Κυπαρίσσια.
Κυπαρίσσια!
Οι πέντε κορμοί
υπήρχαν εκεί
πριν από σένα.
Κάποιοι λένε
πως οι Γερμανοί,
πέντε σκοτώσαν
στο μέρος εκεί.
Κι ένα πρωί
Ιούλη πρωί
ήχοι θανάτου
κι ένα κενό.
Ρολόι εκκρεμές.
Μεγάλο ρολόι εκκρεμές.
Η πορεία των δεικτών σου η κυκλοτερής
Αεικίνητα καθώς παλινδρομείς
Αριθμούς σαρώνει διαρκώς.
Μεγάλο ρολόι ανακριβές.
Παραδίπλα ένας καθρέφτης
Ορκίζεται πως είναι ψεύτης
Ο προσεγμένος σου μηχανισμός.
Πάντουμ.
Πάγωσαν στους δρόμους οι φωνές
Της φαντασίας κερκόπορτα η εξουσία
Τα όνειρα έγιναν στάχτη από λίβα δυτικό
Χίμαιρα εν τέλει ο αγώνας του εγώ.
Της φαντασίας κερκόπορτα η εξουσία
Στις πράξεις μας απούσα η λέξη αντάμα
Χίμαιρα εν τέλει ο αγώνας του εγώ
Ο ισολογισμός του ανθρώπου υπερτερεί.
Στις πράξεις μας απούσα η λέξη αντάμα
Η τέχνη ν’ αφορά τον κόσμο αδυνατεί
Ο ισολογισμός του ανθρώπου υπερτερεί
Πρότυπο μας ο ειδήμονας φελλός
Η τέχνη ν’ αφορά τον κόσμο αδυνατεί
Ως κουφάρια λογιζόμαστε ανάλωσης ταχείας
Πρότυπο μας ο ειδήμονας φελλός
Πάγωσαν στους δρόμους οι φωνές.
Ένα Πάντουμ για τον John Wayne.
Πως να τον διαγράψει παντελώς επιθυμεί
Τον κάθε ινδιάνο που θέλησε να συνυπάρξει
Με τη νέα, του John Wayne, τάξη.
(Αυτήν που εχθρό της ονομάτισε την ιστορία)
Τον κάθε ινδιάνο που θέλησε να συνυπάρξει,
Το της νέας τάξης το πνεύμα αγνοώντας
(Αυτήν που εχθρό της ονομάτισε την ιστορία),
Ως υλικό προς ανάλωση σκοπεύει για αυτόν.
Το της νέας τάξης το πνεύμα αγνοώντας
Ο κάθε, του κόσμου, ινδιάνος θα μάθει και αυτός
Ως υλικό προς ανάλωση σκοπεύει για αυτόν,
Αφού η ύπαρξη του, με μίσος ποτίζει της το νου.
Ο κάθε, του κόσμου, ινδιάνος θα μάθει και αυτός,
Πως η νέα, όπως και κάθε νέα εξάλλου, τάξη,
Αφού η ύπαρξη του, με μίσος ποτίζει της το νου,
Πως να τον διαγράψει παντελώς επιθυμεί.
Ο χορός των φαντασμάτων.
(σε τρόπο Αραπάχο, Παϊούτι, Σαϊέν, Σιού και Καϊογουέι)
Ελιά! Ελιά!
Τρίαινες! Τρίαινες!
Αίμα σπρώχνει τους ορίζοντες,
Αίμα σπρώχνει τους ορίζοντες.
Ο ήλιος καίει,
Ο ήλιος καίει.
Ο πουνέντες τα φύλα ρίχνει,
Ο πουνέντες τα φύλα ρίχνει.
Ο θέλω της γης σας τα πλούτη βρυχάται,
Ο θέλω της γης σας τα πλούτη βρυχάται.
Δεν απεργεί.
Όταν πρόσκαιρα
Ο λόγος ποίηση
Πηγάζει άμπωτη,
Λιόγερμα φλοίσβος θάμπει
Τη θάλασσα ψυχή,
Γυναίκα έρως θάλπει
Το σώμα νους.
Ενίοτε πάλι
Τον κόσμο που αιμάσσει
Συλλέγει καταγής
Να τον ξεβράσει έγερση.
Η ποίηση, αγάπη μου,
Δεν απεργεί.
Δεν είναι επιβίωση!
Ανατολή.
Στη θέασή της εννοείς
Τη διαρκή του Φάνη παρουσία.
Τέκνο της αυγής.
Ομορφιά, κάθε φορά, καινοφανής.
Χρωμάτων συνομωσία.
Λέξεων απουσία.
Ονειρόδραμα σε πευκώνα όπου
Ελιάς μοναχικής το θάμπος
Από του πρέπει την πόρπη λευτερώνει
Της μορφής της το ολόγραμμα
Στου πόθου το περίγραμμα
Στων ματιών του την παλέτα.
