Ανάληψη
Τα μυστικά ξενύχτια μας ιδρώνουν διάφανο αίμα
νωχελικά μονόπρακτα με τα κεριά σβηστά
μοιάζουμ’ αλήθειες που διψούν και πίνουν φρέσκο ψέμα
κρύα του θάνατου πνοή απ’ τον γκρεμό ξυστά.
Αισθήματα που μέθυσαν για κάποιο ξένο κρίμα
τη θέρμη τους απόθεσαν σε χάδια ηδονικά
καυτό φουσκώνει ενδόμυχα της μοναξιάς το κύμα
βαριά τα μάτια νοσταλγούν κλεμμένα ιδανικά.
Μάτια που θ’ αναβλύσουνε υγρό το μοιρολόι
θωρούν μακριά λογίζοντας με στεναγμούς τη γη
απάτη πρασινότερη η αντικρινή μας χλόη
απλώνει χέρι και τραβά μι’ ακόρεστη φυγή.
Της νιότης τ’ ανατρίχιασμα ξεπλύθηκε με λόγο
μι’ αγάπη μόνο του’ τυχε να ζει τη σκοτεινιά
τις ώρες του αναπαμού μόνο θυμό και ψόγο
κι η φήμη να χρεώνεται τη λάθος ρετσινιά.
Χαρτί μυρίζεις και καφέ· οσμές λησμονημένων
κρυφό ρολόι ζύγιασε για αιώνες τη στιγμή
μοιάζει σημάδι γνώριμο στα μάτια των χαμένων
που πρόωρα το φόρτωσαν αξία και πυγμή.
Οι φλέβες πάντοτε ποθούν το αίμα των αγγέλων
τα γόνατα ξυλιάζουνε στης μνήμης τα σκαλιά.
Πες μου ποιος είδε πάνω του σφραγίδα απ’ το μέλλον
και τα οστά του φύλαξε μακριά απ’ τα σκυλιά.
Σκληρές τις λέξεις ντύνεται η μοίρα από φθόνο
τα λιγοστά φωνήεντα κρεμάει στα μαλλιά
τροχίζονται τα σύμφωνα σαν έτοιμα για φόνο
χωρίς ρανίδα τύψεων και δάκρυ ούτε σταλιά.
Τα μυστικά ξενύχτια μας απλώνονται σαν χιόνια
-το κρίμα δεν χρεώθηκε ποτέ στη χαραυγή-
κι είναι θολά σαν όνειρα, λευκά σαν τα σεντόνια
απόκοσμα τα πάθη τους φιμώνουν την κραυγή.
1. Απάντηση από Σοφία Κολοτούρου
Χρήστο σήμερα απογειώνεσαι και μας ταξιδεύεις. Πάρε το χέρι μου και πάμε…
στις 10/22/2008 8:33 am
2. Απάντηση από Γιώργος Λυκοτραφίτης
Υπέροχη η “Ανάληψη” !…
Αν και οι συγκρίσεις σε τίποτα δεν χρησιμεύουν, πραγματικά ανώτερη των “μυστικών της θάλασσας ξεχνιούνται στ΄ ακρογιάλια” (έχουμε, βέβαια, και την εμπειρία εβδομήντα πέντε χρόνων και πλέον… Γιατί, όμως, δεν μαθαίνουμε;)
στις 10/22/2008 9:56 am
3. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής
Άλματα προόδου τεράστια. Ρυθμός (αν και τον κατέχει από την αρχή των γραπτών του από όσο θυμάμαι), τεχνική, λεξιλόγιο και…νόημα (εκεί που μειονεκτούσε, κατά τη γνώμη μου). Νόημα, δηλαδή να βγαίνει και όμορφο δώρο από το προσεγμένο περιτύλιγμα.
Τι όμορφοι στίχοι:
Τα μυστικά ξενύχτια μας ιδρώνουν διάφανο αίμα
νωχελικά μονόπρακτα με τα κεριά σβηστά
μοιάζουμ’ αλήθειες που διψούν και πίνουν φρέσκο ψέμα
και
Οι φλέβες πάντοτε ποθούν το αίμα των αγγέλων
τα γόνατα ξυλιάζουνε στης μνήμης τα σκαλιά.
Πες μου ποιος είδε πάνω του σφραγίδα απ’ το μέλλον
και τα οστά του φύλαξε μακριά απ’ τα σκυλιά.
Μπράβο Χρήστο, πύκνωσες.
