήποτε για το περιεχόμενο του κειμένου. Περίμενα ειλικρινώς ζωηρότερο και ουσιαστικότερο διάλογο προς άλλες κατευθύνσεις. Ας θέσω τα ερωτήματα και όποιος επιθυμεί, καταθέτει.
α) Μήπως κινηματογραφικές απόπειρες που βασίζονται περισσότερο στην εικαστική τους ισχύ και λιγότερο στην κατάσταση παρουσιάζουν μιαν αδυναμία οφειλόμενη στη φύση του καλλιτεχνικού μέσου;
β) Σε τι ποσοστό ταυτίζεται η αγάπη για την τέχνη με την αγάπη για συγκεκριμένα έργα τέχνης;
γ) Πού γειτνιάζει η φιλολογία και παραφιλολογία του αποσυμβολισμού του συμβολικού με τον αποσυμβολισμό της ασυναρτησίας; Μπορεί το τεκμήριο του συμβολισμού να εκπορεύεται από την εικαστική και μόνον ισχύ; Μπορεί να εκπορεύεται εκ της διαφημιστικής εκστρατείας του καλλιτεχνικού προϊόντος;
δ) Είναι ο “Αντίχριστος” του Τρίερ αριστούργημα επειδή συνδυάζει στον πρόλογό του την ερωτική επαφή με το θάνατο ενός παιδιού; Αν ναι, σε τι διαφέρει ο συνδυασμός αυτός από τον ανάλογο μιας τυπικότατης ταινίας τρόμου;
στις 10/25/2009 9:02 pm
25. Απάντηση από Γιώργος Πρίμαπς
κε Μουζάκη, αυτή τη στιγμή αδυνατώ να ανταποκριθώ στα α,β και γ (στο “δ” πως να το κάνω αφού δεν την είδα και δε θα το κάνω;). Τα ερωτήματα είναι πολύ σημαντικά!
Με πρώτη ευκαιρία …
ΥΓ. κράτησα την ειλικρίνεια του κειμένου διότι με πείσατε ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε δήθεν και φυσικά γιατί ήταν πολύ καλά γραμμένο.
καλό βράδυ!
στις 10/25/2009 9:12 pm
26. Απάντηση από antixristos
Δεν είναι σωστό να κρίνεις μια ταινία από μια σκηνή.
Αν τελικά χαρακτηριστεί η ταινία αριστουργηματική,δε θα είναι απλώς επειδή “συνδυάζει στον πρόλογό του την ερωτική επαφή με το θάνατο ενός παιδιού “,γιατί αυτό πράγματι θα την εξομοίωνε με εκατοντάδες άλλες παρόμοιες ταινίες τρόμου.
Το ζευγάρι συμβολίζει τον Αδάμ και την Εύα -που επιστρέφει στην Εδέμ μετά την “αμαρτία” την σωματικής τους ένωσης.
Η πορεία τους θα είναι αντίστροφη προς το μύθο της Παλαιάς Διαθήκης.Η επιστροφή στον Παράδεισο ισοδυναμεί με την επιστροφή στην Κόλαση.
Η φύση,”η εκκλησία του Σατανά” ,μια δύναμη που θα εξαναγκάσει τον άνθρωπο να αφήσει κατά μερος τη λογική και να ξαναϋποταχτεί στα άγρια ένστικτα που κάποτε εγκατέλειψε.
Ο συμβολισμός του Τρίερ παίρνει θρησκευτικές διαστάσεις,με άμεσες φιλοσοφικές αναφορές στον Ταρκόφσκι,όχι μόνο αισθητικής φύσεως,ασχέτως του αν τον ξεπερνά ή όχι-εννοείται πως δεν τον φτάνει ,όπως ομολογεί κι ο ίδιος ο Τρίερ.
Όλα αυτά φυσικά δε λέγονται για να αποδειχθεί το αριστουργηματικό της ταινίας,μα για να καταδειχθεί ένα βάθος στο οποίο δε φτάνει η “ανάγνωση” μιας και μόνο σκηνής.