Προτού.
Προτού για το δάσος πει
Να ματώσει
Θάλασσες μελάνι
Βιβλιοθήκες ποίματα
Έγνοιες ζωή
Για το αγριολούλουδο
Στην πλαγιά το ένα
Που σμιλεύει ο βοριάς.
Επαίτης Ακινησίας.
Στα σοκάκια του αμυδρού
Στων πέντε αισθήσεων το τίμημα
Ανάγκη δερνορούγα
Με ματωμένα ρούχα.
Πως αλήθεια;
Τα προσωπεία να ραγίσουν
Των συντρόφων καθρέφτες
Επίχρισμα φερτό
Από μοναξιές εντός τους ορισμένες
Με του νάρκισσου τη γύρη καλυμμένες
Όταν
Την αντανάκλασή τους θεό
Ασθμαίνοντας λατρεύουν.
Επαίτης προσφοράς
Ακινησίας στη ροή
Του Χρόνου.
Fractal πορεία.
Ελιές, κυπαρίσσια
Πεύκα και φραγκοσυκιές
Χόρτα που γερνάνε κίτρινο
Παπαρούνες που μοιάζουν
Το αίμα της γης
Σκαθάρια και ήχοι
Πέτρες και χρόνος
Στο λόφο χυμένα
Στην αφιλόκαλη πόλη
Εκεί από τότε
Πινελιές του Έρωτα
Απ’ το τσιμέντο σωσμένα
Απ’ τα μνημεία κορφές
Που ελκυστές
Μιας fractal ανάσας
Του χάους ζωή
Χρόνου χαμένου
Απ’ τη συνήθεια
Αυτήν που αναλώνεται
Στις λεωφόρους του τίποτα.
[Ο ήχος βγαίνει
από κάτι που πάλλεται.
Η μουσική γεννιέται
από την "ιερή" σιωπή της ψυχής]
Σονέτο για έναν κόσμο που χάνεται (Νο 4).
Ακόμα κι αν άγραφες ‘μειναν
Κι από λόγια, ανείπωτες!
Κι ούτε με βλέμμα ένα
Δεν τους έλαχε βούλα,
Ακόμα κι αν πρόσωπα,
Φαμίλιες και κράτη ολάκερα,
Δεν είχαν αμοιβαία γνωρίσει
Την πρόθεσή τους να τα ‘βρουν,
Οι συμβάσεις αυτών, οι ανίερες,
Στα ήθη τα χρηστά και τα δήθεν
Είν’ βαθιά ριζωμένες.
Είν’ οι συμβάσεις αυτών, οι αφύσικες,
Άτυπες ή μη, που αν κομμάτια δε γίνουν
Θολό μας θα ‘ναι το μέλλον και πικρό.
Σονέτο πρωινό.
Κάποιου αγέρ’ απρόσμενου η ξαφνική ριπή
Του δημιουργικού τυχαίου τιμώντας την αλήθεια
Το σπόρο - γεννήτορά σου - βύθισε ανάμεσα
Σε, πλακών πεζοδρομίου, αφιλόξενη ρωγμή.
Στη Μεσογείων, κάπου εκεί, σε μια νησίδα
Της πρωινής δροσιάς ερούφαγες το λιγοστό νερό
Κι όσο απ’ το βρόχινο που λίμναζε παροδικά.
Και στάθηκαν σου ετούτα αρκετά!
Ω! πανσεδάκι εσύ, υπέροχο δείχνεις.
Μικρή ροζ πινελιά στο βρώμικο άσπρο.
Των βιαστικών τα βήματα δε σ’ έχουνε χαλάσει.
Ω! μικρό μου λουλουδάκι εσύ, απάντηση δίνεις,
Στους δημιουργούς των σχεδίων που δε σ’ είχαν προβλέψει,
Ότι όμορφα θα ‘ταν και με σένα χωρίς.
Στιγμές Ανοιξιάτικου πρωινού.
Καιρού νοτερού στη νηνεμία της αυγής.
Σβήνει η καταχνιά τα περιγράμματα.
Το υγρό, ως αν γυαλί, ασάλευτο.
Μοιάζει μια βάρκα καρφωμένη.
Ο Απόλλωνας έχει τη μέρα απλώσει.
Ως αν φωτοστέφανο, στη σκουροπράσινη πορτοκαλιά,
Σμάρι μελισσών στο πανηγύρι της ζωής.
Τον έρωτα μεταφέρει σ’ αντίτιμο τροφής.
Απόμακρες βουνοκορφές με άσπρα στίγματα.
Απρόσιτες κι απάτητες χαράδρες.
Από τους πεδινούς αθέατες μένουν.
Μες απ’ των πρανών τις φλέβες τις εαρινές
Αδειάζουν μετρώντας ημέρες λιγοστές.
