*
Μετά τη βροχή.
Στο νερόλακκο δίπλα.
Ένα σπουργίτι.
*
Λόγια ψυχής.
Ακατέργαστα βγαίνουν.
Άκρατος οίνος.
*
… τακ τικ τακ τικ τακ …
Ακόμα και η σιωπή
στόλισμα θέλει.
*
Έρωτας είναι
όταν όλο το σύμπαν
σε δώμα χωρά.
*
Χελιδόνια.
Θα μας λείψουνε φέτος.
Αντιπαροχή!
*
Καμένα δάση.
Γκρίζα βουνά και πόλεις.
Δολοφονία!
1. Απάντηση από Τυρταίος
Εξαίρετη συμπύκνωση ιδεών
και συναισθημάτων.
Κύριε Πρίμπα Εύγε.
στις 8/29/2009 8:31 am
2. Απάντηση από Γιώργος Λυκοτραφίτης
Έχουν τόσα λεχθεί για τα χάικου στο Ποιείν, τόσα ξίφη έχουν διασταυρωθεί, ώστε η παρούσα ανάρτηση μόνον αμηχανία προκαλεί.
Κύριε Πρίμπα, αδίκως ίσως, φοβούμαι ότι είστε ένα ακόμη θύμα του κορεσμού, παρά την “συμπύκνωση ιδεών και συναισθημάτων”, την οποίαν το είδος, εκ της φύσεώς του, επιβάλλει (συγχωρήστε με, αλλά ξαναείδα προσφάτως το Crying Game του Neil Jordan, κι ευρίσκομαι αποκλειστικώς υπό την βαριά σκια και το βάρος της αισωπείου παραβολής του βατράχου και του σκορπιού, την οποία ο άγγλος στρατιώτης διηγείται στον ιρλανδό εκτελεστή του).
στις 8/29/2009 12:56 pm
3. Απάντηση από Γιώργος Μίχος
Δύο τύποι, Φέργκους.
Ο Σκορπιός και ο Βάτραχος.
‘Εχεις ακούσει γι’αυτούς;
Ο Σκορπιός θέλει να περάσει
το ποτάμι, αλλά δεν κολυμπά.
Βρίσκει τον Βάτραχο, και
του ζητάει να τον περάσει.
Ο Βάτραχος λέει: ”Αν σε πάρω
στην πλάτη μου…”
”…εσύ θα με κεντρίσεις.”
Ο Σκορπιός απαντάει:
”Αν σε κεντρίσω,
θα πνιγούμε και οι δύο.”
Ο Βάτραχος
το βρίσκει λογικό.
Παίρνει τον Σκορπιό
στην πλάτη και κολυμπάει.
Σ το μέσο της διαδρομής
νιώθει κάτι σαν να τον καίει…
..και καταλαβαίνει
ότι Σκορπιός τον κέντρισε.
Καθώς βουλιάζουν
και οι δύο στα κύματα…
…ο Βάτραχος φωνάζει:
”Γιατί με κέντρισες,
κ. Σκορπιέ;”
”Τώρα θα πνιγούμε
και οι δύο.”
Ο Σκορπιός απαντάει:
”Δεν μπορούσα να κάνω
αλλιώς, είναι στη φύση μου.”
-Τι σημαίνει, δηλαδή, αυτό;
-Σημαίνει αυτό που λέει.
Ο σκορπιός κάνει αυτό
που είναι στη φύση του.
-Βγάλε μου την κουκούλα.
-Γιατί;
Επειδή είσαι καλός.
Και είναι στη φύση σου.
Βλέπεις; Είχα δίκιο
για σένα.
Καλημέρα σας Κε Λυκοτραφίτη!!!!
στις 8/29/2009 2:11 pm
4. Απάντηση από Γιώργος Λυκοτραφίτης
Καλημέρα και σ’ εσάς, κύριε Μίχο.
Ευχαριστώ για την αντιγραφή, η οποία, όμως, πολύ φοβούμαι ότι, μεταθέτει επικινδύνως το νόημα της δημοσιεύσεως των χάικου του κυρίου Πρίμπα.
στις 8/29/2009 2:24 pm
5. Απάντηση από Γιώργος Μίχος
Απόδοση: Γιώργος Λυκούδης
Μην ανησυχείτε…:)
Εμένα με συγκίνησε η αναφορά σας.
Να σας διευκολύνω είπα…
Δώστε το νόημα που θέλετε.
στις 8/29/2009 2:40 pm
6. Απάντηση από Γιώργος Πρίμπας
Για την παρούσα έκδοση ευχαριστώ τον εκδότη κ. Μίχο για το άριστο αισθητικά αποτέλεσμα καθώς και το φίλο και δάσκαλο μου στα χαϊκού (ή χάικάι ή χάικού ή χάικου) Χρήστο Τουμανίδη. Επίσης ευχαριστώ τους υπεύθυνους του ΠΟΙΕΙΝ για την τιμή της παρουσίασης.
στις 8/29/2009 11:27 pm
7. Απάντηση από Γιώργος Πρίμπας
Ενα Ευχαριστώ επίσης για κάθε σχόλιο, πολύτιμο για οποινδήποτε.
στις 8/30/2009 12:08 am
8. Απάντηση από Πέτρος Γκολίτσης
Διάβασα πρόσφατα τα “5 + 7 + 5 ακριβώς ή περίπου Χάικου” (Ενδυμίων, 2007) του κ. Πρίμπα. Ξεχωρίζω το “Μετά τη βροχή./
Στο νερόλακκο δίπλα./ Ένα σπουργίτι.” το οποίο είναι και το πρώτο που παραθέτεται εδώ, το “‘Ερμο παγκάκι./Στην άκρη της προβλήτας./Η νύχτα αργεί.” και τέλος “Στο σταυροδρόμι./Ο χαλασμένος κρουνός./έλκει τα πουλιά.”. Η συμπύκνωση είναι τεράστια (αναμενόμενο στο χαϊκού, αλλά δεν παύει να είναι επιτυχία), το εικαστικό αποτέλεσμα ξαφνιάζει με τα γκρίζα του και θυμίζει ένα σημαντικό έλληνα ζωγράφο, τον Γεώργιο Δούκα (ο οποίος έχει φροντίσει να θάψει εντελώς το έργο του, ζει σε βαθιά γεράματα) και σίγουρα συγκινούν (το συναίσθημα και τον στοχασμό) τα χαϊκού του κ. Πρίμπα πραγματικά. Φωτίζουν κάποιες αποχρώσεις της ύπαρξης, της σκοτεινής με τα τόσα αταίριαστα κομμάτια.
στις 1/11/2010 12:11 am