στις 10/25/2009 9:21 pm
27. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς
Δημήτρη αν στρέψεις τα περισσότερα από τα παραπάνω ερωτήματα στον χώρο της ποίησης ευχαρίστως να δημιουργηθεί ανοικτός διάλογος κάποια συγκεκριμένη μέρα στο Ποιείν - το προτείνω στον κύριο Παστάκα.
στις 10/25/2009 9:24 pm
28. Απάντηση από antixristos
Και για να έχουν και άλλοι μια πιο έγκυρη άποψη,αν θέλουν ας κατεβάσουν από αυτά τα λινκς την ταινία ,με ελληνικούς υπότιτλους.Προσφορά του Αντίχριστου :)
http://rapidshare.com/files/281507909/enantios.part1.rar
http://rapidshare.com/files/281521670/enantios.part2.rar
http://rapidshare.com/files/281537342/enantios.part3.rar
http://rapidshare.com/files/281540746/enantios.part4.rar
στις 10/25/2009 9:56 pm
29. Απάντηση από Μάτα Χάρι
antixriste εύγε. Την κατεβάζω να τη δω σε κάνα δίμηνο όταν θα πάψουν να μας ζαλίζουν οι προοδευτικοί της σφαλιάρας από την μία και οι κυράτσες της συντήρησης από την άλλη. Bγήκαν πρώτα οι μεν και μετά ακολούθησαν οι άλλοι να πάρουν ρεβάνς προσπαθώντας να αναιρέσουν τις απόψεις των πρώτων κι όχι να μιλήσουν για την ταινία. Να ‘ναι καλά ο Τρίερ να εκμαιεύει ακτινογραφίες της ελληνικής κοινωνίας.
στις 10/25/2009 10:19 pm
30. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
“Ψυχή βαθιά” και οι σύντροφοι Νεοέλληνες, Μάτα Χάρι…
στις 10/25/2009 10:22 pm
31. Απάντηση από Μάτα Χάρι
κ. Αραβανή και αυτή την ταινία θα αργήσω πολύ να τη δω…εσείς;
στις 10/25/2009 10:26 pm
32. Απάντηση από Γιώργος Πατιός
Προσωπικά πολύ θα ήθελα να δω κριτικές της ταινίας του Βούλγαρη…
Μακάρι να βγω ψεύτης αλλά αν συνεχίσει στην ‘παράδοση’ των τελευταίων ταινιών του, όχι ‘ψυχή βαθιά’ αλλά ‘ύπνος βαθύς’…
‘Οσο για τον Τρίερ, είναι δύσκολο (και μάλλον αδόκιμο) να τον προσεγγίζουμε μέσω της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης, ο ίδιος διατηρεί στον ‘σκληρό πυρήνα’ της κοσμοθεωρίας του την προσέγγιση του Λούθηρου…
ΥΓ
¶λλο κριτική κι άλλο σχολιασμός. ¶λλο ανταπόκριση σε διάλογο κι άλλο παράλληλοι μονόλογοι.
¶κόμη και ο πάπας σταμάτησε να επικαλείται του αλάθητου…
στις 10/25/2009 10:31 pm
33. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Γιώργο, διάβασε τον τρόπο με τον οποίο έχουν στηθεί τα δημοσιεύματα και θα καταλάβεις. Ο κ. Μουζάκης μας έβαλε μια άποψη του κ. Σπηλιόπουλου, αλλά ξέχασε να μας πει ότι παραδίπλα είχε και δύο τύπισσες που κάνανε φεμινιστικό μανιφέστο. [διαβάζω συστηματικά την εφημερίδα που επικαλέστηκε] καθιστώντας το δημοσίευμα στο σύνολο του γελοίο. Εμπάσει περιπτώσει είναι να γελάς με τις μαρκετίστικες αθλιότητες.
