Στο Καθρέφτη Κοιτώ και βλέπω έναν Άγνωστο
Με θέα το λιμάνι της Κύθνου
Μ’ ένα κομπολόι στο χέρι να κρατάς
και με μια πιρόγα στο μυαλό να ταξιδεύεις
κοιτάς το γαλάζιο της θάλασσας κι αγναντεύεις
τον κόσμο στα χέρια σου θαρρείς πως κρατάς.
Και κάνεις μια ευχή πίσω από τα μαύρα σου γυαλιά
το πλοίο παρατηρείς που πάντα φεύγει
δεν αντέχεις να κοιτάς το άστρο που φέγγει
αναρωτιέσαι αν αξίζει ο έρωτας τελικά.
Καυχιέσαι πως κάποτε ήσουν πολύ ψηλά
στις καρδιές ωραίων κοριτσιών που ήταν μόνες
κι εσύ το μόνο που ήθελες ήταν οι ανεμώνες
να μυρίζουν όπως εκείνη την πρώτη στερνή φορά.
Η κατάληξή σου όμως ήταν αυτή που αγνοούσες
και τώρα πια είσαι στο μαύρο του γιαλού
μα είναι δυνατόν να ήταν η ζωή αποκύημα του μυαλού;
για τον έρωτα όμως εσύ πάντα διψούσες.
Εκείνο το Καλοκαίρι
Στην Ελίζα
Κοίταξα την θάλασσα, ήταν στα μάτια σου,
ο φάρος τρεμόσβηνε και εγώ σε περίμενα.
Πιο πέρα από τον Φλοίσβο, μου δωσες τα χάδια σου
εκεί που όταν πέρναγα τα ‘χα χαμένα.
Φάνηκες χθες σαν οπτασία μπροστά μου,
μάτια που λαμπύριζαν, χαμόγελο που μ’ έλιωνε.
Με θαύμαζες και μου λεγες είσαι η σκιά μου
σε χάρηκα που η οπτασία σου φωτεινή έδειχνε.
Μιλήσαμε για τον έρωτα μας, εκείνον τον εφηβικό
είπαμε για τα μέρη που κρυβόμασταν και ερωτευόμασταν.
Μου θύμισες τα φιλιά που σου δινα στο δωμάτιο το παιδικό
σου έδειξα τον ήλιο σαν τότε που στην άμμο κυλιόμασταν.
Μιλήσαμε για τα μετά της ζωής που ζήσαμε
πέντε χρόνια πέρασαν μου είπες και σκοτείνιασες.
Σου έπιασα το χέρι, σε φίλησα στο στέρνο, λύγισες
μου δωσες μια αγκαλιά μα πόσο πάθος είχαμε;
Σ’ αποχεραίτησα ενώ το τραμ μας έγνεφε να φύγουμε μαζί,
περπατούσες και με κοίταζες ενώ απομακρυνόσουν.
Έτρεξα ξοπίσω σου, σε φίλησα και καυχιόσουν
ότι το περίμενες, μ’ εκείνο το χαμόγελο, που δείχνει ποιος ζει…
Μαζί ποτέ ή Ποτέ μαζί;
Σύντομο Βιογραφικό: Γεννήθηκε το 1983. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών Και Ιστορίας.. Έχει συμμετάσχει σε διάφορα σεμινάρια εργασίας και κινηματογράφου, καθώς και σε συνέδρια, ημερίδες και διαλέξεις καλλιτεχνικού, αισθητικού, κοινωνικού και φιλοσοφικού περιεχομένου.Υπήρξε ταξινομητής/ καταλογογράφος/ αποδελτιωτής ως μέλος της Ερευνητικής Ομάδας του Παντείου Πανεπιστημίου. Πωλητής βιβλίων για λογαριασμό του εκδοτικού οίκου «Δ. Τσιάρας – Σχολική Επιμόρφωση» με έδρα την Θεσσαλονίκη. Εργασίες: «Οι Απαρχές Του Ελληνικού Συνδικαλιστικού Κινήματος Και Η Μετέπειτα Πορεία Του», «Επιστήμες, Εκδόσεις Και Τυπογραφεία Στη Περίοδο Του Διαφωτισμού», και οι δύο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών Και Πολιτικών Επιστημών.
1. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Ο στίχος είναι άτιμο πράγμα, έχει δύσκολους κανόνες (όχι πάντα γραπτούς) και ύπουλο παρουσιαστικό. Φιλική ματιά (μισώ τις συμβουλές): θέλει πολύ δουλειά.
Ως προς το περιεχόμενο τώρα των “στιχουργημάτων” τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Γιατί σαφώς για πέντε θέματα όλοι μίλάμε, το θέμα όμως είναι η οπτική τους. Κι εσύ έδωσες, πάντα κατά η γνώμη μου, την πιο κοινότυπη πλευρά τους.