στις 10/22/2008 10:06 am
4. Απάντηση από Σοφία Κολοτούρου
Γιώργο Λυκοτραφίτη, πρώτον συμφωνώ ότι κι εγώ το Λόγο Ερωτικό σκέφτηκα (λόγω ρυθμού και κάποιων εκφράσεων), αλλά διαφωνώ στο ότι ο Λ.Ε. είναι κατώτερος - το ποίημα του Σεφέρη έχει αγαπηθεί πολύ από τους περισσότερους από μας, κάνω λάθος;
Ωστόσο, το ποίημα του Χρήστου Μιχαήλ κατά τη γνώμη μου μόνο επιφανειακά θυμίζει “Λόγο ερωτικό”. Στην ουσία του νομίζω ότι έχει κερδίσει το στοίχημα της διακειμενικότητας (για να πω και τη λέξη του συρμού) και είναι κάτι δυνατό και ιδιαίτερο, από μόνο του.
Τώρα για το άλλο θέμα, δηλαδή το θέμα της εμπειρίας, μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Σεφέρης “προσχώρησε” στον ελεύθερο στίχο στην επόμενη συλλογή του, και στη συνέχεια μεσολάβησαν τόσα χρόνια (χοντρικά από το ‘30 ως τα μέσα του ‘90) που η παραδοσιακή ποίηση αμφισβητήθηκε έντονα και θεωρήθηκε ήσσονος σημασίας.
Αρα, τα 75 χρόνια στην πράξη είναι μια μόλις δεκαετία, το πολύ δεκαπενταετία, ανάκαμψης του παραδοσιακού στίχου, κατά τη γνώμη μου.
Οπότε φωνές τόσο νέων ποιητών, όπως ο Χρήστος, βοηθούν στο να ανακάμψει και η ελπίδα μας προς ένα μέλλον όπου όλες οι μορφές ποίησης θα θεωρούνται ισότιμες μεταξύ τους, και θα εστιάζουμε όλοι κυρίως στο νόημα, και όχι πρωτίστως στο περιτύλιγμα, μια λέξη που πολύ σωστά ανέφερε παραπάνω και ο Σπύρος.
στις 10/22/2008 10:53 am
5. Απάντηση από Γιώργος Μίχος
Όπως και να το δούμε, και σαν άσκηση να το δούμε έχει μια χάρη και περιέχει κόπο και πάλη με τη λέξη.
Εκείνος ο Χάρολντ Μπλουμ θα έλεγε πως επιλέγει ως πρόγονο το Σεφέρη.
Είναι όμορφο και δείχνει κάποιον που αποκλίνει από μια δύσκολη και κεκυρωμένη φωνή. Την εκτρέπει στα μέτρα του για να την κάνει αφετηρία πιθανόν για άλλες απόπειρες.
Πόσο τον ζηλεύω… Υπήρξαν φορές στη νιότη μου που ήθελα να δω δημοσιευμένες τέτοιες μου απόπειρες.
Δεν είναι κακό να προσπαθείς να υπερβείς έργω πράγματα που σε στοιχειώνουν.
Αλλά, κι εκεί συναντάω τον κο Λυκοτραφίτη, με την συναίσθηση πλήρη ότι είναι αφετηρίες…
Αν πω ότι δεν το απόλαυσα θα είναι ψέμματα.
στις 10/22/2008 11:06 am
6. Απάντηση από kyriaz
Μπράβο, Χρήστο!
στις 10/22/2008 11:11 am
7. Απάντηση από eleni kondyli
χαμογελάω μέχρι τ’αυτιά χρήστο!
συγχαρητήρια!
και τώρα που είσαι τόσο μακριά, ξέρεις τι θέλω; να βρεις το άλλο, το παραπέρα.
να μας δώσεις καινούριες διαστάσεις. μπρος, δουλειά!
την αγάπη μου
ρένα
στις 10/22/2008 12:34 pm
8. Απάντηση από Γιώργος
Όντως μπράβο
Συνέχισε την καλή δουλειά
στις 10/22/2008 2:13 pm
9. Απάντηση από Μαρια Νικολαου
Οι φλέβες πάντοτε ποθούν το αίμα των αγγέλων
Παρα πολύ καλό
καλη συνεχεια
στις 10/22/2008 2:26 pm
10. Απάντηση από Νίκος Ράπτης
Πυκνή γραφή, δουλεμένος στίχος, φρέσκες εικόνες και ένας υποβλητικός και σκοτεινός ρυθμός. Καλή συνέχεια Αίολε.
