Ποιείν - Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

1. Απάντηση από SPIRIDOULA GOUVERI

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ το concept !

στις 5/21/2008  3:59 am

2. Απάντηση από Ignis

Πικρά θαυμάσιο

στις 5/21/2008  8:42 am

3. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής

Έχω την εντύπωση πως αν ξε-φόρτωνε ορισμένες λέξεις που δημιουργούν ένα συναισθηματικό -εν είδει εντυπωσιασμού- φορτίο το ποίημα θα διαβαζόταν πιο ξεκούραστα.

Εννοώ πολυφορεμένες λέξεις όπως : χλευάζουνε, τσακίσανε, στοιχειώνανε κ.α

(Η επιρροή της ποίησης και του Παντελη Ροδοστόγλου (Διάφανα Κρίνα) είναι εμφανής. )

Το θέμα είναι να γράφουμε και τα δικα μας συναισθήματα.

Σε αύτό το ποίημα, λοιπόν, ο Χρήστος νομίζω πως αποδίδει φόρο τιμής σε αγαπημένους του ποιητές, το αναφέρει στον τίτλο πιθανόν ώστε να απαντήσει πιθανόν άμεσα σε σχόλια όπως αυτό τώρα.

Με αυτή την ματιά, δεχομαι το ποιημα.

Ως πρωτογενές όμως υλικό του, όχι.

Το νιώθω ξένο (του) (μολονότι η ποιησή του πολλές φορές φλερτάρει με αυτό το κλίμα)

στις 5/21/2008  9:44 am

4. Απάντηση από kyriaz

Κι αυτό μου άρεσε Χρήστο…
Συνέχισε!

στις 5/21/2008  6:33 pm

5. Απάντηση από Σωτήρης Παστάκας

Να μην συνεχίσει έτσι προς Θεού!
Κυριαζή, να μια ευκαιρία να διακρίνουμε τη “στερεότητα” του ποιητικού λόγου (πέρα από αισθητικές διαφωνίες), αντιπαραβάλλοντας τα ποιήματα του Λάζαρη με αυτό το πρωτόλειο του συμπαθέστατου νεαρού.
Τα ποιήματα του Λάζαρη έχουν ιδιοφωνία, πατούν γερά σε στίχους που μένουν “η απλή τέχνη του ανθρώπου” νομίζω πως στηρίζει όλο το ποιητικό του οικοδόμημα…πράγματα που απουσιάζουν από τον Μιχαήλ: δεν καταφέρνω εγώ προσωπικά να ακούσω τη δική του φωνή, η οποία αν φτάνει, φτάνει γεμάτη παράσιτα και επίμονο θόρυβο, κι ένα άρωμα σκηνοθεσίας δεν καταφέρνει επουδενί να το κάνει ποίημα…
Ο Χρήστος και βέβαια να συνεχίσει να γράφει, είναι νέος.
Οι νέοι έχουν ανάγκη την επιβράβευσή μας.
Τι τους ωφελεί όμως περισσότερο; Η άκριτη συμπαράσταση ή η κριτική ενθάρρυνση;

στις 5/21/2008  8:10 pm

6. Απάντηση από kyriaz

Κατ’ αρχάς είπα “συνέχισε” κι όχι “συνεχισε έτσι”… :)

Έπειτα,νομίζω πως ένας νέος έχει πολύ περισσότερη ανάγκη τον καλό λόγο από τις αυστηρές κρίσεις-που πιθανόν να μην είναι ακόμη σε θέση ν’ ακολουθήσει…
Νομίζω ότι ο καθένας βρίσκει τη δική του ιδιοφωνία
όχι με την άσκηση κριτικής επάνω του αλλά με τη συνεχή τριβή με το λόγο…
Φυσικά και δεν είναι αριστουργήματα.Φυσικά και δεν πρέπει να επαναπαυθεί σε ό,τι μέχρι τώρα έχει κάνει…
Μα επιτρέψτε μου να λέω “ΜΠΡΑΒΟ” όπου δεν μπορώ να πω “ΑΡΙΣΤΑ”,όπως ακριβώς σοφά πράττει κι η δασκάλα της κόρης μου που πάει πρώτη δημοτικού… :)

Εξάλλου,μέσα σε όλες του τις αδυναμίες,αυτό το ποίημα δείχνει να έχει αφετηρία μια συγκίνηση που μου φαίνεται ανυπόκριτη.

στις 5/21/2008  8:57 pm

7. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής

Όλοι μας χρειαζόμαστε κριτές

και η κατάρα αυτής της εποχής είναι πως λείπουν οι κριτικοί για να μας φέρουν σε διάλογο με τον εαυτό μας.

Αυτή είναι η αξία της κριτικής νομίζω.