στις 12/7/2006 5:13 pm
2. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Διόρθωση (δαίμονας της βιασύνης): πολλή δουλειά..
στις 12/7/2006 5:41 pm
3. Απάντηση από Βακχικόν
Σας ευχαριστώ θερμά κε Παστάκα που με φιλοξενείται στο “Ποιείν”.Είναι τιμή για μένα.Εύχομαι να βγω πλουσιότερος εμπειριών για την γραφή των ποιημάτων μου..
Μόλις ανάγνωσα και τα σχόλια του κου Αραβανή.Είναι μια απόψη και αυτό από μόνο του είναι σεβαστό.Θετικό που ασχοληθήκατε,σας έχω αναγνώσει και σε άλλους λογοτεχνικούς χώρους του διαδικτύου..Τονίζω όμως ότι το βάρος των χαρακτηρισμών πρέπει να συνάδουν και με το βάρος των εμπειριών του γράφοντα!
Ν.Π.
στις 12/7/2006 8:45 pm
4. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Νομίζω οτι συγχέετε τις έννοιες “εμπειρία” και “προσωπική γνώμη”. Το να είσαι νέος πρέπει να πάψει να αποτελεί προσωπικό καταφύγιο και άλλοθι για σιωπή και δισταγμό. “Ματιές” λοιπόν υπό το βάρος της εμπειρίας του καθενός (που δεν έρχεται μόνο με τα χρόνια, αλλά με τον καθημερινό χρόνο…). Και κάτι τελευταίο: οι πιο “δυνατοί” κριτές είναι τα παιδιά…
στις 12/7/2006 9:54 pm
5. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Και για να αποφευχθούν οι παρανοήσεις: δεν σημαίνει οτι ο γραφων τη γνώμη του, εφαρμόζει και κατέχει όσα παρατηρεί στους άλλους…Ίσα ίσα επειδή τα προσπαθεί, τα εξομολογείται…
στις 12/7/2006 10:11 pm
6. Απάντηση από Σωτήρης Παστάκας
“μα είναι δυνατόν να ήταν η ζωή αποκύημα του μυαλού;”
Να ένας στίχος!
Αυτό ψάχνουμε να βρούμε, και το βρήκαμε. Σίγουρα έχει πολλή δουλειά ο Νέστορας…τον ευχαριστούμε ωστόσο γι αυτόν τον στίχο.
Ένα ποίημα πρέπει να στηρίζεται στους στίχους του, από εκεί να παίρνει δύναμη και να εκτινάσσεται…
Δεν υπήρχε χειρότερη κατηγορία από το να πεις, παλιότερα, πως δεν “έβρισκες ούτε έναν στίχο να υπογραμμίσεις…” σε βιβλία αγαπητών και μη ομοτέχνων…
Από τότε αναζητώ έστω τον ένα στίχο, και στα 2 μόλις ποιήματα του Νέστορα τον βρήκα…
Δεν είναι λίγο…
Λίγα θα μείνουν από όλους μας εξάλλου….
στις 12/8/2006 9:03 pm
7. Απάντηση από δημήτρης καπλάνος
και όσο για σένα βακχα μου δεν ξέρω πως το http://www. μπορεί να νοηματοδοτήσει τη fur elise εμπειρία. αλλά και εδώ που νομιζεις πως σε φιλοξενούν, σ’ενα κάδο ανακύκλωσης σε έχουνε ριγμένο(recycling bin). εκτος κι αν εννοειται κάδος αναποδηλασίας.
Με σεβασμό
στις 1/4/2007 9:26 pm
8. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Κύριε Καπλάνο περιμένουμε ποιήματα σας. Ή κριτική στα ποιήματα άλλων. Αλλά κριτική. Όχι αερολογίες.
στις 1/4/2007 9:52 pm
9. Απάντηση από δημήτρης καπλάνος
Προτιμοτέρα και αγαθοτέρα η αερολογία απ’την δίχως όρια εκθεση με τάσεις μεσσιανισμού. όσο για την γνώμη σας “μονάχα ο γράφων μπορει να κρίνει και δη να δινει συμβουλές” το αφήνω ασχολιαστο, όπως ασχολίαστο αφήνω το “εμπρος στη διαμάχη με όπλα τα ποιηματα”. Ας μην παραδίδετε ομώς μαθήματα ηθικής σε νέους, ουτε πακέτα παραινέσεων περι αποκλίσεως, την στιγμη που η Κοινοτυπία αναδυέται σαν την βρεγμένη γατα απο ρυτιδιασμενη λίμνη.