στις 10/22/2008 4:33 pm
11. Απάντηση από Σωτήρης Παστάκας
Είναι συγκινητικό να βλέπει κανείς την εξέλιξη ενός νέου στον ποιητικό λόγο, από το μόλις προ λίγων μηνών ποίημα http://www.poiein.gr/archives/2138/index.html#comments σε αυτό εδώ, κι είναι επίσης συγκινητικό να ανακαλύπτεις πως ένα “καλό ποίημα” αναγνωρίζεται αμέσως ως καλό ποίημα από όλους μας.
Φαίνεται πως η δουλειά του Χρήστου αρχίζει να αποδίδει καρπούς.
Το “ποιείν” του ζητάει συγγνώμην που τον συμπεριλαμβάνει στους “τριαντάρηδες”…και σκέφτεται στα σοβαρά να φτιάξει μια κατηγορία για “εικοσάρηδες” μια και οι φωνές πληθαίνουν…
στις 10/22/2008 5:11 pm
12. Απάντηση από stixakias
Ωραίο.
Μπράβο!
στις 10/22/2008 6:20 pm
13. Απάντηση από kyriaz
Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω σχετικά με την επισήμανση μιας “τομής” στον ποιητικό λόγο του κ. Μιχαήλ.
Για μένα ήταν μια αναμενόμενη,φυσιολογική εξέλιξη,που προμηνυόταν ακόμη κι απ’ το καθόλου άτεχνο ποίημά του ,στο οποίο παραπέμπει ο κ. Παστάκας(εκείνο το είδα σαν μια προσπάθεια να εγκολπωθεί το ύφος της συγγραφέως που είχε ως θέμα του,για να δημιουργήσει και την ανάλογη σκηνοθεσία και ατμόσφαιρα στο ποίημα.)
Απλώς το μέτρο,ο ρυθμός κι η ομοιοκαταληξία κάνουν εδώ ευκρινέστερα τα προσόντα του ποιητικού του λόγου.
Αν ρίξει κανείς και μια ματιά στα μπλογκς του,τότε είναι βέβαιο πως θα διακρίνει ένα ύφος σοβαρό,που κι αν υπό διαμόρφωση,δείχνει να τραβάει για μακριά.
Καθόλου κεραυνός εν αιθρία λοιπόν το συγκεκριμένο ποίημα.Καρπός μιας αδιάλειπτης αναζήτησης σε μορφή και περιεχόμενο,σε συνδυασμό με την έντεχνη μορφή του ελληνικού τραγουδιού, που τόσο καλά γνωρίζει και η οποία φλερτάρει συναρπαστικά με την ποίηση στις υψηλότερές της στιγμές.
Χρήστο και πάλι συγχαρητήρια.
στις 10/22/2008 6:30 pm
14. Απάντηση από Βαγγέλης Ψαραδάκης
Πολύ καλό ποίημα και πολύ ώριμο, παρά το νεαρόν της ηλικίας και τη “σκοτεινάγρα” του. Μπράβο!
στις 10/22/2008 8:04 pm
15. Απάντηση από Μαρία Ανδρεαδέλλη
Πολύ ωραίο. Συγχαρητήρια Αίολε.
στις 10/22/2008 8:13 pm
16. Απάντηση από ΣΚΟΥΡΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Καλησπέρα,
Θα ήθελα να συγχαρώ τον ποιητή για το απολαυστικό ποίημα που μας χάρισε με το μεστό του νόημα και τις πανέμορφες εικόνες αλλά κυρίως την αρμονία ως προς τα μέτρα του. Το ποίημα αγκαλιάζει τον παραδοσιακό στίχο με τον ίαμβο, τις σταθερές τομές, τους 15συλλαβους στους περιττούς στίχους, τις συνιζήσεις κλπ μέσα από ένα δυναμικό πρίσμα με εναλλαγή 15-14 σύλλαβο, οξύτονο -παροξύτονο. Όλα αυτά μπορεί να μην φαντάζουνε πρωτόγνωρα όμως απαντώνται μόνον σε όσους ξέρουν τα μυστικά του λόγου.