στις 5/21/2008  9:10 pm

8. Απάντηση από kyriaz

Δεν αμφισβητώ την αξία της κριτικής.
Όμως διακατέχομαι από μια…παιδαγωγική αγάπη που με κάνει να παραβλέπω πολλά “σφάλματα” και να μην υποκύπτω στον πειρασμό της “πατρικής νουθεσίας”… :)

Εξάλλου υπήρξαν ποιήματα πολύ πιο “ελαττωματικά” κατά τη γνώμη μου που διάβασα στο Ποιείν και δεν είδα να μπαίνετε στον κόπο να τους ασκήσετε τέτοια αρνητική κριτική όπως σε αυτό.
Αλλά μάλλον το κάνετε τελικά επειδή θέλετε πράγματι να τον βοηθήσετε.Δεν είναι έτσι;

στις 5/21/2008  9:24 pm

9. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής

Δεν είμαι υποχρεωμένος να δικαιολογώ πότε και που θα λέω την άποψή μου και που όχι.

Το “τέτοια αρνητική” κριτική που λέτε έχει γραφτεί για να προκαλέσει διαμάχες, δεν το υιοθετώ ούτε το δέχομαι.

Αν δείτε το πρώτο δικό μου ποστ, οι λέξεις είναι επιλεγμένες: “Έχω την εντύπωση” “ο Χρήστος νομίζω” κτλ. Αν αυτό συνιστά “τέτοια αρνητική κριτική τότε καλό θα είναι ο Χρήστος να προσέχει περισσότερο τους φίλους παρά τους εχθρούς του.

Προσωπικά δεν θέλω να βοηθήσω κανέναν με την έννοια που το θέτετε.

Να αλληλοσυμπληρωθούμε θέλω.

στις 5/21/2008  9:40 pm

10. Απάντηση από kyriaz

Δεν είχα πρόθεση να προκαλέσω καμιά διαμάχη κυριε Αραβανή,πιστέψτε με.Καλόπιστο διάλογο προσπαθώ να κάνω με όλους σας και βλέπω αδικαιολόγητο εκνευρισμό.
Απλώς μου έκανε εντύπωση η σιωπή σας για μέτρια ή κατώτερα του μετρίου ποιήματα και η άσκηση κριτικής εδώ.Προφανώς γίνεται γιατί εδώ θεωρείτε πως θα πιάσει τόπο περισσότερο από αλλού.Κι όπως εσείς έχετε κάθε δικαίωμα να μην δικαιολογείτε τις πράξεις σας,έτσι κι εγώ έχω το δικαίωμα να υποθέτω… :)
Αυτό ενοούσα και μόνον.

ΦΙΛΙΚΑ ΠΑΝΤΑ

Γιάννης Κυριαζής

στις 5/21/2008  9:56 pm

11. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής

Δεν υπάρχει καμία σιωπή ούτε καμία αιτία που γράφτηκε σήμερα εδώ μια άποψη. Όπως έχουν γραφεί δεκάδες άλλες και όπως θα συνεχίζονται να γραφονται.

Σε αυτό δεν χωράνε υποθέσεις, υπάρχουν τα αρχεία.

Καλόπιστος διάλογος πάντως με υποθέσεις-μπαρούτι δεν νομίζω οτι γίνεται.

Το φιλικά πάντως είναι αμφίδρομο.

Εγώ θα προσθέσω

Με εκτίμηση,

Σπύρος Αραβανής

στις 5/21/2008  10:04 pm

12. Απάντηση από ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΟΥΖΑΚΗΣ

Θυμάμαι καθαρά τα συναισθήματα, όταν ζήτησα από τον Αιμίλιο Καλιακάτσο την άποψή του για γραφτά μου, και κείνος αποκρίθηκε “αδέξια”. Σκέτο. Ξερό.

Ο καιρός της επεξεργασίας ήταν περιορισμένος. Δεν ξέρω, αγαπητέ κ. Μιχαήλ, αν τα συμπεράσματά μου θα σας προσφέρουν κάτι. Όπως και να ‘χει, λέω να τα μοιραστώ μαζί σας.

Τις κριτικές είναι μάλλον σοφό να τις αντιμετωπίζει κανείς ως ερεθίσματα, παρά ως κατευθυντήριες. Εσείς είστε εκείνος που θα αποφασίσει αν το ερέθισμα είναι αξιοποιήσιμο ή όχι-αν αφήσετε το ερέθισμα να αποφασίσει για εσάς, είστε έρμαιο των κακόβουλων, των αδιάφορων, των εχόντων παρωπίδες, των ηλιθίων και πολλών άλλων, που καλό είναι να κρατάτε μακριά σας.

Τις προθέσεις του ομιλούντος, καθώς και την “αντικειμενική” αξία των παρατηρήσεών του, δεν είστε σε θέση να τις γνωρίζετε. Αν το σχόλιό του-θετικό ή αρνητικό, αδιάφορο-σας απασχολεί και λαμβάνει την έγκριση του οργανισμού σας, έχει καλώς. Αν όχι, πάλι καλώς έχει.

Αν η ποιητική σας θεωρείτε ότι εξελίσσετε υπό την πιθανότητα να σας ικανοποιήσει όσο οι ποιήσεις άλλων χειρών που θαυμάσατε, γράψτε με μανία. Πειραματιστείτε. Ξεσκίστε τις σάρκες σας με σκέψη και πάθος. Αν όχι, ίσως το διάλειμμα (ή και η εγκατάλειψη) να είναι προτιμητέο (συγχωρήστε μου τη συμβουλευτική-αν όχι για άλλο λόγο, επειδή τούτα επαναλαμβάνω διαρκώς στον εαυτό μου).