στις 1/4/2007 10:11 pm
10. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Ευτυχώς που τα σχόλια μας είναι καταγεγραμμένα και στην κοινή θέα για όποια συμπεράσματα. Αν αυτό καταλάβατε από τη φράση μου “δεν σημαίνει…κτλ..” τότε δεν αξίζει ο όποιος διάλογος μαζί σας. Σταματώ εδώ.
Ως προς τον κάδο ανακύκλωσης θα πρέπει να σας εξηγήσω οτι πρόκειται για μια κατηγορία του poiein, τη σημαντικότερη για εμένα, όπου προσπαθείται η ανάγνωση και η καλοπροαίρετη κριτική-ματιά-γνώμη το καθενός σε ποιήματα άλλων.
στις 1/4/2007 10:43 pm
11. Απάντηση από δημήτρης καπλάνος
….οπου ελάχιστα ποιήματα(αυτα που ατύχησαν να βρουν μια στέγη καπου εκει στα τριάντα) συντροφεύονται απο άχρηστες ερωτησούλες, ανούσιες κριτικές, παράταιρους σχολιασμούς(μια δηλαδή εκθαμβωτική ανομοιομορφία κάδου). Περιμένω να δώ και ποιηματα επαρκώς γνωστών ελλήνων ποιητών στην κατηγορία, όπως πιο συγκεκριμένα και τα δικά σας.Οσο για την κοινή θεά(sic)… έχει τόσο ωραία στήθη;
Κυριε Αραβανή, όχι αλλος διάλογος. Τους ζυγούς λύσατε!
Με σεβασμό(και το εννοώ)εις το επανιδείν.
στις 1/5/2007 10:22 am
12. Απάντηση από Βακχικόν
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή η κόντρα από που πρόεκυψε και που αποσκοπεί;
Το υγιές είναι να διαφωνούμε,πρέπει να ξέρουμε τον τρόπο όμως..
στις 1/10/2007 8:26 pm
13. Απάντηση από Νίκος Ράπτης
Θα συμφωνήσω με το Δημήτρη Καπλάνο στο εξής σημείο το οποίο σαφώς υπαινίχθηκε: Ο τίτλος “Recycling Bin” δεν συνάδει με την ωραιότατη και σεμνότατη ανακοίνωση αυτής της στήλης του poiein ή καλύτερα με την “σχολή ποιητικής δια αλληλογραφίας”… Παρ’ όλη την καλή πρόθεση του Σωτήρη Παστάκα και την ευγενική του φιλοξενία, αυτή θα έπρεπε να είναι ακριβώς φιλοξενία και όχι σχολή, όπου αναπόφευκτα θα δημιουργηθούν “δάσκαλοι” και “μαθητές”. Καλοπροαίρετη κριτική ποίησης δέχομαι (και ευτυχώς, εως τώρα, δεν έχω δει κακοπροαίρετη κριτική σε αυτή τη στήλη). Ο υποσκελισμός και ο a priori υποβιβασμός που υπαινίσσεται ο τίτλος της στήλης και τα περί μη καθαρής και αληθινής ποίησης που αναφέρονται στην ανακοίνωση του κ. Παστάκα είναι που με βρίσκουν αντίθετο. Κατα τη γνώμη μου όλοι χρειαζόμαστε ένα purgatorium για την τέχνη μας. Ή όλοι ή κανένας. Εκτός και αν κάποιος θεωρεί πως έχει φτάσει στο ζενίθ της τέχνης του και στην “καθαρότητα”… Ας είμαστε καθαροί και στις απόψεις μας λοιπόν.
στις 1/15/2007 10:52 pm
14. Απάντηση από Σωτήρης Παστάκας
Ο τίτλος της στήλης δεν υπαινίσεται κανέναν …υποβιβασμό. Είναι αυτό που λέει: Κάδος Ανακύκλωσης, και δεν “φιλοξενεί” όλα τα κείμενα που αποστέλονται στην διεύθυνση του “ποιείν”. Τα κρίνει πριν τα δημοσιεύσει. Αν τα δημοσιεύαμε όλα θα είχε ξεχυλίσει…Απλώς, σε όποια από τα κείμενα νομίζουμε πως ξεπερνούν ένα ελάχιστο σκαλοπάτι δημοσιότητας, τα προσφέρουμε σε κοινή θέα….κι είναι ωραία η θέα κ. “Καπλάνο” από το “ποιείν” διαφορετικά δεν θα σπαταλούσατε τόσο χρόνο και τόσα ψευδόνυμα (άτιμο….ΙΡ) για να μας σχολιάσετε.
Είναι σχολή η συγκεκριμένη κατηγορία για όσους θέλουν να μαθητεύσουν αγαπητέ κ. Ράπτη. Όπως δεν μπορείτε να γίνετε μηχανικός χωρίς τα πέντε έτη των εγκύκλειων ανώτερων σπουδών έτσι δεν μπορείτε να γίνεται και ποιητής άνευ μαθητείας.