Τον επόμενο προσμένοντας χειμώνα.
Καρυδιά.
Στοργικά απλώνονταν τα κλαδιά της
Στα όρια αγρών που έστεκε η καρυδιά
Ρίχνοντας, και ντάλα μεσημέρι, βαριά της τη σκιά
Αγρότες και λίγα ζα φροντίζοντας σα να ‘τανε παιδιά της.
Και μια ηλικιωμένη έλεγε πως τα μωρά της,
Είχε κρατήσει φασκιωμένα κάποιο της απ’ τα κλαδιά
Από το έδαφος ψηλά, στην απάνεμή της τη μεριά,
Όταν λεχώνα έπρεπε, να κάνει τη δουλειά της.
Και στον, τρεις που έπρεπε για να αγκαλιάσουνε, κορμό
Σφαίρες που απέτυχαν να κάνουνε κακό
Πως βρίσκονταν, βαθιά του σφηνωμένες, λέγανε.
Και ήρθε το καλοκαίρι εκείνο της συμφοράς
Την εποχή που ζούμε το τέλος της ομορφιάς
Που, και αυτή, στάχτες την κάνανε.
Αχέροντας!
Απ’ του τυχαίου αποσπάσεις, βάλλεται ο δρόμος.
Νέα μας πρέπει πορεία.
Εφόδιό μας η πηγαία ιστορία.
Στη ροή του ανίκητος, ο χρόνος.
Η πτώση της οίησης, υπέρτατος νόμος
Που στου Αχέροντα θα βρεις, τη διδασκαλία.
Χίμαιρα η του ά-λογου καινού η εξουσία.
Στην άγνοια του τέλος του, ο κυρίαρχος τρόμος.
Οι πύλες του Άδη κλειστές μένουνε, γερά
Και στα ολόδροσα του Αχέροντα νερά
Του Είναι τη γιορτή ας νιώσουμε.
Με την αέναα κυκλοτερή
Aγία του υγρού διαδρομή
Aς τα θέλω μας αρμόσουμε!
Χαρμολύπη.
Μικρή, ολόμαυρη, ζωούλα εσύ
Παρ’ εκτός, το ‘να σου πόδι, που ‘ν’ παράξενα λευκό
Ως αν σε γύψο ή από μάρμαρο φτιαχτό.
Στα όρια της, η ύπαρξή σου, ισορροπεί.
Μα κάτι μέσα μας τη χαρά τηνε λυπεί.
Άρον-άρον ήρθες να καλύψεις το κενό
Που μας άφησε εν’ άλλο χνουδωτό
Μικρό σημάδι θέτοντας βαθιά μες την ψυχή.
Παράξενα ο νους και η καρδιά δουλεύουν
Αφού ενίοτε αρέσκονται στο να νοθεύουν
Τη λύπη με χαρά και αντιστρόφως.
Η μητέρα Φύση ίσως, που μόνη εκείνη άρχει
Πως τίποτα ως δεδομένο δεν υπάρχει
Να μας θυμίζει διαρκώς επιθυμεί, ποικιλοτρόπως.
Sylvia.
Το θάρρος να κρατάς το στόμα σου κλειστό [Sylvia Plath]
Χαρά στο κουράγιο του σφαλισμένου στόματος, παρά τις επιθέσεις του πυροβολικού …
Σύγκορμο πάλλεται το τόξο
Ως αν, των πέντε δακτύλων, απόληξη θωρούμενο
Όταν από της τάνυσης του την κατάσταση
Την πηγή της φόρτισής του σαϊτεύει.
Και του ήλιου το φως, ακόμα, σκιάζεται
Καθώς τρέμει η γης κι αναμορφώνεται
Μέσω του ηφαιστείου, όταν
Αποφορτίζονται τα σωθικά της.
Σ’ ανθρώπινο πλάσμα κανένα, Σύλβια
μα κι ούτε σε Θεό και σε Τιτάνα ούτε
δε θα βρεθεί το θάρρος που ζητούσες.
Nα ‘ναι το άπειρο εκείνο πάει να πει
που αέναα εντός του θα σωρεύονται
κι ασάλευτο και παγερό, ετούτο, ποτέ του δε θα εκραγεί.
Ένα ολόλευκο σονέτο.
Είν’ όμορφο το χιόνι όταν σαν πέπλο,
Της φύσης τη δροσιά την απαραίτητη
Για τις μέρες θα φυλάξει τις καυτές
Ώστε καθάριο να ‘ναι της το πράσινο.
Είν’ όμορφο το χιόνι όταν η μοναξιά
Έξω θα μείνει να παγώσει
Απ’ τη φωλιά που φίλοι κι εραστές
Με το χουχούλι τους σβήνουνε το κρύο.