Από το ποίημά σας, κρατώ

“τις άδειες τσέπες θα γεμίσω μ’ ό,τι βρω
χρόνια βαρίδια που μου στράβωσαν τους ώμους
και γανωμένους έρωτες
που μου τσακίσανε τη μνήμη μ’ ένα σάλτο”.

Η παρατήρησή μου: να γράψετε (ίσως)-δεδομένου ότι έχετε το τάλαντο-πιο προσωπικά. Διαχωρίστε την ασφυξία σας, την τόσο καλά σκηνοθετημένη, από την ασφυξία των άλλων ανθρώπων. Τι έχει αυτή η ασφυξία-των μύχιων σκέψεών σας, της οσμής σας-να προσφέρει στην ποίηση;

Ευχαριστώ.

στις 5/22/2008  12:08 am

13. Απάντηση από Ignis

Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;
(κανείς, δεν ήταν ποτέ της ένας “μεγάλος κακός λύκος”, ένα δικό της δωμάτιο γύρευε, ίσως το βρήκε σ’ ένα ποτάμι μέσα)
Ποιος φοβάται αυτόν που ξέρει να αποχωρεί;
Μα σ’ένα ποτάμι, σε ένα λάκκο (με φίδια;), στο γλίσχρο υγρό μιας νερόγουβας, ένα φευγιό πάντα καραδοκεί να στεγάσει την απογοήτευση. Οι άνθρωποι συχνά αυτοκτονούν με πολλούς τρόπους που δεν είναι ορατοί, κι ένας από αυτούς είναι να θυσιάσουν στην σιωπή ένα κομμάτι τους. Ένα κομμάτι τους ανήμπορο να αντέξει ένα κόσμο γεμάτο ύαινες, και αρπακτικά, και φίδια και λοιπά…
Στο λάκκο του λοιπόν. Θαμμένο. (μήπως ξεχαστεί και ήσυχο το αφήσουν)

Ποσώς με ενδιαφέρει η μίμηση. Καμιά φορά οι καλές μιμήσεις ξεπερνάνε ένα βήμα το είδωλο. Και το αντίγραφο μπορεί να υποσκελίσει ακόμα και το πρωτότυπο. Να πάει πιο κει, λίγο πιο κει, εκεί που φέγγει.
Το αποτέλεσμα είναι που μετράει. Αν δένει, αν στέκει, αν μπορεί.

Του πρέπει του Ποιητή του σκούρο του παλτό, το κάλυμμα, είναι η επιδερμίδα του γυμνή και ευάλωτη. Να καλυφθεί να μην τον ματώσουνε οι άλλοι. Αν είναι ποιητής και όχι υποκριτής βεβαίως. Δεν έχει σημασία το τι και πώς, εκείνος γράφει χαράσσοντας το σώμα του το ίδιο, ματώνει ο ποιητής στις σάρκες του. Αν είναι ποιητής. Και γράφει και σχίζει, και σχίζεται. Χίλια κομμάτια τρίμματα. Βυθίζεται και αναδύεται. Αυτός ο ποιητής.
Μα κυρίως σταυρώνεται. Με ήλους αιχμηρούς. Πάντα οι άλλοι, κάθε μέρα. Κι αυτός, πάσχων. Αυτός μόνος. Αν είναι ποιητής.
Κι ίσως κάποια στιγμή παραιτημένος από την υποκρισία, τα αγκυλώματα των άλλων, τα οφέλη, τα δήθεν, τα ψεύδη βλέμματα και τα βολέματα, εκεί να πάει, στον λάκκο του. Με μάτια σφαλιστά. Να δύσει. Να αφεθεί.
Να μην ξαναγυρίσει.

ΥΓ. τώρα να ξαναπώ πόσο μου άρεσε το ποίημα;;;

στις 5/22/2008  5:46 pm

14. Απάντηση από Σπύρος Αραβανής

Χρόνια σου πολλά Χρήστο…

Εύχομαι τα

“χρόνια βαρίδια που σου στράβωσαν τους ώμους”

να σου προκαλούν πάντα δημιουργικές ωδύνες…

στις 5/22/2008  9:31 pm

15. Απάντηση από Γιώργος Μίχος

Παρασκευή 23 Μαΐου 8 το βράδυ,
στο ΝΟSOTROS, Θεμιστοκλέους 66 Εξάρχεια,

Ο ΕΛΗΝΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΧΑΪΚΟΥ
κάνει εκδήλωση με θέμα:

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΑΊΚΟΥ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Θα μιλήσουν: Χρήστος Τουμανίδης, Ηλίας Μέλιος, Γιάννης Μανιάτης, Βασίλης Λαλιώτης.

Θα διαβαστούν χαϊκού και θα ακολουθήσει συζήτηση.

στις 5/22/2008  10:51 pm