να που θα ήθελα να δω γραμμένο το stixakias
Πρώτη φορά με κάλεσαν να παίξω σε παιχνίδι
να πω –λέει- που θα ‘θελα γραμμένο να με δω
όχι όπως συνηθίζεται πάνω σε κάποιο αρχίδι
μα ούτε και στην κορυφή του ιστολογίου εδώ
Έκαμα πέντε επιλογές -όσα τα δάχτυλά μου-
και άμα μπουν όλες μαζί η μια δίπλα στην άλλη
δίνουν μια μεγαλόπρεπη μούντζα στην αφεντιά μου
μια μούντζα αυτοκρατορική που διόλου με προσβάλει
Στη θέση του αντίχειρα σαν πρώτη επιλογή
στην πλώρη θέλω να με δω σε στόλο από πλοία
να σκίζω τους ωκεανούς που βρέχουνε τη γη
και να με σέρνουνε μουνιά -να βγει κι η παροιμία-
Σα δεύτερη επιλογή -στου δείχτη μου τη θέση-
θα ‘θελα το όνομα να δω σε κάποιου τάφου πλάκα
γιατί αν το δω, θα πει πως ζω κι αυτό θα μου αρέσει
να είμαι ο πρώτος που έπιασε το θάνατο μαλάκα
Σαν τρίτη -στον παράμεσο- -βαράτε παλαμάκια!-
των στίχων μου ο άνεμος προτού κι αυτός κοπάσει
θα το ‘θελα ένα CD σε στίχους του stixakia
κι ας είμαι ο μοναδικός που θα το αγοράσει
Σαν τέταρτη -στο δάχτυλο, που λέγεται μικρό-
-αυτό που όταν βγει απ το αυτί είναι πολύ πικρό-
stixakias θα ‘θελα να δω ως tattoo να φιγουράρει
στης Monica τον πισινό κι εκείνη να γουστάρει
Σαν πέμπτη μου επιλογή –εδώ όλοι λέτε Γιούχου-
Θα ήθελα πάρα πολύ να μπω και να μοστράρω
σε μια γενναία επιταγή στη θέση δικαιούχου
κι ας ξέρω πως το δάχτυλο που απέμεινε θα πάρω
Κουλτούρα να φύγουμε
Σου αρέσει η άνετη ζωή και τα πολλά τα λούσα
ταυτόχρονα όμως προσπαθείς να εντρυφείς σε γνώσεις
ποτέ μου δε φαντάστηκα τι ζόρι θα τραβούσα
με σένα που έμπλεξα μικρή, πάει, θα με τελειώσεις
Κουλτούρα κι άγιος ο Θεός, θέατρα, παραστάσεις
με σέρνεις και με κουβαλάς σε κάτι εκδηλώσεις
το πνεύμα σου και το μυαλό γυρεύεις να χορτάσεις
σκέψου και μένα μια φορά, θα με υποχρεώσεις
Τρελαίνεσαι για ποίηση και κινηματογράφο
ακούς με πάθος κλασσικούς στο i-pod και λιώνεις
σου αρέσουν όλα αυτά που εγώ στα αρχίδια μου τα γράφω
όμως με αυτή την τακτική, ποτέ δε με καυλώνεις
Δεν πάει η γόβα με το ροκ κι η ποίηση με Gucci
δεν ομορφαίνει η ζωή με κρύσταλλα swarovski
πιάσε το φιλντισένιο μου, λιγάκι, το μαρκούτσι
κι έλα να σου απαγγείλω, εγώ, γαμήσι α-λά Bukowski
να δεις για πότε γίνομαι θυσία του Ταρκόφσκι
Emo
Πήγες και μου ‘βαψες τα ωραία σου ματάκια
αγόρι πράμα και ο κόσμος τι θα πει
δεν τα γουστάρεις τα κωλοκηφησιωτάκια
γιατί είναι trendy και χαλάν΄ τη συνταγή
Σκεπάζεις με τη φράντζα το ένα μάτι
για να μη βλέπεις την ασχήμια της ζωής
είναι η καρδούλα σου παράπονα γεμάτη
κι αυτό τον τρόπο βρήκες τώρα να τα πεις
Για σένα είπαν στις εφημερίδες στις ειδήσεις