Είν’ όμορφο το χιόνι όταν παιδιά,
Που παρατήσανε τις σάκες με χαρά,
Όλων μας τις ψυχές ζεσταίνουνε γελώντας.
Είν’ όμορφο το χιόνι όταν μοναδικά,
Οι νιφάδες του, ολόλευκα διαμάντια
Τα υπέροχά σου στολίζουν τα μαλλιά!
Η έβδομη σφραγίδα.
Απ’ άκρου σ’ άκρου στον πλανήτη αυτό,
Με της έβδομης σφραγίδας τα σημάδια
Ολούθε διάσπαρτα χίλια κομμάτια,
Σάλπισμα ακούγεται λυπητερό.
Καθώς η ύβρις μας στον κόσμο αυτό
Τα πάντα μετατρέπει σε ρημάδια
Επτά βγήκανε άγγελοι, μες απ’ τ’ αμπάρια
Και φτιάξανε μπάντα με πνευστά από χαλκό.
Όμορφη μα την αλήθεια δικαιολογία
Κάθ’ επερχόμενη μας δυστυχία.
Ν’ αποδίδεται σε Θεία εντολή.
Αν όμως εμπρός του σταθούμε
Και τον κάθε άγγελο κατάματα τον δούμε
Ως αν εγώ, εσύ, εμείς θα μας φανεί!
Οκαβάνγκο.
Αφιερωμένο στους Θοδωρή Βοριά και Σωκράτη Ξένο με ευκαιρία την κυκλοφορία των ποιητικών συλλογών τους: «Νυχτερινές επιπλοκές» και «Σημύδες», αντίστοιχα.
Ο τόπος της βροχής γεννάει τον ποταμό
Έρημος και βράχια, όμως, ανυπομονούν
Καθώς στο διάβα του τον καρτερούν
Τη ροή του να σβήσουν σε πνιγμό.
Δε θα σμίξουνε με τον ωκεανό
(Χίμαιρα το να συναντηθούν)
Είναι αμέτρητοι οι κόκκοι που διψούν
Απλώνετ’ ένα δέλτα σε μέρος καυτερό.
Το ξέρει ο ποταμός καλά
Στης Καλαχάρι τα βαθύπεδα καθώς κυλά
Τι πιότερο στην έρημο τον ε-ποθεί.
Πλήθος οι σπόροι θαμμένοι βαθιά
Και στα έλη των αμφίβιων τ’ αβγά.
Είναι γι’ αυτά που θα κρατήσουν τη ζωή.
Της αντιπαράθεσης (…για το Γιάννη Χρήστου…)
Στην εντός του εκάστοτε διαδρομή
Φούχτες σωρό τα χρώματα
Παννυχτίδος ερωτικής τα αρώματα
Και σπόροι προς μετατροπή.
Είναι του Είναι η βοή
Στων μεταπράξεων τα σώματα
Απόπειρες να παρασταθούν βιώματα
Στη ματωμένη εποχή.
Μέτοχοι της έρημης χώρας
Του τρόμου ερανιστές προσώρας
Ολοτρίγυρα το σκηνικό να ξεβραστεί.
Εκ των ολίγων προτεινόμενο
Εφιάλτης το επερχόμενο
Στο παρόν μας να σβηστεί.
Ένα όμορφο σονέτο.
Στ’ άρρητα μιας ακρογιαλιάς
Δυο ολόγιομα φεγγάρια
Με τους κόκκους της αλμύρας μαργαριτάρια
Στο νόμο παραδομένα της φωτιάς.
Ένα τζιν παραδίπλα κι ένα φουστάνι αλατζάς
Βγαλμένα τελετουργικά της ηδονής θηκάρια
Μιας αμμουδιάς ο κόσμος όλος λίγα εκτάρια
Ω! κάθυγρα κορμιά ακυρωμένης πεθυμιάς!
Ανάσαιναν τις ώρες στην κάθε στιγμή
Έψαυαν την ίριδα στης νυχτιάς το σταχτί
Ακάματοι του έρωτα ιερείς.
Νανούριζε η αυγή τους παφλασμούς
Καθώς αδύνατο να θέσεις ορισμούς
Και που το όνειρο να πεις.
Άφησα.
Άφησα τον κόσμο της σιωπής
Αν-άντεχτης απουσίας
Του υλικού διάμεσου
Και υπέπεσα στο παράπτωμα των ήχων.
Άφησα τον κόσμο της σκοτεινιάς
Αν-ίριδων αστεριών
Κάποιου απόμακρου Είναι
Και υπέπεσα στο παράπτωμα των χρωμάτων.
Άφησα τον κόσμο της αγάπης
Αέναα αναπόδεικτου
Και υπέπεσα στο παράπτωμα του έρωτα.
Στις λεπτομέρειες του χάους
Εντός μου πηγή της καταιγίδας
Του δεκατέσσερα και του δεκαεφτά!