Στείλτε τα επόμενα ποιήματαά σας σε κάποιο από τα έντυπα περιοδικά που κυκλοφορούν κι αν σας απαντήσουν…
Αυτό ακριβώς το κενό, που προέκυψε από την καθημερινή πρακτική φιλοδοξεί να καλύψει η συγκεκριμένη κατηγορία του “ποιείν”. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο, και προς Θεού ξεχάστε την έννοια της φιλοξενίας.
Άλλοι “έστω-τόποι” φιλοξενούν. Εμείς προβάλουμε έστω και το ελάχιστο που μας αρέσει.
Κι όσοι συνεχίζουν εδώ μας ..αρέσουν.
στις 1/16/2007 8:45 pm
15. Απάντηση από δημήτρης καπλάνος
Καταρχας οφειλω να σας εξομολογηθω με λυπη αυτοταπεινωσης οτι ο υπολογιστης που χειριζομαι ειναι κοινος και οτι ο ιδιος χρησιμοποιειται απο διαφορους “φιλους” της ποιησης ή Ποιησης, αν με θηλυπρεπεις υπονοιες οπως “ατιμο ΙP” η “ψευδονυμα” θελετε να επισημανετε κατι. η δικη μου ευθυνη περιοριζεται στην κοινοποιηση του εν λογω site στους εν λογω “φιλους”.
Οι προθεσεις μου καλλιστα μπορουν να μεταφραστουν ως μια υπερασμιση των αδυνατων. ωστοσο δεν ειναι. Ο Robin των Δασών,νομιζω, αγαπουσε πολυ περισσοτερο την παλη κατα των αυτοκεχρισμενων(αλλα δυστυχως και οχι μονο) ισχυρων απο την προστασια των φτωχών. Τους φτωχους σ’ενα βαθμο τους χριζουν οι πλουσιοι. Η δικη σας αυλη ειναι αυτη που δημιουργει την πενια; απο καθε οπτικη; η θέα(μιας και οπως βλεπω επιθυμειτε να σχηματισετε ενα τραινο με την λεξη αυτη, αρα την χρησιμοποιω με τη σειρα μου) που σας προσφερει η θεση αυτη μεταφραζεται ως αδεια διδασκαλιας ή τουλαχιστον επιγνωση της γνωσης; εχετε τιθασευσει την Ποιηση, ειστε διδασκαλος ενδεδυμενος με το φορεμα της ταπεινοτητας και ηθικολογειτε; Αν ναι, τοτε ειστε ο καταλληλος ανθρωπος. χρονια προσπαθω να πετυχω κατι αντιστοιχο. και αληθεια, μιλατε για μαθητεια. εξηγειστε μου τι εννοειτε; η υποδειξτε το σ’ενα ποιημα σας; η μαθητεια προαπαιτει διδασκαλους; οι διδασκαλοι προαπαιτουν κατι; το κατι, κατι αλλο; το κατι αλλο, τι; Βοηθειστε με.
Οσο για τον πολυτιμο χρονο μου σας ειπε κανεις οτι τη σπαταλη του τη θεωρω αμαρτια; αλλωστε (για να δωσω μια συμβουλη και σ’εσας) ο Ανθρωπος χρειαζεται την ελαφροτητα καθως και την κωμωδια.
Σημερα εξετασαμε τη χρηση του υποκειμένου. Την επομενη φορα θα εξετασουμε τα λαθη του αντικειμενου.
(Εμπρος ανθρωποι του καδου! επαναστατηστε! αναδυθειτε στην επιφανεια! αρνηθειτε τα περιτυλιγματα των σαντουιτς! ξεφυγετε απο τα net της δημοσιοτητας!… αλλωστε και η μυγα δημοσιευεται ωσπου να πεσει πανω στον ιστο της αραχνης)
στις 1/20/2007 9:08 pm
16. Απάντηση από δημήτρης καπλάνος
υ.γ:λυπαμαι για τα εκ παραδρομης λαθη(βλ. βοηθειστε)
στις 1/20/2007 9:44 pm
17. Απάντηση από Σωτήρης Παστάκας
Πρέπει να παραδεχτώ πως το όνομα που δώσαμε στην κατηγορία των πρωτοεμφανιζόμενων ήταν ατυχής. Και φυσικά δεν ήταν πρόθεσή μας να υποτιμήσουμε κανέναν…Επειδή ωστόσο πιστεύουμε στο λόγο ύπαρξής της, από σήμερα την βαφτίσαμε δοκιμαστήριο…ελληνιστί DRESSING ROOM, όπου όλοι μας θα μπορούμε να “προβάρουμε” τα συνολάκια μας…
στις 4/3/2007 4:33 pm