-σκέψου ασχολήθηκε ακόμα και ο Αυτιάς-
όμως εσύ ούτε στιγμή να μη νομίσεις
πως κάποιος νοιάστηκε. Μικρέ, απλά πουλάς
Ωραίες κόντρες στον καιρό της εφηβείας
Emo με trendy καρεκλάδες με φρικιά
γνωστά τερτίπια μιας βαριάς βιομηχανίας
που ξέρει μόνο πώς μετράνε τα κουκιά
Μπρος στη μιζέρια του αριθμού του ενικού
είναι ωραίο το ανήκειν σε ομάδες
μα έχε τα μάτια σου ανοιχτά καλού κακού
γιατί είναι ύπουλες του κόσμου οι Συμπληγάδες
Κάνε ό,τι θες, μικρέ, εσύ κι ό,τι γουστάρεις
γίνε αν θες emo, γίνε skater ή trendy
γίνε hip hoper τη ζωή σου να ραπάρεις
αρκεί με πάθος να το ζεις αυτό το γλέντι…
ρομαντικό δείπνο
Σε κοιτάζω στα μάτια και κλαίω
σε αγαπώ και σε θέλω πολύ
μια κουβέντα κακιά δε σου λέω
γιατί ξέρω αυτό σε ενοχλεί
Καθισμένοι κι οι δυο στο τραπέζι
Ομορφούλα μου εσύ προκομμένη
με φατσούλα γλυκιά πετιμέζι
Και κορμί που νεκρούς ανασταίνει
Με κεριά, πορσελάνινα πιάτα
με χεράκια λεπτά και δραστήρια
μου προσφέρεις εσύ τη σαλάτα
κι εγώ βάζω κρασί στα ποτήρια
Τι έχεις φτιάξει μικρή μου για μένα!
-η καρδιά μου ανοιγμένη βεντάλια-
τόσα πιάτα ωραία, στολισμένα
Τα κοιτώ και μου τρέχουν τα σάλια
Σε κοιτάζω στα μάτια και κλαίω
Τρέχει η μύτη…σου πιάνω το χέρι
σε αγαπώ και γι αυτό δε σου λέω
πως γαμάς το φαΐ στο πιπέρι
Για ποιον
Ποια ανόητη ευφυΐα επιβουλεύεται
αυτά που έχω με κόπο αποκτήσει
ποιο στόμα με δαγκώνει και με γεύεται
ποια πόρνη το κορμί μου έχει αγαπήσει
Ποια θάλασσα με πήρε μεσοπέλαγα
ποιο αφιλόξενο λιμάνι με έχει χάσει
ποιος θάνατος με κοίταζε και γέλαγα
και ποιο μαχαίρι έχει στα χέρια μου σκουριάσει
Ποιο τρυφερό τραγούδι έχω στα χείλη μου
ποιες νότες και ποια μελωδία ξεχασμένη
για ποιον να γράψω ένα στίχο –το καντήλι μου!-
για ποιο πουκάμισο αδειανό… για ποια Ελένη…
Γνήσιος απόγονος του Σουρή και με ποιότητα που θα ζήλευαν πολλοί από τους ριμαδόρους στη Στέππα του δήθεν μεταμοντέρνου… Πυκνώνει την επικαιρότητα και την κάνει άρωμα στη μνήμη… Με την αναγκαία αυτοαναφορικότητα που είναι το αλάτι και η κριτική της καταπληκτικής του αυτής ευκολίας να παράγει την καθημερινή μας αναγκαία δροσιά και να εισπράττει την αγάπη μας.
Γ. Μίχος
1. Απάντηση από Σοφία Κολοτούρου
Ας γράψω κι εδώ αυτά που του έχω ήδη πει κατ’ ιδίαν. Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Μίχο ότι είναι γνήσιος απόγονος του Σουρή και πολύ θα ήθελα να τον έβλεπα να έχει καθημερινή στήλη σε εφημερίδα, όπως είχε ο Σουρής στο Ρωμιό.
Κατά την άποψή μου, οι σατιρικοί ποιητές όπως οι στιχάκιας είναι άκρως απαραίτητοι για να φέρουν την ποίηση εκεί που πολλοί από μας δυσκολεύονται: στο ευρύ κοινό δηλαδή.