Γρυπάρη 112 (Νο 3)
Για ποιαν ενοποίηση;
Των λεωφόρων της διακίνησης
Που τι ζητάμε; όχι πάντως αυτό!
Αριθμών σε λιμουζίνες.
Να μας εξ-ουσιάζουν
Απάνθρωπα σαρκία
Ζητούνται Σπάρτακοι
Για το κάψιμο της Ρώμης.
Έσβησες Γιάννη
Από μιαν άρια πείνα
Ενδιάμεσου Ράιχ.
Θα μας σβήσουνε Γιάννη
Αν δε σαϊτέψουμε
Ιδέες, ανυπακοή και τέχνη.
Σονέτο εις μνήμη Carl Sagan (Νο 4)
Χωρίς φαντασία, ανασφαλής και πλανημένη
Βολεύεται η ασημαντότητά μας να πιστεύει
Πως αστερισμοί, αστέρια και πλανήτες
Φταίνε για τον έρωτα που, να μας αγγίξει, αρνηθήκαμε.
Μες τον ωχ-αδελφισμό μας βουτηγμένη
Βολεύεται η ασημαντότητά μας να πιστεύει
Πως οι άλλοι είναι που πρέπει
Το μέλλον τους να επιστρέψουν στα παιδιά.
Απ’ τα συμφέρντα εξουσιαστών παρασυρμένη
Βολεύεται η ασημαντότητά μας να πιστεύει
Πως, απόκληρων της Εδέμ, απόγονοι ήμαστε.
Και ήρθες εσύ, δάσκαλε Carl Sagan, να μας δείξεις
Με λόγο απλό για την ενότητα του κόσμου να μας πείσεις
Για ότι χάσαμε αφήνοντας των προσωκρατικών τις ατραπούς.
Πανσέληνος (μονόπρακτο) που έχει δημοσιευτεί στο ποιείν
http://www.poiein.gr/archives/5484/index.html
1. Απάντηση από Βασίλης Καλογήρου
Δεν μου άρεσε σχεδόν κανένα ποίημα.δεν κατάλαβα τι ακριβώς πραγματεύονται, ένα θολό νόημα σε εικόνες.Νομίζω πως είναι πολύ μέτρια ποίηση, αν όχι κακή.Συν το γεγονός της έλλειψης του ρυθμού.Τα ποιήματα πρέπει να μπορούν να διαβάζονται φωναχτά.Τούτα ‘δώ μπερδεύουν τη γλώσσα(ειδικά τα δυο παντούμ).Και τα σονέτα δεν ακολουθούν τον κανόνα εκτός από 2-3.Νομίζω πως οι απόψεις του κυρίου Πρίμπα είναι πιο ενδιαφέρουσες από την ποίηση του.Αν, τελικά, υπάρχει εδώ μεγάλη ποίηση ας μου την δείξει κάποιος, γιατί δεν αποκλείω να έχω εγώ το πρόβλημα.
στις 11/24/2009 1:35 pm
2. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς
Λείπει το άπαν, το οποίο ταυτοχρόνως είναι και αυτό που δέχεται την πιο άγρια επίθεση: η Ποίηση.
Αλλά επειδή είμαι κομμάτι αγράμματος και τυγχάνω της mobocracy δράσεως ένεκα που είμαι ένας απλός υπάλληλος, θα δεχθώ αμίλητα την όποια άποψη εναντίων όσων πιστεύω.
Δεν διαταράσσεται δημιουργικά καμία συνθήκη, γιατί να είναι λοιπόν ποίηση. (Δεν μένω μόνον στο παράδειγμα Πρίμπα).
Από την άλλη, από πότε, ήθελα να ήξερα, αποτελεί ποιητικό τεκμήριο η όποια, λιγότερο ή περισσότερο, δυναμική τοποθέτηση υπεράσπισης ενός κειμένου; Ομοίως δεν αποτελεί η καλή ή η κακή του απαγγελία, η εκτύπωση, οι πωλήσεις του.
Αν πάλι υπάρχει λόγος για κάποιον να ασκείται σε ομοιώματα φορμών που ανήκουν χρονολογικά πάμπολλες δεκαετίες πίσω, είναι δικαίωμά του και χρήσιμη ενασχόλησή του. Αλλά εμάς μας ενδιαφέρει κυρίως η πολιτική, η αγαμία, και ο συνδικαλισμός.
στις 11/24/2009 3:43 pm
3. Απάντηση από ΚΩΣΤΑΣ ΡΕΟΥΣΗΣ
Καλησπέρα σας,
Δεν είναι μόνο ότι συμφωνώ με τους πρώτους δύο σχολιαστές, είναι που σταμάτησα σ’ αυτό το καταληκτικό βαρύγδουπο του ποιήματος “Fractal πορεία”…
Η μουσική γεννιέται
από την “ιερή” σιωπή της ψυχής
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Κύριε Πρίμπα… “θα σας κοιτάζω τσακισμένος κι αναιδής τη στιγμή που θα σας διαιρείτε η αφαίρεση της ψυχής”.