στις 10/25/2009 10:38 pm
34. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Για το πανηγυράκι γύρω από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη σε παραπέμπω εδώ:
http://vivliocafe.blogspot.com/2009/10/blog-post_25.html
στις 10/25/2009 10:44 pm
35. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Εγώ δεν θα αργήσω. Έχω δωρεάν είσοδο στα Village….και περιέργεια να ακούσω τη μουσική του Αγγελάκα..
στις 10/25/2009 10:48 pm
36. Απάντηση από Μάτα Χάρι
:) -Μιας και αναφέρατε το όνομα, ο Αγγελάκας έχει χρησιμοποιήσει τον Αμάραντο στο soundtrack από το ”Χώμα και Νερό”. Οι στίχοι ωστόσο που παραθέσατε δεν είναι αυτοί που ακούγονται στο κομμάτι. Ίσως είναι άλλο με ίδιο τίτλο, ίσως απόσπασμα. Αν μπορείτε θέλω τα φώτα σας.
-Στο trailer, σημείωσα και γω -πέρα από το συγκλονιστικό Θανάση Βέγγο- την μουσική. Έχω την ίδια περιέργεια για το soundtrack.
στις 10/25/2009 10:53 pm
37. Απάντηση από PSIXI VATHIA
Η μουσική:
http://rapidshare.com/files/297566386/Giannhs_Aggelakas__PSIXI_VATHIA.rar
Γιατί ο διάβολος,εκτός από πολλά ποδάρια,έχει και πολλά ονόματα :)
στις 10/25/2009 11:00 pm
38. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Τα λόγια του Αγγελάκα είναι δικά του εννοείται…
http://www.youtube.com/watch?v=BJOcu5SkFmU
στις 10/25/2009 11:06 pm
39. Απάντηση από Γιώργος Πατιός
Μάτα δεν διαφωνώ, απλά θα ήθελα κάποια στιγμή να δω (και από εμένα βεβαίως) πραγματικό διάλογο με επιχειρήματα και όχι ‘πυροτεχνήματα’. Υπάρχουν αρκετοί (όχι πολλοί αλλά επαρκούν) άνθρωποι με ικανότητα σκέψης και διάθεση διαλόγου στο ποιείν. Φτάνει βέβαια μην αρχίσουν πάλι τα επιχειρήματα καφενείου:’δεν ξέρεις τι λες’ και ‘εγώ που είμαι ειδικός στο ψήσιμο του καφέ θα σου αναλύσω τις…ποιητικές συνιστώσες…’
Μακάρι λοιπόν!
Με κίνδυνο να ακούσω τα σχολιανά μου από πολλούς, δεν αντέχω άλλο Αγγέλακα! Εγώ που παιδί ακόμη 18χρονο τον πέτυχα στο παλιό Berlin να παίζει μουσική, εγώ που κάποτε ταίριαζα τα μετεφηβικά μου όνειρα με τους στίχους και την μουσική του, σήμερα πια δεν αντέχω άλλο ψεύτικες επαναστάσεις και επαναλαμβανόμενα ρεφραινάκια…
στις 10/25/2009 11:15 pm
40. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Γιώργο:
http://www.youtube.com/watch?v=ZehcPQSlnX4
http://www.youtube.com/watch?v=J3Tr8E5YEDY [το διασκεύασε εκπληκτικά η Σαββίνα Γιαννάτου αυτό]
http://www.youtube.com/watch?v=HYQCU0dumDY
στις 10/25/2009 11:22 pm
41. Απάντηση από Lonely Writer
Αν θέλετε να δείτε μια ταινία και να συζητήσουμε γι ‘αυτό, θα πρέπει να πληρώσει για αυτό.
στις 10/25/2009 11:46 pm
42. Απάντηση από Μάτα Χάρι
antixriste-psixi vathia :))
RESPECT!
στις 10/26/2009 12:26 am