Τέλος, θέλω να πω ότι ο στιχάκιας έχει και μια προσωπική αίσθηση ρυθμού, που δεν φαίνεται τόσο στα παραπάνω ποιήματα, αλλά όταν μελετήσει κάποιος όλα τα ποιήματα της σελίδας του έχει την αίσθηση ότι παραπέμπει περισσότερο στον Σκαρίμπα, με την παράξενη και “σπασμένη” έκφραση, όπως ας πούμε στο πρώτο τετράστιχο του σημερινού ποιήματος στο blog του:
Αν θέλεις κάτι –ειλικρινά- πάρα πολύ
το είπε –εκτός των άλλων- και ο Κοέλο
το σύμπαν -το άπαν- με τη μια συνωμοτεί
να πάρει σάρκα και οστά αυτό το «θέλω»
Αυτός ο ρυθμός: (το σύμπαν -το άπαν- ) εμένα τουλάχιστον μου θυμίζει Σκαρίμπα, και το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον, γιατί ο Σκαρίμπας δεν έχει βρει ανάλογό του στους μεταγενέστερους, εξ όσων γνωρίζω.
στις 1/25/2008 11:52 am
2. Απάντηση από kyriaz
Τι να πεις για τον Στιχάκια;….
Είναι απολαυστικός.Κι η ποίησή του είναι πολύ πιο σπουδαία,σίγουρα,από τις σοβαροφανείς απόπειρες κάποιων να βάλουν την αφλογιστία της έμπνευσής τους σε στίχους.
Στιχάκια,είσαι σπουδαίος!
στις 1/25/2008 12:31 pm
3. Απάντηση από ένας καθημερινός αναγνώστης του.
Απλά, εξαιρετικός!
στις 1/25/2008 1:40 pm
4. Απάντηση από stixakias
Ευχαριστώ!
Όσο και αν ακούγεται συνηθισμένο, μου δώσατε μία από τις μεγαλύτερες χαρές που έχω πάρει τον τελευταίο καιρό.
Σοφία, ο Σκαρίμπας είναι όντως από τους αγαπημένους μου.
Γιάννη είσαι πολύ γεναιόδωρος. Αλήθεια!
Γιώργο Μίχο σε ευχαριστώ για το σημείωμα.
Καλή γραφή εύχομαι σε όλους.
στις 1/25/2008 2:05 pm
5. Απάντηση από Γιώργος Μίχος
Αξιοπαρατήρητο επίσης είναι η βαθιά γνώση της ποίησης που φαίνεται να έχει από τον τρόπο που εκτρέπει κάθε φορά κεκυρωμένους λογοτεχνικούς τόπους… και βέβαια πως παίζει σε όλα τα πλήκτρα της στιχουργικής αφήνοντας το θέμα να του δώσει τη μορφή αλλά αβίαστα… αυτό είναι το συναρπαστικό…
στις 1/25/2008 2:07 pm
6. Απάντηση από kyriaz
να πω την αλήθεια…όταν πρωτοδιάβασα το Στιχάκια,νόμισα πως είναι μια περσόνα του….Μίχου! :)
στις 1/25/2008 2:24 pm
7. Απάντηση από Γιώργος Μίχος
Κυριαζ, μου το είπε κι άλλος αυτό… αλλά αν προσέξεις υφολογικά εγώ είμαι πιο βαρύς… δεν έχω αυτή τη διαβολεμένη άνεση που έχει το άτομο…
Προσωπικά έχω την απορία να δω τι έχει κρυμμένα στο συρτάρι… Δεν μπορεί… κάτι θα έχει…
Πάντως αν οι δημοσιογράφοι δεν ήταν πουλημένοι ο Στιχάκιας θα έβγαζε το ψωμάκι του…
Θα κάνω μια κίνηση προς το πρεςς τζι αρ για να τον περιλαμβάνουν καθημερινά…
Σαν μια νησίδα εξευγενισμού του καθημερινού σκουπιδιού της ειδησεογραφίας…
στις 1/25/2008 3:35 pm
8. Απάντηση από αλέξανδρος ανδρουλάκης
Ο Στιχάκιας είναι αξεπέραστος αλλά θα τον δώσω
κι ελπίζω να μη θυμώσει:
Στο συρτάρι του έχει ένα “κουρδιστό μανταρίνι”
και μια “γανάρα” σίγουρα.
Εύγε στιχάκια με ακόμα καλύτερα.
στις 1/25/2008 5:31 pm
9. Απάντηση από stixakias
@Σοφία
ΕΝΑ όλον μου, μάνα, το σύμπαν -το άπαν-
Ο πρώτος στίχος από το Ότι εμού εστί του Σκαρίμπα στη συλλογή βοϊδάγγελοι.
Σωστά λοιπόν “το σύμπαν -το άπαν-” ΄σας θυμίζει Σκαρίμπα.
Δεν τον θυμίζει απλά. Τον αναφέρει ρητά.