Καλό απόγευμα
Κώστας Ρεούσης
Λευκωσία
!*!
στις 11/24/2009 3:54 pm
4. Απάντηση από Βασίλης Καλογήρου
Αν μου επιτρέπεται να επανέλθω μιας και τα ξαναδιαβάζω(γιατί δεν μ’ αρέσει να αδικώ κάποιον). Είναι χειρότερα απ’ ότι νόμιζα τελικά.Λείπει από τις λέξεις ο πόνος.Ο πόνος για το οτιδήποτε, ακόμα και γι’ τις ίδιες λέξεις. Αυτό θα μπορούσε να παραβλεφθεί-για λίγο- αν ο κύριος Πρίμπας ήταν -όπως λέει ο Έλιοτ για τον Πάουντ- “il miglior fabbro” αλλά δυστυχώς η ποιητική του τεχνική πάνω στα σονέτα και στα παντούμ(αλλά και η γενικότερη έλλειψη ρυθμού-όπως προείπα) δείχνει ότι όχι μόνο δεν είναι ο “καλύτερος τεχνίτης” αλλά ένας κακός τεχνίτης.
Απ’ την άλλη, τα ποιήματα αυτά έχουν πλέον εκδοθεί (θα ήθελα να ακούσω τον λόγο για τον οποίο τα εξέδωσε ο κύριος Μίχος-είναι δικός του εκδοτικός οίκος ο “Ενδυμίων” αν δεν κάνω λάθος) οπότε -όπως λέει κι ο Βαλαωρίτης- το κακό έχει γίνει.
στις 11/24/2009 6:09 pm
5. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Κύριε Καλογήρου η κριτική σας δεκτή. Αλλά επανήλθατε γιατί δε σας αρέσει να αδικείτε; Από Μόντυ Πάιθονς είναι αυτό;
στις 11/24/2009 6:35 pm
6. Απάντηση από Βασίλης Καλογήρου
ναι καλή μου, επανήλθα επειδή δεν μου αρέσει να αδικώ.γι’ αυτό τα ξαναδιάβασα και χάρηκα που δεν αδίκησα τον κύριο Πρίμπα,τουλάχιστον με βάση την δική μου αντιληπτική ικανότητα για το τι είναι ωραία ποίηση.είναι κακό που συμπλήρωσα το πρώτο μου σχόλιο;
υγ.η κριτική μου δεκτή από ποιον;
υγ2.δεν βλέπω μόντυ πάιθονς
στις 11/24/2009 6:56 pm
7. Απάντηση από Γιώργος Πατιός
Απουσία ρυθμού. Απουσία έστω κάποιου εξωτερικού κέντρου βάρους στήριξης της (φλύαρης) αφήγησης.
Μπορεί να φταίω εγώ, αλλά δεν μπόρεσα να ανακαλύψω τίποτε που να με προδιαθέτει σε διάλογο με το κείμενο.
Είναι πραγματικά κρίμα, γιατί ο κ. Πρίμπας με τα ως τώρα σχόλιά του έχει φανερώσει κριτική ικανότητα και δημιουργική εμπλοκή με κάθε τι που σχολιάζει.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να ανακαλύψω τίποτε που να δικαιολογεί την ύπαρξη αυτού του βιβλίου. Δεν μου έγινε φανερή καν η ανάγκη για έκφραση-κατάθεση στο χαρτί κάποιου εσωτερικού πόνου ή οργής ή αγάπης. ‘Ανευρα, άνοστα, ουδετέρως ανύπαρκτα τα ‘ποιήματα’.
Θέλω να πιστεύω πως αποτελούν μία ‘κακή’ στιγμή στην πορεία του κ. Πρίμπα. Α μη τι άλλο, οφείλει να προστατεύσει την προσωπική του αξία ως σκεπτόμενου ατόμου, η οποία (σε μένα τουλάχιστον) έχει αποδειχθεί μέσα από τις παρεμβάσεις του.
Νιώθω λίγο αμήχανος για την ‘σκληρότητά’ μου απέναντι στη συγκεκριμένη προσπάθεια, αλλά είχα περισσότερες απαιτήσεις…
στις 11/24/2009 7:11 pm
8. Απάντηση από Γιώργος Μίχος
Ο Ενδυμίωνας έχει ιστολόγιο.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να μάθουν εκεί τι είδους εκδοτική παρέμβαση αποτελεί.