στις 10/22/2008 8:41 pm
17. Απάντηση από ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΟΥΖΑΚΗΣ
Aγαπητέ κ. Μιχαήλ,
θα επαναλάβω κάτι που σας είχα απευθύνει σε προηγούμενο σχόλιό μου επί εργασίας σας, μιας και το θεωρώ σημαντικό: οι απόψεις επί των ποιημάτων σας (σε ό,τι με αφορά, επί όλων των ποιημάτων) είναι καλό να αντιμετωπίζονται ως ερεθίσματα κι ουχί ως κατευθυντήριες από τον ποιητή-είτε είναι διθυραμβικές είτε θανατηφόρες.
Το σημερινό σας ποίημα μου άρεσε. Το προηγούμενο μου είχε αρέσει κατάτι περισσότερο. Εδώ επιτρέψτε μου να μοιραστώ μια ιστορία από το σεντούκι των πενιχρών εμπειριών μου και σεις-με την κρίση και το ταλέντο σας-αξιοποιήστε τη όπως νομίζετε. Σε μένα, ως προκύπτει από τα προηγούμενα λεγόμενά μου, λειτούργησε ερεθιστικά.
Όταν εκτύπωσα το δεύτερό μου βιβλίο στον οικιακό εκτυπωτή, τηλεφώνησα στον ποιητή Γιάννη Πατίλη και τον ρώτησα ποίο το καθεστώς έκδοσης από τις εκδόσεις Πλανόδιον. Ο ποιητής-ας με διορθώσει όπου η μνήμη μου πάσχει από εδώ και κάτω-μου είπε ότι πρέπει να εγκρίνει ο ίδιος τα ποιήματα. Πήρα, το λοιπόν, κι εγώ το ογκώδες χειρόγραφο και πήγα από το σπίτι του (κανόνισα ραντεβού, δεν πήγα απρόσκλητος). Ευγενέστατος οικοδεσπότης ο κ. Πατίλης, με ρώτησε αν θα ήθελα να πιω κάτι-και με το που μου έφερε το τσάι που ζήτησα, του έβαλα ένα ποίημα στο ρουθούνι (του διάβασα το ποίημα μου “Προς την Ποίηση”, το οποίο θα βρείτε και σε ανάρτηση του Ποιείν). Μόλις το άκουσε, σα να μη χρειαζόταν ν’ ακούσει άλλα, μου είπε και τους λοιπούς όρους της έκδοσης, συμπληρώνοντας “θετικός είμαι, αλλά αυτή η ομοιοκαταληξία δείχνει ότι δεν αντιμετωπίζεις σοβαρά το ποίημα”. Στο ποίημα υπήρχε μια ομοιοκαληξία ανάμεσα στους τελευταίους στίχους των δύο τελευταίων στροφών-και πουθενά αλλού.
Θα μπορούσα να τελειώσω εδώ-θα πω, όμως κάτι ακόμα. Το παιχνίδι της σκηνοθεσίας και των σπασμένων ρυθμών νιώθω ότι είναι πιο δικό σας και πιο δύσκολο από εκείνο των τέλειων ρυθμών και της αυστηρής φόρμας.
Να είστε καλά και να γράφετε. Σας ευχαριστώ πολύ.
στις 10/22/2008 9:45 pm
18. Απάντηση από ellinida
Θα συμφωνήσω με τον Κυριαζή, αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη. Γειτονάκι ωριμάζεις. Να ζητήσω αυτόγραφο από τώρα ή να περιμένω στο μέλλον; :))
στις 10/23/2008 7:28 am
19. Απάντηση από Γιάννης Λειβαδάς
12 πιάτα μεγάλα.
12 πιάτα μικρά.
12 του γλυκού πιατέλα.
12 μικρά πηρούνια.
12 μεγάλα πηρούνια.
12 μικρά κουτάλια.
12 μεγάλα κουτάλια.
Η κατσαρόλα άδεια.
Ωπ, μου έσβησε και το τσιγάρο
σα να μην έφταναν όλα τ’ αλλα.
στις 11/14/2008 12:21 am
20. Απάντηση από Παναγιώτης Πορτοκαλάκς
Κύριε Μιχαήλ, σας ευχαριστώ πολύ…
στις 12/24/2009 12:04 pm
21. Απάντηση από idiot
Και τώρα είμαι μόνος. Χαμένος στο παρελθόν…Καρδιά των ανθρώπων: που δεν γνωρίζω πια σαν άνδρας, ούτε να την αγαπήσω ούτε να την κρίνω, όπως είμαι αναγκασμένος εδώ κάτω, στο βάθος του κόσμου, να νιώθω διαφορετικός, χαμένος για κάθε έρωτα της ΄νιότης.
στις 12/24/2009 7:37 pm