Δεν είναι όμως κρυπτομνησία ούτε -συγχωρέστε με- λογοκλοπή. :-)
στις 1/25/2008 7:27 pm
10. Απάντηση από Κ.Κ.Μοίρης
Εγώ του το είπα πως είναι για το Ράλλυ 1000 Λίμνες κι όχι για να παίζει με τα καρτ των βλογς…
ο άνθρωπος είναι one of a kind
στις 1/25/2008 8:58 pm
11. Απάντηση από Νίκος Σαραντάκος
Εδώ και κανένα μήνα έμαθα ότι υπάρχει και ομολογώ ότι μ’άρεσε πολύ. Οι παρατηρήσεις της Σοφίας Κολοτούρου είναι εξαιρετικά εύστοχες, οπότε ας μην πω τίποτε άλλο εγώ.
Κάτι όμως γενικότερο.
Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια (ή κάνω λάθος;) ήταν αδιανόητο να βγει κανείς να πει ευθαρσώς ότι του αρέσει το μέτρο και η ρίμα (ή, προς Θεού, ότι γράφει με μέτρο και ρίμα). Τώρα, βλέπω με χαρά, το ταμπού δεν υπάρχει πια.
στις 1/26/2008 12:33 am
12. Απάντηση από Σοφία Κολοτούρου
@ Νίκος Σαραντάκος: έχοντας εκδώσει η ίδια ένα βιβλίο με μέτρο και ρίμα (προς Θεού) πριν από έξι μήνες, θα έλεγα πως πράγματι το τοπίο αλλάζει.
Οχι πως δεν υπάρχει ακόμα καθόλου ταμπού - γι’ αυτό ακόμα αισθανόμαστε την ανάγκη να υπερασπιστούμε και θεωρητικά τη ρίμα. Πάντως, αλλάζει. Και το χρωστάμε βέβαια στη ζύμωση που έγινε τη δεκαετία του 90 στα καθ’ημάς - αλλά και στην παγκόσμια επιστροφή στη ρίμα, νομίζω.
στις 1/26/2008 2:39 am
13. Απάντηση από μαυροχαλι
Καμια ιαχή θαυμασμού δεν ακούγεται αταίριαστα ηχηρή, αν πρόκειται για τον στιχάκια.
Μόνο όχι Σουρής. Όχι ακριβώς. “Γνήσιος απόγονος” του Μανούσου Φάσση, αυτού ναι. (Όχι ότι έχει και πολύ σημασία, αλλά έτσι, να, φιλολογίζουμε περί εκλεκτικών συγγενειών.)
στις 1/26/2008 6:17 pm
14. Απάντηση από Γιώργος Κεντρωτής
Η Μεταπολίτευση -δια της καταργήσεως της καθαρεύουσας- νομιμοποίησε (έστω και ακουσίως) τη χρήση πλήθους λογίων τύπων που υπήρχε κοινωνική ανάγκη να επιζήσουν χρησιμοποιούμενοι. Ήλθε και η αναγκαία μαζική εισβολή ξένων λέξεων στο σώμα της γλώσσας μας. Και αυτή κοινωνικής τάξεως φαινόμενο απηχεί. Έτσι -ευτυχώς- διπλασιάστηκε σχεδόν ο λεξικός όγκος της νέας ελληνικής. Το μέτρο και η ρίμα επανέρχονται στο ποιητικό προσκήνιο τα τελευταία χρόνια όχι χάριν κάποιου συρμού, αλλά από ποιητική ανάγκη. Πρέπει να δοκιμαστεί ο νέος γλωσσικός πλούτος με ρίμα και με αυστηρό μέτρο. και -με την καλή έννοια του όρου- δοκιμάζεται…
στις 1/26/2008 6:55 pm
15. Απάντηση από Μιχάλης Γελασάκης
Σίγουρα το γεγονός ότι κάνετε χιούμορ (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτά που γράφονται είναι της πλάκας ή μόνο για πλάκα) βοηθάει στο να βρεθούν λέξεις που να ομοιοκαταληκτούν.
Γιατί δεν απευθύνεστε κατά Γιάννη Λογοθέτη μεριά… (Το σκηλάκι το Κανίς, ποιος το έκλεψε; Κανείς. κτλ)
Και εγώ θα συμφωνήσω με τη Σοφία πως η τεχνική της έκφρασης μοιάζει με αυτή του Σκαρίμπα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο τελευταίος αντιγράφεται σε καμία περίπτωση.
Μπράβο. Γέλασα με την ψυχή μου… Σε αυτή την περίπτωση ισχύει το όνομα και πράμα…
στις 1/26/2008 9:11 pm