Πάντως όχι αυτή που παράγει η δίψα εξουσίας στο φαντασιακό του καθενός, (με ένα στοίχημα από τον Έκτορα για μετά τα 50 πρώτα βιβλία…:)
Θα εξέδιδε, τυπογραφικά αξιοπρεπώς ακόμα και κείμενα που βρίζουν τον Μίχο, ακόμα και τις τάπες που τρώνε μερικοί ποετάστροι…:)
Μετά από την οικογενειακή συνευθύνη, τα αρρωστημένα πληκτρολόγια εφήυραν και την τυπογραφική συνευθύνη…:)
Είστε για γέλια…:)
Συνεχίστε όμως, γιατί έτσι θα κάνετε τον κο Πρίμπα συμπαθή.
στις 11/24/2009 7:29 pm
9. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Το σκεπτικό με το οποίο εκδόθηκε αναρωτήθηκε ο σχολιαστής. Δεν ζήτησε ευθύνες…
Ας πούμε ότι ήταν ρητορική η ερώτηση.
στις 11/24/2009 7:53 pm
10. Απάντηση από Γιώργος Μίχος
Το σκεπτικό ανήκει στον εκδιδόμενο,
ο Ενδυμίων το υπηρετεί τυπογραφικά.
Γι αυτό είναι εκδοτική παρέμβαση.
Ευχαριστώ για τη γκρίζα διαφήμιση, αλλά το εκδοτικό μας πρόγραμμα έκλεισε για φέτος…
έτσι δε λένε…:)
στις 11/24/2009 8:34 pm
11. Απάντηση από Τάνάσής.α.
”Κάποιοι λένε
πως οι Γερμανοί,
πέντε σκοτώσαν
στο μέρος εκεί.”
γενικά
δε μου άρεσαν.
1) δεν με συγκίνησε η γλώσσα
2) δεν βρήκα κάποιο λόγο που να υποκίνησε τη συγγραφή τους.
στις 11/24/2009 8:47 pm
12. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Eγώ μια παρωδία ποίματος σκάρωσα κάποτε εδώ και δημοσιεύτηκε την άλλη μέρα από το πορτατίφ… έχω χορτάσει δόξα είμαι κομπλέ!
στις 11/24/2009 9:04 pm
13. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Ο κύριος Αγγέλου νίκησε. Αντί να σβήσω μόνο το σχόλιό του έσβησα κατα λάθος όλη την πρώτη σελίδα των πρόσφατων σχολίων. Κύριε bouxari συγχαρητήρια.
στις 11/26/2009 12:08 am
14. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Χαρά στο κουράγιο σας κ. Αραβανή.
στις 11/26/2009 12:36 am
15. Απάντηση από Lonely Writer
What is happening here? Messages are disappearing so quickly that I don’t have time enough to read them.
στις 11/26/2009 12:49 am
16. Απάντηση από Στελιος Ροιδης
οι στιχοι του Κυριου Πριμπα ειναι αποτελεσμα μιας
εσωτερικης λογοκρισιας που λεει το τι πρεπει να
γραψω τωρα εγω ωστε να ειναι ποιηση.Η ποιηση
ομως δεν γραφεται γραφοντας ”ποιηση”Δεν ξερω πως αλλα οχι ετσι.Οχι υπακουοντας.
Λειπει η προσωπικη εξεγερση εδω του ποιητη
ειδικα σε οτι ο ιδιος θεωρει ποιητικο να λεγεται.
Διαφορετικα δεν παμε παμε πιο περα.
Οσο για το σχολιο του κυριου Αγγελλου δεν το
θεωρω αντρικιο να χτυπαμε με αυτον τον τροπο εναν ανθρωπο.Ο αντρισμος ειναι ενα ποιητικο
αιτημα των καιρων.Ισως θα ηταν καλυτερο να
ασχολειθητε με αυτο.Γιατι οσο για το σχολιο σας..
στις 11/26/2009 12:01 pm
17. Απάντηση από Μάτα Χάρι
Χρόνια πολλά κε Ροϊδη
στις 11/26/2009 12:36 pm
18. Απάντηση από Lonely Writer
Sarcastic bitterness is a destructive force, those comments can be removed. One can criticize without trying to spit.
στις 11/26/2009 12:46 pm
19. Απάντηση από Γιώργος Πρίμπας
μπαίνω μόνο για ευχές, καθόσον δε μου επιτρέπω να συμμετάσχω εδώ.
(δεν έχω το email σας)
κε Ροϊδη, Χρόνια πολλά και δημιουργικά!
στις 11/26/2009 1:37 pm
20. Απάντηση από Μιχαήλ Νικάκης
Μπράβο για την αντίδρασή σας κ. Πρίμπα
Έτσι τσακίζουμε τις μικρότητες
δίχως καν ν΄απλώσουμε χέρι
την εκτίμησή μου και
καλημέρα στους Φίλους του ΠΟΙΕΙΝ
στις 11/26/2009 2:10 pm
21. Απάντηση από Ξέφωτο
Παρόλο που δεν είμαι καμιά προφεσόρα, αλλά απλά μια δασκάλα μέσης εκπαίδευσης, επιτρέψτε μου να επέμβω ξανά, μια και το πρώτο σχόλιο μου χάθηκε.
Νομίζω πως ή παρούσα δουλειά του κ. Πρίμπα, δεν είναι ένα τυχαίο συμβάν, αλλά αποτέλεσμα αφομοίωσης πολλών λογοτεχνικών ρευμάτων που έχουν προηγηθεί.
Η δουλειά του μου θυμίζει Βάρναλη και Καρυωτάκη στο ύφος, στη γλώσσα και στο μέτρο πολλές φορές.
Επαναλαμβάνω πως μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση για την πρωτοτυπία της.
στις 11/26/2009 2:17 pm
22. Απάντηση από reggina
@22
Eις την ψυχήν του κυριαρχεί η απλότης και η αξιοπρέπεια του Ποιητού και η αγνή μορφή του, υψουμένη υπεράνω του ταπεινού εγωισμού και της ευτελούς ιδιοτέλειας, παρέχει διδακτικώτατον μάθημα εις τους διά φιλαρχίαν ερίζοντας Έλληνας.
στις 11/26/2009 6:15 pm
23. Απάντηση από Πέτρος Γκολίτσης
Σπαρακτικά τα ποιήματα. Ποιητής με βαθιά εικαστική και λογοτεχνική καλλιέργεια και διαίσθηση, κάτοχος της τεχνικής του λόγου, με μια ιδιαίτερη απόσταση από τις συλλήψεις του. Η αποσπασματικότητα του λόγου τσακίζει και ταυτόχρονα ως τεχνίτης δεν περιορίζεται αλλά αναπνέει καλύτερα εντός των πλαισίων και των κανόνων που θέτει.
Μετεωρίζεται -με θετική σημασία- σε ένα δικό του χώρο. Δημιουργικά ιδιόρρυθμος “συνθέτης” που συγγενεύει με τον Ligeti και τον Ξενάκη μουσικά και με τον Anselm Kiefer εικαστικά. Το κέντρο βάρους των ποιημάτων “συμπλέει” με την αναγεννησιακή γλυπτική λογική (και στα δύο πόδια, γονατίζεις, ο κορμός γέρνει μπροστά, οδυνηρή αναδίπλωση του όντος στον εαυτό του, μεταξύ δράσης και αδράνειας, γνωρίζοντας την αναπόφευκτη αποτυχία). Όπως θα έλεγε ο Καρούζος, θεόθεν αριστοκράτης. Μεταξύ άλλων ξεχωρίζω τα “Ο χορός των φαντασμάτων” και τα “Κυπαρίσσια”.
στις 1/3/2010 9:28 pm
24. Απάντηση από elpis
Μία εκδήλωση-σταθμός. Η προσπάθεια του Ελληνικού Κύκλου Χαϊκού μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη δελφική προσπάθεια του Σικελιανού. Ειναι κρίμα που τόσο σημαντικές πρωτοβουλίες θάβονται από τα έντυπα μέσα.
http://www.poiein.gr/poiein/nea.php?new_id=376
Ο Ελληνικός Κύκλος Χαϊκού και η Λέσχη Ανάγνωσης Σπάρτης
Διοργανώνουν μια βραδιά ποίησης Χαϊκού
«Χαϊκού: Μια παγκόσμια ποιητική γλώσσα»
στην ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΕΙΟ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ
το Σάββατο 24 Απριλίου 2010 και ώρα 7.00 μ.μ.
Θα μιλήσουν οι:
- Χρήστος Τουμανίδης, ποιητής
- Γιάννης Λαμπρινάκος, καθηγητής - Σχολικός Σύμβουλος
Θα ακολουθήσει ανάγνωση ποιημάτων Χαϊκού
Διεύθυνση: Θερμοπυλών και Παλαιολόγου, τηλ. 27310 81822.
στις 4/14/2010 6:24 pm
25. Απάντηση από Τυρταίος
Το ερώτημα δεν είναι εάν υπάρχει μεγάλη
ποίηση , αλλά ποίηση ?
Γιώργη Πρίμπα φαίνεται δεν απόκτησες
ακόμα το ανάστημα να διακορεύεις τις φόρμες .
Όλοι οι μερτ που σε καταχέριασαν λεκτικά
παιδιόθεν δειπνούν με ποιητική συναγρίδα
και εσύ τους σερβίρισες γάβρο !!!
Εγώ ο προλετάριος λέω “φρέσκο να ’ναι και ότι να ’ναι”
Υ.Γ συγνώμη που αργοπόρησα .
στις 4/14/2010 11:31 pm